บทที่ 340 เป็นคู่หมั้นของผมเป็นเวลาสามเดือน

ลู่จื่อเซียนพูดกับเธอว่า หว่านหว่านผมชอบคุณครับ

เซี่ยซีหว่านนั่งลง เธอรู้ว่าลู่จื่อเซียนรู้สึกกับเธออย่างไร ได้รับความรักจากคุณชายรองตระกูลลู่ที่ทั้งสง่างาม และมีความสามารถ เธอควรจะมีความสุข และตื่นเต้นมากกว่าผู้หญิงคนไหน ๆ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับลู่จื่อเซียน นอกจากนี้เธอแต่งงานกับลู่หานถิงแล้ว แม้จะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก็ตาม แต่เธอก็เคยเป็นพี่สะใภ้ของเขาแล้ว และตอนนี้เธอได้กลายมาเป็นคู่หมั้นของเขาอีกครั้ง ความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด

ขณะเดียวกันเซี่ยปัง และหลานเหยียนเดินเข้ามา เขาพูดว่า “หว่านหว่านการแต่งงานในครั้งนี้เป็นความต้องการของแม่ของลูก พวกเราคิดว่าคุณชายรองตระกูลลู่เป็นคนที่ดีมาก เขาจะไม่ทำให้ลูกเศร้าเสียใจเหมือนใครบางคน ตอนนี้ลูกคงจะไม่ปฏิเสธคุณชายรองตระกูลลู่เพราะคน ๆ นั้นใช่ไหม?”

“ใช่แล้วหว่านหว่าน ผู้หญิงอย่างพวกเราต้องมองไปข้างหน้า ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ไม่ต้องไปเสียใจกับมัน ปล่อยวางในสิ่งที่ควรจะปล่อย ถ้าลูกไม่ยอมเปิดใจ และก้าวไปข้างหน้า ลูกจะเห็นความงามของชีวิตได้อย่างไร?”

เซี่ยปังและหลานเหยียนไม่ชอบลู่หานถิง ลู่หานถิงแต่งงานกับลี่เหยียนหลานแล้ว พวกเขาไม่ต้องการให้เซี่ยซีหว่านพาตัวเองไปตกที่นั่งลำบาก

เซี่ยซีหว่านยังเด็กมาก ในอนาคตเธอจะได้พบเจอกับผู้คนอีกมากมาย และลู่จื่อเซียนก็เป็นคนที่ดีมากคนหนึ่ง!

เมื่อพวกเขาพูดขนาดนี้แล้ว เซี่ยซีหว่านกำหมัดแน่น ใช่แล้ว เธอยังคงไม่ยอมปล่อยคุณชายลู่ไป ในใจของเธอยังคงมีเขาอยู่ แต่ตัวของเขาไม่อยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้เหลือแค่ลู่หานถิงเท่านั้น

เซี่ยซีหว่านรู้ดีว่าลู่จื่อเซียนรู้สึกอย่างไรกับเธอ เขาเฝ้าคอยดูแลเธออย่างเงียบ ๆ มาโดยตลอด และแม้กระทั่งในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาที่เธอหายตัวไป เขาก็ได้ออกค้นหาเธอไปทั่วทุกแห่งหน แม้ว่าเขาจะต้องกลายเป็นศัตรูของลู่ซือเจี๋ยพ่อของเขาก็ตาม เขาก็ยังคงออกตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง

คนดี ๆ อย่างลู่จื่อเซียน เธอจะทำร้ายเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ทั้งสองคนได้หมั้นหมายกันแล้ว และเธอเป็นคู่หมั้นของเขา สิ่งต่าง ๆ เริ่มซับซ้อนมากยิ่งขึ้น

ลู่จื่อเซียนมองไปที่เซี่ยซีหว่าน ดวงตาสีดำขลับอันเยือกเย็นของเขาเต็มไปด้วยความนุ่มนวล เขาพูดว่า “หว่านหว่าน ผมไม่ต้องการบังคับให้คุณทำอะไรที่คุณไม่อยากทำ ให้โอกาสผมสักครั้งจะได้ไหม ให้เวลาผม...สามเดือนเท่านั้น ตลอดสามเดือนนี้ คุณคือคู่หมั้นของผม พวกเรามาลองกันสักตั้งเถอะ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด ทำให้คุณตกหลุมรักผมเอง แต่ถ้าผ่านไปสามเดือนแล้ว คุณยังไม่ตกหลุมรักผม ผมจะยอมแพ้ และเราจะยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ในทันที”

เซี่ยซีหว่านไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ เขาต้องการเวลาเพียง 3 เดือนในการทำให้เธอตกหลุมรักเขา หากเธอยังไม่สามารถตกหลุมรักเขาได้ เขาก็จะยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว อีกทั้งยังลดสถานะของตัวเองลงไปยังจุดที่ต่ำต้อยเช่นนั้น

เซี่ยซีหว่านพยักหน้า และพูดว่า “ได้ค่ะ ฉันตกลง”

เธอเห็นด้วยกับข้อตกลงสามเดือนของเขา

ใบหน้าที่หล่อเหลาของลู่จื่อเซียนแสดงรอยยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว เขาใช้แหวนหยกวงนี้เพื่อคว้าโอกาสให้กับตัวเอง

อย่างน้อยสามเดือนนี้เธอก็เป็นคู่หมั้นของเขา

เธอเต็มใจที่จะเป็นคู่หมั้นของเขา

เซี่ยปังและหลานเหยียนมีความสุขมาก พวกเขาทั้งสองชอบลู่จื่อเซียน ขณะเดียวกันคุณท่านลี่ ก้าวไปข้างหน้า และมองไปที่ลู่จื่อเซียนด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็พูดว่า “จื่อเซียน ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเราจะมีชะตากรรมร่วมกันแบบนี้ คุณต้องมานะอดทนให้มาก มาเป็นหลานเขยของฉันให้ได้นะ !”

เซี่ยซีหว่าน “...”

เธอยังไม่ได้ยอมรับคุณท่านลี่เป็นคุณย่าด้วยซ้ำ ไม่นะ !

ลู่จื่อเซียนมองไปที่เซี่ยซีหว่าน และพูดว่า “หว่านหว่าน ตอนนี้คุณกลับไปที่บ้านตระกูลลู่กับผมหน่อยนะ ในเมื่อผมพบกับคู่หมั้นของผมแล้ว ผมก็ควรจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านสักหน่อย”

เซี่ยซีหว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม่ของเธอ และแม่ของลู่หานถิงเป็นคนทำสัญญาการหมั้นในครั้งนี้ ถ้าอย่างนั้นตระกูลลู่ทั้งตระกูล ไม่ว่าจะเป็นคุณท่านลู่ ลู่ซือเจี๋ย และหลิวจ้าวตี้พวกเขาน่าจะรู้จักแม่ของเธอเป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตามไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของหลินสุ่ยเหยา

หัวใจของเซี่ยซีหว่านเต้นแรง เธอรู้สึกว่าเธอได้ค้นพบอีกเส้นทางหนึ่งที่แม่เคยเดิน แต่เธอไม่รู้ว่าแม่ของเธอได้ทิ้งรอยเท้าไว้บนเส้นทางสายนี้หรือเปล่า และเธอต้องลองไปดูด้วยตัวของเธอเอง