บทที่ 318 ฉันไม่ชอบเธอ

ในตอนบ่ายลู่หานถิงได้รับข้อความจากลี่เหยียนหลานว่า “พี่หานถิงคะ วันนี้พี่ยุ่งไหมคะ พี่มารับฉันตอนเลิกเรียนได้ไหมคะ?”

ลู่หานถิงโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งและส่งข้อความกลับไปว่า “ได้”

จากนั้นลู่หานถิงจึงหยิบกุญแจรถและขับตรงไปยังมหาวิทยาลัย T

...

รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมจอดอยู่ข้างถนน ลู่หานถิงไม่ได้ลงจากรถ เขาค่อย ๆ เลื่อนกระจกรถลงมา ดวงตาอันเฉี่ยวคมของเขากวาดตามองผ่านกระจกมองหลังไปยังด้านหลังของมหาวิทยาลัย A อย่างใจลอย

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน บรรดานักศึกษามหาวิทยาลัย A ต่างก็ทยอยกันออกมาแล้ว

ลู่หานถิงเห็นฟ่านเถียน แต่ข้างกายฟ่านเถียนกลับไม่มีเซี่ยซีหว่าน

ฟ่านเถียนและเด็กผู้หญิงสองสามคนเดินและพูดคุยกันตลอดทาง

“เถียนเถียน ทำไมวันนี้ไม่เห็นหว่านหว่านเลยล่ะ?”

“หว่านหว่านป่วย เธอลาป่วยน่ะ”

“อะไรกัน หว่านหว่านป่วยเหรอ?”

“ใช่ หว่านหว่านไข้สูงตั้ง 42 องศาเลยล่ะ ได้ยินว่าตอนนี้เธอยังนอนหมดสติอยู่เลย ฉันกำลังจะไปเยี่ยมเซี่ยซีหว่านที่บ้านตระกูลเซี่ย พวกเธอจะไปด้วยกันไหม?”

“แน่นอนเราต้องไปด้วยอยู่แล้ว ! ทำไมหว่านหว่านถึงป่วยในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้นะ ทางสถาบันวิทยาศาสตร์จะมาคัดเลือกผู้มีความสามารถในอีก 2 วันแล้ว หว่านหว่านอยากจะเข้าสถาบันวิทยาศาสตร์มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ เธอพยายามมาตั้งนาน คาดไม่ถึงว่าหว่านหว่านจะมาล้มป่วยอย่างกะทันหันแบบนี้”

“พวกเธอว่าหว่านหว่านยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เอมพีเรียลบาร์เมื่อคืนนี้อยู่หรือเปล่า เมื่อวานนี้คุณชายลู่กับคุณชายสวี่ทะเลาะกัน ตอนนี้ฉันยังตกใจอยู่เลย ในตอนนั้นคุณชายลู่หานถิงยังผลักเซี่ยซีหว่านจนเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรงด้วย !”

สาว ๆ กลุ่มหนึ่งเดินออกมา มือใหญ่ของลู่หานถิงกำพวงมาลัยรถแน่น เธอป่วยจนไข้สูง 42 องศาเลยเหรอ?

เมื่อคืนนี้ที่เอมพีเรียลบาร์ เขาพลั้งมือผลักเธอจนล้มลงอย่างแรง ในตอนนั้นเขากำลังรู้สึกโกรธมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้

ทันใดนั้นประตูรถของเขาก็เปิดออก ลี่เหยียนหลานเข้ามานั่ง และพูดว่า “พี่หานถิง พี่รอนานไหมคะ?”

“ไม่นานหรอก ฉันจะส่งเธอกลับบ้านนะ”

“พี่หานถิงคะ เราไปทานอาหารเย็นด้วยกันก่อนไหมคะ?”

“เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ วันนี้ผมไม่เวลาว่างน่ะ”

ลี่เหยียนหลานมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายของเธอ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเผยความเย็นชาและเคร่งขรึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาดูเย็นชาราวกับน้ำแข็งแสดงให้เห็นว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี

“พี่หานถิงคะ เมื่อวานพี่พูดเรื่องหมั้นหมายกับฉัน พี่พูดจริงหรือเปล่าคะ พี่ไม่ได้ล้อเล่นกับฉันใช่ไหมคะ?”

ลู่หานถิงเม้มริมฝีปากบาง และตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันน่าดึงดูดว่า “ตอนนี้ทั่วทั้งมหานครอิมพีเรียลกำลังแพร่กระจายข่าวว่าตระกูลลู่และตระกูลลี่ได้เกี่ยวดองกันแล้ว เหยียนหลาน ผมขอบอกกับคุณว่าการหมั้นหมายของเราเป็นเรื่องจริง ผมจะแต่งงานกับคุณ แต่ว่า ผมไม่ได้ชอบคุณหรอกนะ เราแค่แต่งงานกัน ผมแค่ต้องการภรรยาลู่สักคนเท่านั้นเอง”

เขาพูดอะไรว่านะ?

ลี่เหยียนหลานตัวแข็งทื่อ เขาพูดว่า เขาไม่ได้ชอบเธอ...

ลี่เหยียนหลานรู้อยู่แล้วว่าชายผู้นี้เย็นชาและไม่สนใจความรักเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด และความหวานของงานหมั้นนั้นกลายเป็นความอึดอัดและความอัปยศของเธอในทันที

“เหยียนหลาน คุณคือลูกสาวตระกูลเศรษฐี คุณมีตัวเลือกมากมาย คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อผมแล้วคุณต้องลำบากหรอกนะ ดังนั้นคุณควรจะคิดให้ดี ๆ เถอะ”

“ไม่ต้องคิดแล้วค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว พี่หานถิงคะ เราหมั้นกันเถอะค่ะ ยิ่งเร็วยิ่งดีค่ะ !” ลี่เหยียนหลานพูดอย่างไม่อ้อมค้อม

ลู่หานถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นับตั้งแต่เซี่ยซีหว่านปรากฏตัวขึ้นมาในชีวิตของเขา ชีวิตของเขาก็กลับตาลปัตร เธอส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาโดยตรง ทำให้เขาคลั่งไคล้และควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้

เขาต้องการสงบจิตใจของตัวเองลง กลับสู่วิถีปกติ และใช้ชีวิตของเขาเหมือนในช่วงชีวิตก่อนที่เธอจะมาถึง การเกี่ยวดองกันของตระกลูลู่และตระกูลลี่ก็อยู่ในแผนการนี้เช่นกัน

ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้คงจะดีกว่า เขาควรลืมเธอซะ