บทที่ 68 รู้สึกตัว

หญิงสาวคนนั้นน่าจะมีสติปัญญาและดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนกับเซี่ยซีหว่าน แล้วเธอก็มีความเย่อหยิ่งและความแข็งแกร่งเล็กน้อยที่สามารถทำให้ผู้คนตกหลุมรักได้

ก่อนที่จะพบกับเซี่ยซีหว่านนั้นลู่หานถิงไม่เคยคิดว่าหญิงสาวคนนั้นจะเป็นอย่างไร

ต่อมาเมื่อได้พบกับเซี่ยซีหว่าน ลู่หานถิงก็รู้สึกว่าเธอทำให้เขาพอใจกับจินตนาการทั้งหมดของเขา

หญิงสาวคนนั้นน่าจะเป็นอย่างเธอ

ตอนนี้ลู่หานถิงกำลังนอนอยู่บนหมอนของเซี่ยซีหว่าน บนหมอนยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างกายเธอติดอยู่ ครั้งแรกที่เขาได้ดมกลิ่นหอม ๆ จากร่างกายของเธอนั้น เขาก็รู้สึกคุ้นเคยราวกับว่าเป็นกลิ่นที่เขาค้นหามานานแสนนานจนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหลงใหล

ลู่หานถิงยกมือขึ้นบังที่มุมสีตาแดงก่ำของเขา ลำคอของเขาเหมือนถ่านร้อนที่กลิ้งไปมา ในหัวเต็มไปด้วยภาพที่เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีเนื้อ

ลู่หานถิงรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำ

...

เซี่ยซีหว่านได้รับวีแชทของลู่หานถิง “ฉันเพิ่งอาบน้ำเย็น ๆ มา เลยคิดถึงคุณ”

เขาส่งอะไรมาเนี่ย?

ใบหน้าที่งดงามของเซี่ยซีหว่านเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ทันใดนั้นวีแชทของลู่หานถิงก็ส่งมาอีกครั้ง “ที่แท้ผู้หญิงก็สามารถทรมานคนได้”

เซี่ยซีหว่านรู้สึกใจอ่อนยวบ

ลู่หานถิงส่งข้อความมาอีก “หว่านหว่าน ฉันผิดไปแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันจะไปรับคุณกลับบ้าน ตกลงไหม?”

เซี่ยซีหว่านลังเลที่จะตอบวีแชทว่าจะกลับไปหรือไม่ ขณะนั้นเยี่ยหลิงที่กำลังมาร์คหน้าอยู่ก็เดินเข้ามา “หว่านหว่าน ปิดเสียงซะ ไม่ว่าเขาจะส่งอะไรมา ก็ไม่อนุญาตให้ตอบกลับไปหาเขา ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวเถอะ”

“ตกลง” เซี่ยซีหว่านรีบทิ้งโทรศัพท์ลงอย่างเร็ว

“หว่านหว่าน เธอจะยอมให้กับเรื่องมือที่สามไม่ได้ เซี่ยเหยียนเหยียนมีบุญคุณในการช่วยชีวิตเขา อีกอย่างจะจบหรือไม่จบเรื่องมือที่สามนี้ เซี่ยเหยียนเหยียนก็ยังเข้ามาพัวพันอีกอย่างแน่นอน ครั้งแรกเธอต้องเก็บคุณชายลู่ใส่กุญแจล็อคให้ดี และให้เขาแก้ปัญหาหนี้ความรักด้วยตัวเอง อย่าทำให้ตาเธอแปดเปื้อน เข้าใจไหม?”

เซี่ยซีหว่านพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว และเห็นด้วยอย่างที่สุด “ฉันแค่คิดถึงคุณย่าแล้ว แม้ว่าคุณย่าจะไม่ให้ฉันกลับไปก็ตาม”

เยี่ยหลิงนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “หญิงชราฉลาดมาก แต่หญิงชราดูชอบเธอจริง ๆ นะ หญิงชราแบบนี้แหละให้คะแนนคุณชายลู่ไม่น้อยเลย”

...

ลู่หานถิงไม่รอข้อความตอบกลับของเซี่ยซีหว่าน คืนนี้จึงเป็นคืนที่นอนไม่หลับอีกครั้ง

ทันใดนั้นหญิงชราก็ผลักประตูเข้าไปพร้อมกับยื่นแก้วน้ำเปล่าให้ “หานถิง มาดื่มน้ำอีกหน่อยสิ”

ลู่หานถิงมองคุณย่าของเขาอย่างขมขื่น “คุณย่า เราไปรับหว่านหว่านตอนนี้กันเถอะ ถ้าผมไปรับเธอคนเดียว เธอคงไม่ยอมกลับมาด้วยแน่นอน ถ้าคุณย่าไปรับด้วย เธอจะต้องกลับมาแน่นอน”

หญิงชราวางแก้วน้ำลงพร้อมทำเสียงหัวเราะในลำคอ “หลานจะไปก็ไปเองสิ ย่าไม่ไปหรอก”

“คุณย่า เปลี่ยนไปแล้ว!”

หญิงชราถอนหายใจ “หว่านหว่านไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา เธอมีความคิดเป็นของตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอเต็มใจกลับมาเอง หรือก็คงจากไปไม่ช้าก็เร็ว”

หญิงชราพูดเสริมประโยคในใจว่า นิสัยของหว่านหว่านก็เหมือนกับแม่ของเขาเช่นกัน...

“หานถิง หลานเองก็ต้องพยายามมากกว่านี้ รีบ ๆ คว้าหัวใจของหว่านหว่านมาให้ได้ มิฉะนั้นก็จะมีคนมาแย่งหว่านหว่านไปจากหลานในไม่ช้า”

ลู่หานถิงเอาแขนหนุนหัวแล้วหรี่ตาลง “หว่านหว่านเป็นภรรยาของคุณชายลู่ ใครจะกล้าแย่งไป?”

หญิงชราหัวเราะแล้วหันหลังเดินไปพร้อมพูดบ่นกับตัวเองว่า อันที่จริงแล้วหว่านหว่านไม่ใช่คุณนายลู่ของหลานหรอก...

......

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยซีหว่านได้รับข่าวดีมาก ๆ นั่นก็คือ “อาหลินรู้สึกตัวแล้ว!”