บทที่ 11

จากนั้นซู่เหนียนก็แอบแสดงท่าทาง หมายเลข 17

หมิงซี ซีปวดหัว และซูเหนียนคิดว่านี่คือชายหมายเลข 17 ในฮาเร็มของเธอ

“ผมมักจะได้ยินเนี่ยนเนี่ยนพูดถึงคุณหมิงซี แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะสวยขนาดนี้ ดีใจที่ได้พบคุณ”ม่อเหว่ยโจวยื่นมือออกไปจับมือ หมิงซี

เมื่อม่อ เหว่ยโจวพูด ดวงตาของเขายังคงเหม่อลอย ซึ่งทำให้ หมิงซี รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก แต่ด้วยความสุภาพ เธอเอื้อมมือไปเขย่าเขาเล็กน้อย

เมื่อม่อเหว่ยโจวถอนมือออก ดูเหมือนว่าเขาจะบังเอิญใช้ปลายนิ้วจิ้มฝ่ามือของเธอ

ทันใดนั้น หมิงซี ก็ขนลุก

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง โม เว่ยโจวก็อุ้มซูเหนียนไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วจูบกันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากทานอาหารไปได้ครึ่งทาง ม่อเหว่ยโจวก็ลุกขึ้นและไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเหลือคนเพียงสองคนในห้องส่วนตัว ซูเหนียนถามขึ้น: "ซีซีเธอโอเคไหม?"

หมิงซี รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร เรื่องระหว่างเธอกับ ฟู่ซือเยี่ยน ไม่ได้ถูกซ่อนจากเธอ และครอบครัวซูก็เป็นครอบครัวชนชั้นสูงใน เป่ยเฉิง ดังนั้น ซูเนี่ยน จึงรู้เกี่ยวกับ หลิน เสวี่ยเหวยมากกว่าที่ หมิงซี รู้

ขณะที่กำลังจะพูด เธอก็รู้สึกไม่สบายท้องจึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

หมิงซี ไม่ได้ไปห้องน้ำในห้อง เธอจึงหาข้ออ้างที่จะออกไปข้างนอกเพราะกลัวว่าเจียง ชูเซียจะสงสัย

หลังจากออกมาจากห้องน้ำ เสียงผู้ชายที่ดังมาจากด้านหลังภูมิทัศน์น้ำไหลก็ดูคุ้นเคย

“อิอิ ฉันจะเริ่มคืนนี้แน่นอน…ฉันดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันแกล้งทำเป็นเบื่อแล้ว ถ้าผู้หญิงงี่เง่าไม่ปล่อยฉันไป ฉันคงต้องให้อะไรเธอเพิ่มอีกแล้วล่ะ .. ...เพื่อนซี้เธอน่ารักจริงๆ นะ คงจะดีไม่น้อยถ้าเราได้ไปด้วยกัน...ก็ถ่ายรูปและวีดีโอซะหน่อย แล้วน้องๆ จะมาเล่นด้วยกันในอนาคตดูว่าจะกล้าต่อต้านหรือเปล่า... "

สิ่งที่ตามมาเต็มไปด้วยสำเนียงสีเหลืองอันไม่พึงประสงค์ ซึ่งทำให้ หมิงซี กำหมัดแน่น

ม่อเหว่ยโจวเดินออกไปหลังจากโทรศัพท์ แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอ หมิงซี

เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลย และบิดมุมปากเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เขาคิดว่าเขาอยู่ยงคงกระพัน

“ซีซี่ ช่างบังเอิญจริงๆ” หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็แสร้งทำเป็นตกใจและพูดว่า: "ดูปากฉันสิ ฉันคิดอย่างนั้นในใจแล้วกรีดร้องออกมา ไม่เป็นไรนะ".

มันเยิ้มมาก

หมิงซี ไม่ได้พยายามซ่อนมัน และพูดอย่างเย็นชา: "คุณม่อ โปรดเคารพตัวเองด้วย"