บทที่ 15

หลังจากที่ ฟู่ซือเยี่ยน พูดจบ เขาก็หยุดมองเธอ แล้วอุ้มหลินเสวี่ยเหวยขึ้นมาแล้วเดินไปที่รถ

ก่อนที่ซ่งซินจะตามไป เธอมองไปที่ หมิงซี บนพื้นด้วยการเยาะเย้ย เหมือนกำลังมองสุนัขจรจัด

“หยุดคิดเพ้อฝันได้แล้ว เธอเป็นเหมือนหนูในรางน้ำ ไม่ดีเท่าผมบนหัวของน้องสาวเสวี่ยเว่ยด้วยซ้ำ”

ซ่งซินดุเธออย่างรุนแรง แต่ดูเหมือน หมิงซี จะไม่ได้ยิน

เธอจ้องมองที่จังหวะที่วิตกกังวลของชายคนนั้น ร่างทั้งหมดของเขาราวกับหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ

รูปลักษณ์ของการดูแลอย่างระมัดระวังสามารถเปรียบเทียบได้หลังจากได้เห็นเท่านั้น

หมิงซี เข้าใจว่า ฟู่ซือเยี่ยน ไม่เคยสนใจเธอเลย

เบนท์ลีย์สีดำสตาร์ทขึ้นโดยเตะกลุ่มฝุ่นออกไป

ความเจ็บปวดแปลกๆ มาจากช่องท้องส่วนล่างของเขา

หมิงซี สงบสติอารมณ์ลง และจู่ๆ ก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง จึงปกป้องช่องท้องส่วนล่างของเธอไว้ "ที่รัก..."

โทรศัพท์ดังขึ้น และซู่เหนียนโทรมาบอกเธอว่าเธอจะติดอยู่ในโรงรถสักพัก

ความเจ็บปวดในร่างกายอย่างต่อเนื่องทำให้เธอตื่นตระหนก เธอไม่สามารถนั่งแท็กซี่หน้าโรงแรมหรูได้ เธอคิดมากไม่ได้ เธอลุกขึ้นและต้องการหยุดรถของ ฟู่ซือเยี่ยน และรบกวนเขา เพื่อพาเธอไปโรงพยาบาล

รถของเขาเพิ่งผ่านไปข้างหน้าเธอ เธอลากก้าวหนัก ๆ และพยายามโบกมือให้รถคันข้างหน้าอย่างสุดความสามารถ

แต่รถก็ไม่หยุดเลยและเร่งความเร็วไปทางถนนอย่างไร้ความปรานีเหมือนกับเจ้าของ

หมิงซี มองดูอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่รถหายไป

เธอรู้สึกปวดท้องอยู่ตลอดเวลา ก่อนหมดสติ เธอเอามือแตะที่หน้าท้องส่วนล่างและน้ำตาไหล

“ที่รัก อย่าโทษแม่นะ...”

......

ในวอร์ด

หลินเสวี่ยเหวย กำลังเข้ารับการตรวจอย่างละเอียดโดยแพทย์ที่อยู่ข้างใน

ฟู่ซือเยี่ยน ยืนอยู่นอกทางเดินเพื่อรับโทรศัพท์ แสงแดดส่องผ่านกระจกไปที่ใบหน้าของเขา ทำให้เห็นโปรไฟล์ที่ชัดเจนและคมชัด

“ขอโทษนะคุณฟู่ ไม่พบภรรยาของท่าน เธออาจจะจากไปแล้ว”

โจวมู่พูดตามความจริงทางโทรศัพท์

“อืม”

หลังจากตัดสาย จิตใจ ฟู่ซือเยี่ยน ก็เต็มไปด้วยภาพของ หมิงซี ที่ล้มลงกับพื้นด้วยความอับอาย

เขาจำได้ว่าเมื่อเขาต้องการตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเสวี่ยเหวยขาก็ผลักเธอโดยไม่ตั้งใจ