บทที่ 18

การขมวดคิ้วของ ฟู่ซือเยี่ยน ทำให้ หมิงซี นึกถึงความฝันที่เธอมีในระหว่างวัน

ในความฝันเขาบอกให้เธอทำแท้งอย่างเย็นชา

หัวใจของเธอเต้นแรง และเธออธิบายว่า: "บางทีฉันอาจจะท้องไม่ดี ขอนอนพักสักพักเถอะ"

ฟู่ซือเยี่ยน ขมวดคิ้ว สงสัยว่าเขาจะไม่เชื่อเธอหรือไม่

เธอกัดริมฝีปากอย่างประหม่าและตะโกนเบา ๆ: "มันเจ็บ"

ฟู่ซือเยี่ยน เปิดฝ่ามือของเธอออก และรอยขีดข่วนที่เซหลายอันดูน่าตกใจบนฝ่ามือสีขาว

เขาขมวดคิ้ว: "คุณไม่ได้จัดการเหรอ?"

หมิงซี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝ่ามือของเธอยังคงได้รับบาดเจ็บ เธออาจจะถูมันที่ไหนสักแห่งเมื่อเธอล้มลง เมื่อคิดถึงตอนกลางวัน สีหน้าของเธอก็ลดลงอีกครั้ง

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ ฟู่ซือเยี่ยน ก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ เขาอุ้มเธอขึ้นและวางเธอบนโซฟา จากนั้นจึงนำกล่องยามา

เขาคุกเข่าลงและทำความสะอาดบาดแผลของเธออย่างอ่อนโยน

“เธอม่รู้วิธีหลบหลีกเหรอ?”

หมิงซี พูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนร้ายบ่นก่อนแล้วจึงทำเช่นนั้นอย่างมั่นใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาคือคนที่ผลักเธอออกไป!

ฟู่ซือเยี่ยน หยิบสำลีแอลกอฮอล์แล้วเช็ดเบา ๆ เมื่อดวงตาแคบ ๆ ของเขามองลงไป เขาดูอ่อนโยนมาก

เห็นได้ชัดว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่เป็นทางการ แต่สามารถทำให้ผู้คนเต็มใจที่จะอยู่ในนั้นโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ

ความเจ็บจากแอลกอฮอล์ทำให้เกิดน้ำตาที่มุมดวงตาของ หมิงซี เธอกัดริมฝีปากและรู้สึกว่าเธอบอบบางเกินไปและเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อย

แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอแค่อยากจะร้องไห้

ขณะที่น้ำตากำลังจะไหล หมิงซี ก็กัดริมฝีปากล่างของเธอแน่นเพื่อกลั้นไว้

เธออยากถามเขาว่าเขาไม่เคยรักเธอเลยจริงหรือ?

แต่เธอกลัวว่าเธอจะทนไม่ไหวเมื่อได้ยินคำตอบของ ฟู่ซือเยี่ยน จริงๆ

ฟู่ซือเยี่ยน เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าริมฝีปากของเธอถูกกัดจนแตก และเลือดสีแดงสดก็เปื้อนใบหน้าที่ราวกับหิมะของเธอมองเห็นเด่นชัดกระแทกตา

เขาเอื้อมมือไปบีบคางเธอแล้วสั่งด้วยน้ำเสียง: "หยุดกัด"