บทที่ 3

กู้เหยียนโจวเป็นคนที่มาเปิดประตู เขาเหมือนอยากจะหลบหนีไปอย่างไงอย่างงั้น

หมิงซีบีบนิ้วมือเอาไว้แน่น ปรับอารมณ์ของตัวเอง และพยักหน้า “สวัสดีค่ะท่านประธานกู้”

จากนั้น เธอก็เดินผ่านเขาไปเพื่อนำเอกสารเข้าไปส่งด้านใน

หน้าโต๊ะทำงานสุดหรู ชายคนนั้นสวมชุดสูทมูลค่ามหาศาล ซึ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ

แต่หมิงซีกลับดูออกว่า เสื้อผ้าชุดนี้ มันไม่ใช่ชุดที่เขาใส่เมื่อคืนนี้อย่างแน่นอน

เธอลดสายตาลง “ท่านประธานฟู่คะ รายงานการตลาดค่ะ รบกวนท่านประธานช่วยเซ็นหน่อยนะคะ”

ฟู่ซือเยี่ยนไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขาแต่อย่างใดในขณะที่เขาเซ็นชื่อและส่งคืน

เมื่อรับเอกสารมาแล้ว หมิงซีก็เดินออกไปทันที และพบว่ากู้เหยียนโจวที่มีสีหน้าแปลกๆยังคงยืนอยู่ที่ประตู

จนกระทั่งแผ่นหลังของหมิงซีได้เดินหายลับไปที่ประตูเข้าลิฟต์ เขาจึงได้พูดออกมาว่า “ชิป เสี่ยวหมิงซีคงไม่ได้ยินอะไรหรอกใช่ไหม?”

ดวงตาเรียวสวยของฟู่ซือเยี่ยนราบเรียบ และคำพูดของกู้เหยียนโจวก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาแต่อย่างใด

หมิงซีนั้นว่าง่ายมาโดยตลอด และไม่เคยแสดงอาการหึงหวงออกมาเลยแม้แต่น้อย

ขอแค่เธอทำตัวดีๆไปตลอด เขาก็จะไม่ให้เธอต้องขาดทุนอย่างแน่นอน

ในลิฟต์

หมิงซีเงยหน้าขึ้น ไม่อยากปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมาจากหางตาของเธออยู่ดี และในไม่ช้าก็ไหลเข้าไปในหูของเธอแล้วหายไป

เธอคิดว่าสองปีนานพอที่เขาจะเห็นความรักและความดีของเธอแล้ว...

แต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงสิ่งที่เธอคิดว่า...

แท้จริงแล้ว ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถเอาชนะการกลับมาของแฟนเก่าได้เลย

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หมิงซีก็กลับมาเป็นปกติ แต่ใบหน้าของเธอซีดเกินไป

เธอกลั้นใจและเดินเข้าไปในห้องน้ำชา โดยอยากจะชงชาสักแก้วเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่น

และเสียงพูดคุยของพนักงานหลายคนที่อยู่ข้างในก็ได้เข้ามากระทบกับใบหูของเธอ

“เห็นข่าวหรือยัง หลินเสวี่ยเวยกลับมาแล้วนะ”

“ใครเหรอ?”