บทที่ 316 เซี่ยซีหว่านป่วย !

ดวงตาของลู่หานถิงจ้องมองไปยังเงาร่างผอมเพรียวที่ยืนอยู่ตรงมุมนั้นตลอดเวลา เมื่อเธอได้ยินว่าเขากำลังจะหมั้นหมาย เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ และยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งสงบ

ลู่หานถิงเม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นโค้งและหัวเราะเยาะตัวเองในใจ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็ใช้แขนโอบลี่เหยียนหลานเดินออกไป และพูดว่า “เหยียนหลาน ผมไปส่งคุณกลับบ้านนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่หานถิง” ลี่เหยียนหลานพูดพลางยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

...

เซี่ยซีหว่านกลับมาถึงบ้านตระกูลเซี่ยแล้ว เมื่อเธอเข้ามาในห้องก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงหมดสติไปในทันที

เซี่ยปังและหลานเหยียนรู้สึกตกใจมาก พวกเขาจึงรีบโทรเรียกแพทย์ให้มาดูอาการของเธอ และพบว่าเซี่ยซีหว่านกำลังมีไข้สูงถึง 42 องศาเซลเซียส ใบหน้าเรียวเล็กอันงดงามแดงก่ำไปทั่วทั้งใบหน้าเพราะฤทธิ์ไข้

“คุณหมอคะ ทำไมหว่านหว่านของเรายังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเหรอคะ ถึงแม้ว่าจะเป็นไข้สูง แต่ก็ไม่น่าจะหมดสตินานขนาดนี้หรือเปล่าคะ?” หลานเหยียนรีบคว้าตัวหมอไว้ และเอ่ยถามอย่างร้อนรน

คุณหมอปาดเหงื่อเย็น และพูดว่า “คุณผู้หญิงเซี่ย ครั้งนี้คุณหนูมีไข้หนักมาก ไข้หนักราวกับภูเขาจนทำให้เกิดอาการหมดสติ ไข้สูงเช่นนี้จะค่อย ๆ ลดลงมา แล้วคุณหนูจะฟื้นขึ้นโดยเร็ว”

แม้ว่าคุณหมอจะรับประกันหลายครั้ง แต่เซี่ยปังและหลานเหยียนต่างก็รู้สึกกลุ้มใจ เซี่ยซีหว่านมีร่างกายที่แข็งแรงมากและไม่เคยป่วยมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก คราวนี้เธอมีไข้สูงถึง 42 องศา ร่างกายของเธอร้อนไปทั้งตัวราวกับเตาไฟ พวกเขาต่างรู้สึกกลัวว่าสมองของเซี่ยซีหว่านจะโดนความร้อนจากพิษไข้แผดเผาจนเสียหาย

สาวใช้รีบเช็ดตัวเซี่ยซีหว่านด้วยน้ำเย็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลานเหยียนนอนเฝ้าไข้เซี่ยซีหว่านตลอดทั้งคืน เธอใช้ผ้าเย็นช่วยเช็ดตัวให้เซี่ยซีหว่านเพื่อทำให้อุณหภูมิร่างกายของเซี่ยซีหว่านลดลง แต่เซี่ยซีหว่านก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา เธอและยังนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่เป็นเวลานาน

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยปังเห็นเซี่ยซีหว่านมีใบหน้าซีดเซียวและร่างกายอ่อนแอเช่นนี้ ในความประทับใจของพวกเขานั้น เซี่ยซีหว่านเป็นสาวน้อยที่ฉลาดหลักแหลม นิ่งสงบ และมีความมั่นใจในตัวเอง เธอเปล่งประกายดั่งดวงดาวแสนสดใส แต่ตอนนี้เธอกลับนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้ชีวิตชีวา และร่างกายอ่อนแอเหมือนเด็กผู้หญิงอายุ 20 ปีทั่วไป

เซี่ยปังถอนหายใจ และพูดว่า “เด็กคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ เธอถึงป่วยหนักแบบนี้ได้ล่ะ?”

