บทที่ 17

รอยยิ้มของป๋อซื่อเนียนนั้นอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งทำให้ หมิงซี นึกถึงวันเก่า ๆ ของเขาที่โรงเรียน และอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นตามไปด้วย

“ผู้อาวุโสป๋อ!”

เมื่อเห็นว่าป๋อซื่อเหนียนกำลังจะจากไป หมิงซี ก็หยุดเขาไว้ ลังเลและพูดว่า "คุณช่วยเก็บเรื่องของเด็กน้อยไว้เป็นความลับให้ฉันหน่อยได้ไหม"

ถ้าซู่เหนียนรู้ว่าเธอท้อง เธอคงจะไปหา ฟู่ซือเยี่ยน ในวินาทีถัดไป

เธอไม่อยากอับอายตัวเองอีกต่อไป

ป๋อซีเนียนไม่ถามคำถามอีกต่อไปและพยักหน้าเห็นด้วย

ทันทีที่เขาปิดประตู ป๋อสเนียนก็เหลือบมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง มีสีหน้าซับซ้อนบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ในดวงตาที่ชัดเจนและอ่อนโยนของเขา

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็หันหลังและจากไป

บนโต๊ะข้างเตียงมีแผ่นอัลตราซาวนด์บีที่เพิ่งทำเสร็จ จุดดำพร่ามัวทำให้ หมิงซี รู้สึกแปลก ๆ จริงๆ แล้วเธอเคยคิดจะทำแท้งเด็กมาก่อน

เธอไม่มีความมั่นใจที่จะให้กำเนิดเด็กที่ไม่ได้รับพรคนนี้

แต่เมื่อเธอเจ็บปวดมากจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และกำลังจะสูญเสียลูกไป เธอก็กลัวมากจนยังปล่อยวางไม่ได้

เด็กไร้เดียงสา!

เธอต้องการปกป้องเด็ก

และเนื่องจากเด็กน้อยคนนี้แข็งแกร่งมาก เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะกีดกันสิทธิในการมีชีวิตอยู่ของลูก

เธอต้องการให้กำเนิดเด็กคนนี้และเลี้ยงดูเขาอย่างดี

ไม่นานซู่เหนียนก็มาโรงพยาบาล หมิงซี ตรวจสอบว่ายกเว้นอาการบาดเจ็บที่ผิวหนัง แต่อาการทั้งหมดยังปกติ เขาสามารถกลับบ้านและพักผ่อนได้

ในรถ ซู่เหนียนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและยังคงดุผู้ชายที่ด้อยกว่าสุนัข ฟู่ซือเยี่ยน ผู้ชายไร้ความรับผิดชอบไม่ปรากฏตัวในช่วงเวลาวิกฤติด้วยซ้ำ

หลังจากถึงบ้าน หมิงซี ก็สั่งซุปไก่ชั้นล่างเพื่อนำกลับบ้าน

เมื่อเธอเปิดประตูห้องก็มืด แต่เธอก็รู้สึกได้ดีว่ามีคนอยู่ในห้อง

เมื่อคิดถึงสิ่งที่เธอได้ยินจากป้าแถวบ้านเมื่อเร็ว ๆ นี้เกี่ยวกับขโมยเข้ามาในบ้านของเธอ หัวใจ หมิงซี ก็บีบรัดขึ้นและเธอก็อยากจะหนีไป

ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป เธอก็เห็นร่างมืดเข้ามาใกล้เธอ

เธอไม่มีเวลาคิด เธอบีบอาหารในมือแล้วโยนมันไปที่เงา

วินาทีต่อมา ข้อมือของเธอถูกใครบางคนคว้าไว้ ซึ่งทำให้ หมิงซี ไม่สามารถขยับได้อย่างง่ายดาย

คลิก!