บทที่ 10

ทันทีที่มือที่อ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอม ฟู่ซือเยี่ยน แตะเอวของเขา เขาก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

มือของ หลินเสวี่ยเหวย แขวนค้างอยู่ในอากาศ มองเขาอย่างว่างเปล่า

ภายในห้องเงียบสงัด และบรรยากาศก็น่าอึดอัดใจ

หลินเสวี่ยเหวยดึงมือของเธอออกแล้วกำมันไว้ในกำปั้นใต้ร่างของเธอ และกำมันแน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำ: "พี่อาหยาน คุณเกลียดฉันหรือเปล่า?"

“ไม่ อย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้”

ฟู่ซือเยี่ยน ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอและปลอบโยนเธอ

“ฉันรู้ ตอนนี้ฉันเป็นภาระ...”

หลินเสวี่ยเหวยยังคงสะอื้น: "ฉันไม่ควรกลับมา"

“อย่าพูดเกี่ยวกับตัวเองแบบนั้น!” ฟู่ซือเยี่ยน เข้ามาใกล้อีกก้าว จับไหล่ของหลิน เสวี่ยเว่ย และปลอบเธอ: “ฉันจะดูแลคุณตลอดไป”

“พี่อาหยาน ฉันรู้ว่าคุณจะไม่มีวันทอดทิ้งฉัน” หลินเสวี่ยเหวยจับมือเขาไว้แน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล

หลังจากที่ หลินเสวี่ยเหวยหลับไป ฟู่ซือเยี่ยน ก็จากไป

หลังจากที่ประตูปิด หลินเสวี่ยเหวยซึ่งหลับอยู่บนเตียงเมื่อวินาทีก่อนก็ลืมตาขึ้นมา

เมื่อสักครู่นี้ เธอได้กลิ่นบนร่างกายของ ฟู่ซือเยี่ยน ที่ไม่ใช่ของเขา แม้ว่าจะจางมาก แต่เธอก็แน่ใจว่าเป็นกลิ่นของผู้หญิง

นอกจาก หมิงซี ที่ฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้แล้ว ยังไม่มีใครอยู่รอบๆ บราเดอร์อาหยานอีกเลย

หลินเสวี่ยเหวยกัดฟันและบิดหน้าด้วยความโกรธ

เธอจดบันทึกนี้ไว้ และบางครั้งนังนั่นก็ร้องไห้

......

หลังจากขึ้นรถแล้ว ผู้ช่วยก็ถามเบาๆ “คุณฟู่ คุณจะไปไหน?”

ฟู่ซือเยี่ยน เหยียดมือเพื่อคลายเน็คไท วางนิ้วบนขมับ และตอบอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย: "อ่าวเคลียร์วอเตอร์"

หลังจากมาถึง ฟู่ซือเยี่ยน ก็เดินตรงขึ้นไปชั้นบนแล้วกดรหัสผ่านอย่างชำนาญ

ประตูห้องนอนใหญ่แง้มไว้ เมื่อ ฟู่ซือเยี่ยน เข้ามา เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเอนตัวไปด้านข้างและนอนหลับ

ผมสีดำของเธอสยายออกอย่างยุ่งเหยิง และสายสะพายไหล่ของชุดนอนของเธอก็ร่วงหล่นลงมา เผยให้เห็นความงามอ่อนเยาว์ของเธอ

ฟู่ซือเยี่ยน ใช้หลังมือแตะหน้าผากของเธอ อุณหภูมิลดลงเล็กน้อยและไม่ร้อนอีกต่อไป

เขายื่นมือออกเพื่อดึงผ้าห่มไหมบางๆ ขึ้นมา ทันใดนั้นหญิงสาวก็พลิกตัว ใบหน้าของเธอแดงก่ำ และเธอก็พูดว่า "น้ำ" โดยไม่รู้ตัว

ฟู่ซือเยี่ยน หันกลับมาและเทน้ำอุ่นลงไป ก้มลงและเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