บทที่ 6

ร่างสูงของชายคนนั้นขยับจากที่ไกลเข้ามาใกล้ โดยเดินผ่านเธอไปไม่หยุด

ไม่รู้ว่ามองไม่เห็นหรือว่าเมินเฉย

แต่ หมิงซี เห็นว่าหญิงสาวในอ้อมแขนของเขามีใบหน้าแบบเดียวกับที่เห็นในข่าว

——คือหลินเสวี่ยเว่ย

หมิงซี ออกจากโรงพยาบาลด้วยก้าวเดินอันหนักหน่วง

เธอสติหลุดลอยจนร่างกายชาไปทั้งตัว

บนรถแท็กซี่ คนขับถามหมิงซีว่าเธอกำลังจะไปไหน

คำถามง่ายๆ ทำให้ หมิงซี ตกตะลึง

เธอไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์เยว่จิ่ง บางทีมันอาจจะไม่ใช่บ้านของเธอในเร็วๆ นี้

หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า: "คุณลุง ไปส่งที่อ่าวชิงสุ่ยค่ะ"

อพาร์ทเมนท์ในอ่าวชิงสุ่ยถูกซื้อหลังจากการแต่งงานของเธอ

ตอนแรกเธอกำลังที่จะพาคุณยาย มาใช้ชีวิตในวัยชราจึงซื้ออพาร์ทเมนต์พร้อมจำนองขนาด 69 ตารางเมตร แม้ว่ามันจะเล็กแต่ก็เพียงพอสำหรับคนสองคน

ในเวลานั้น ฟู่ซือเยี่ยน ไม่เข้าใจและเสนอว่าจะให้บ้านหลังใหญ่แก่เธอ แต่ถูกเธอปฏิเสธ

เมื่อคิดดูแล้ว นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียวที่เธอทำ

เมื่อลงบันไดจากอพาร์ตเมนต์ เธอก็นั่งคนเดียวในสวนสาธารณะเพื่อตากลมเย็นพยายามปลุกตัวเองให้ตื่น

เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีตมีทั้งความหวานและขมขื่น

สองปี--

กว่าเจ็ดร้อยวันและคืน

เธอคิดว่าแม้ว่าหัวใจของมนุษย์จะเป็นเหมือนหิน แต่ก็สามารถทำให้มันอบอุ่นได้

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่ามีการเยาะเย้ยมากมายรอบหูของเธอ โดยบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความปรารถนาอันโง่เขลาของเธอเองเท่านั้น...

เป็นเวลาดึกก่อนที่ หมิงซี จะขึ้นไป

ทันทีที่ออกจากลิฟต์ เธอเห็น ฟู่ซือเยี่ยน ยืนอยู่หน้าประตู

แขนเสื้อของเขาถูกพับขึ้นแบบสบาย ๆ และคอเสื้อของเขาถูกปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นคอเรียวและกระดูกไหปลาร้าที่สวยงามครึ่งหนึ่งของเขาเขายืนอยู่ที่นั่นชัดเจนหล่อและมีเสน่ห์

หมิงซี ตกตะลึงไม่กี่วินาที

เขามากับหลินเสวี่ยเวยในโรงพยาบาลไม่ใช่หรือ?