“นั่นสิ วันนี้มหาวิทยาลัย A ติดหนึ่งในห้าอันดับแรกด้วย เซี่ยซีหว่านของเรามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วมหานครอิมพีเรียล หลังจากนี้อีกสามวันทางสถาบันวิทยาศาสตร์จะรับสมัครและคัดเลือกบุคคลที่มีความสามารถจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในห้าอันดับแรกแล้ว นี่คือจุดประสงค์ของการมายังมหานครอิมพีเรียลของหว่านหว่าน การเข้าสถาบันวิทยาศาสตร์เพื่อตามหากล่องสมบัติชิ้นที่สองที่คุณผู้หญิงทิ้งไว้ให้เมื่อปีนั้น หว่านหว่าน ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ป่วยหนักตอนนี้ล่ะ?”

“พวกเราต้องเชื่อในตัวหว่านหว่าน หว่านหว่านจะต้องหายป่วยทันวันเข้ารับการคัดเลือกบุคคลที่มีความสามารถของสถาบันวิทยาศาสตร์แน่นอน”

...

บ้านตระกูลเยี่ย

แม่บ้านรีบเปิดประตูวิลล่าออกมา และพูดว่า “คุณหนูใหญ่ คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ?”

“ค่ะ” เยี่ยหมิงจูเดินเข้ามาอย่างรีบเร่ง และพูดว่า “คุณปู่ฉันล่ะ ฉันอยากพบคุณปู่ !”

“คุณหนูใหญ่คะ คุณท่านอยู่ในห้องหนังสือค่ะ” แม่บ้านตอบอย่างสุภาพ

เยี่ยหมิงจูรีบขึ้นไปยังชั้นบน เธอผลักประตูห้องหนังสือออก และพูดว่า “คุณปู่คะ”

คุณปู่เยี่ยกำลังมองหาหนังสือตามชั้นหนังสืออยู่พอดี ห้องหนังสือขนาดใหญ่นี้เต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่มีหนังสือทางการแพทย์อย่างหนาแน่นบนชั้นหนังสือ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเล่มที่หายาก

ทั่วทั้งมหานครอิมพีเรียลไม่มีใครไม่รู้ว่า ตระกูลเยี่ยนั้นต่างหมกมุ่นอยู่กับการแพทย์ ในฐานะที่คุณปู่ตระกูลเยี่ยเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิทยาศาสตร์ การแสวงหาทักษะทางการแพทย์ของเขาได้มาถึงระดับที่บ้าบิ่นไปแล้ว

“คุณปู่คะ อย่าอ่านหนังสืออีกเลยค่ะ หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณปู่เป็นเรื่องที่สำคัญมากค่ะ !” เยี่ยหมิงจูพูดพลางดึงแขนคุณท่านเยี่ยเอาไว้

คุณปู่เยี่ยเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพลางเหลือบมองเยี่ยหมิงจูด้วยดวงตาขุ่นมั่วของเขาที่ฉายแววเปล่งประกายและเฉี่ยวคม เขารักหลานสาวของตัวเองมากจึงพูดว่า “หมิงจู หลานกำลังจะพูดกับปู่เรื่องอะไรหรือ?”

“คุณปู่คะ คุณปู่รู้เรื่องนี้บ้างไหมคะว่า คนดังที่ปรากฏตัวขึ้นในมหานครอิมพีเรียลเมื่อเร็วๆ นี้ เธอคือเซี่ยซีหว่าน !”

คุณปู่เยี่ยเปล่งเสียงหึหึในลำคอออกมาสองครั้ง และพูดว่า “เซี่ยซีหว่านที่สอบได้คะแนนเต็ม 750 คะแนนในการสอบเอ็นทรานซ์ใช่ไหม? ปู่ได้ยินชื่อของเธอมาแล้วล่ะ เมื่อเร็ว ๆ นี้ชื่อเสียงของเธอค่อนข้างโด่งดังสนั่นเลยล่ะ”

！