บทที่ 4

เธอทำหน้าเยอะเย้ย: "ดูได้ใจทุกวันๆ อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ เจ้าก็เป็นแค่ไอ้สารเลวที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ... "

"--ตึ้ง!"

คำพูดที่เหลือของซ่งซินถูกขัดจังหวะด้วยการตบอย่างดัง

เธอคิดไม่ถึงว่า หมิงซีที่ปกติอดทนไม่กล่าวอะไรจะตีเธอ ยังคงงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็แยกเขี้ยวยิงฟันและพูดว่า "แก กล้าตีฉันเหรอ!"

หมิงซี มองเธออย่างเย็นชา: "ฉันกำลังสอนเธอว่าความสุภาพคืออะไร"

เธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กมาก แต่เธอก็ไม่ยอมให้ใครใส่ร้าย

สีหน้าของซ่งซินซีดลงด้วยความโกรธ ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของ ฟู่ซือเยี่ยน เธอคุ้นเคยกับการถูกคนอื่นยกย่องมานานแล้วและนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญกับการฟาดฟันเช่นนี้

"แกมันเลว!"

เธอรีบวิ่งขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง ยกฝ่ามือขึ้นสูงๆ และกำลังจะประทับลงบนหน้าของหมิงซี

คราวนี้ หมิงซี ระวังตัว โดยเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของซ่งซินไว้แน่น เพื่อให้เธอขยับไม่ได้

ซ่งซินตัวเล็กและไม่สูงเท่ากับ หมิงซี ในขณะนี้ เธอแสดงท่าทางกางกรงเล็บเหมือนหมึกยักษ์ซึ่งดูขบขันเล็กน้อย

เธอโกรธมากและตะโกน: "แกคิดว่าแกเป็นใคร เป็นเพียงคนอุ่นเตียงสำหรับพี่สีหยาน แกมันไร้คุณธรรม!"

สิ่งที่ซ่งซินพูดนั้นไม่น่าฟัง และผู้คนก็มารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

"ไร้สาระ!"

เสียงผู้ชายทุ้มลึกดังขึ้นข้างหลังเธอ ฟู่ซือเยี่ยน ก็เห็นเรื่องตลกนี้ทันทีที่เขาออกจากออฟฟิศ

ทันใดนั้น ห้องพักผ่อนก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

“พี่ซีหยาน?” ซ่งซินกลัวเขาเล็กน้อย ลูกพี่ลูกน้องของเธอเข้มงวดมากและแม่ของเธอก็เตือนเธอให้ควบคุมตัวเองเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ

แต่เมื่อเธอคิดว่าเธอถูกทุบตี เธอก็กลับแข็งกระด้างอีกครั้ง โดยยื่นปากสีแดงของเธอออกมาครึ่งหนึ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงร้องไห้: "พี่ซีหยาน ดูที่ หมิงซี สิ เธอบ้าไปแล้วหรือไงกัน?!".

พระอาทิตย์ส่องแสงออกไปนอกหน้าต่าง ทอดเงาไปบนรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของชายคนนั้น