บทที่ 14

แต่ในไม่ช้า หลินเสวี่ยเหวยก็ฟื้นตัวเหมือนเมื่อก่อนและมองไปข้างเธอ: "ซินซินดูเหมือนฉันจะทิ้งกระเป๋าไว้ที่ร้านอาหาร ฝากเธอไม่เอาให้หน่อย"

เดิมทีซ่งซินอยากจะพูดดูถูกอีกสักสองสามอย่าง แต่ตอนนี้เธอต้องยอมแพ้และให้ หมิงซี มองอย่างหนักก่อนที่จะจากไป

หลินเสวี่ยเหวยมองไปที่ หมิงซี และยิ้มอย่างอ่อนโยน: "หมิงซี ขอบคุณที่ช่วยฉันดูแลพี่ชายอาเหยียน"

ประโยคง่ายๆ เพียงหนึ่งประโยคคือการประกาศอธิปไตย

หมิงซี พบสิ่งนี้เพียงขอบคุณที่น่าขัน เพราะเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นภรรยาของ ฟู่ซือเยี่ยน

หลินเสวี่ยเหวยกล่าวต่อ: "เมื่อก่อนฉันเอาแต่ใจเกินไปและหนีไปต่างประเทศเพราะมีความขัดแย้งเล็กน้อย แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าพี่อายันจะยืนหยัดและรอฉันอยู่ ฉันประทับใจมาก คราวนี้ฉันกลับมาและ วางแผนที่จะแต่งงานกับเขา”

"..."

ทันใดนั้น เสียงของ หลินเสวี่ยเหวยก็คลุมเครือและห่างไกล

หัวใจของ หมิงซี ดูเหมือนจะถูกบีบอย่างแรงด้วยมือที่มองไม่เห็น ทำให้เธอแทบจะเป็นลม

พวกเขายังไม่ได้หย่าและเขาแทบรอไม่ไหวที่จะแต่งงาน?

“หมิงซี หมิงซี?”

หลินเสวี่ยเหวยเรียกหมิงซี สองครั้งติดต่อกันก่อนที่เธอจะคืนสติ

“มีอะไรหรือเปล่าคุณหลิน”

หลินเสวี่ยเหวยมองไปที่ หมิงซี ซึ่งมีสีหน้าน่าเกลียดอย่างยิ่งและรู้สึกพึงพอใจมาก

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรหัสคิวอาร์โค้ดแล้วพูดว่า "หมิงซี เพิ่มบัญชี วีแชท กันเถอะ พี่อาหยานดีกับฉันมากและฉันก็อยากจะเซอร์ไพรส์เขาด้วย ฉันจะฝากไว้ให้คุณ”

หมิงซี ไม่ต้องการเพิ่ม แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่กระตือรือร้นของหลิน เสวี่ยเว่ย เธอก็ยังคงปัดหมายเลขที่ทำงานของเธอ

ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าข้างนอกและมีเม็ดเหงื่ออยู่บนหัวของ หลินเสวี่ยเหวยเธอหันไปมอง หมิงซี และพูดอย่างเขินอาย: "หมิงซี คุณช่วยผลักฉันไปที่นั่นได้ไหม"

หมิงซี พยักหน้า วางมือบนรถเข็นแล้วผลัก แต่มันไม่ขยับ

เธอกดที่วางแขนแล้วก้มลงเพื่อดูว่ามันติดอยู่ที่ไหนสักแห่งหรือไม่

ขณะที่เธอก้มศีรษะลง ทันใดนั้น หลินเสวี่ยเหวยก็บีบแขนของเธอแล้วถามด้วยการเยาะเย้ย: "หมิงซี ดีใจที่ได้นอนกับผู้ชายของฉันในช่วงสองปีที่ผ่านมา?"

คำพูดของ หลินเสวี่ยเหวยทำให้ หมิงซี รู้สึกไม่ดี

วินาทีถัดมา รถเข็นที่ติดอยู่ก็เริ่มเคลื่อนตัวได้เอง

"อา!"

“ หมิงซี!”

หลินเสวี่ยเหวยกรีดร้องและเรียกชื่อของ หมิงซี ด้วยใบหน้าของเธอด้วยความกลัว จากนั้นเธอก็ล้มไปข้างหลัง

ม่านตา หมิงซี หดตัวลงอย่างกะทันหัน และเธอก็เอื้อมมือไปดึงหลินเสวี่ยเว่ยทันที แต่มันก็สายเกินไป...