บทที่ 7

หมิงซี ฝืนยิ้ม แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังฉีกหัวใจของเธอออก

"เกี่ยวข้อง"

ฟู่ซือเยี่ยน กระตุกมุมปากของเขาและยิ้มอย่างเย็นชา: " หมิงซี ความเกี่ยวข้องของเราในสายตาของคุณคืออะไร?"

คำถามของชายคนนั้นทำให้ หมิงซี หายใจติดขัด

ใช่แล้ว แรกเริ่มท่าทีของ ฟู่ซือเยี่ยน ก็ตรงไปตรงมาแต่แรก เขาตกลงที่จะแต่งงานและไม่พูดถึงความสัมพันธ์นอกเตียง ในสายตาของคนอื่น พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์นอกงาน

ฟู่ซือเยี่ยน ยังเป็นหนุ่มโสดที่โด่งดังที่สุดในเป่ยเฉิง ซึ่งเป็นเป้าหมายของผู้หญิงชื่อดังหลายคนที่พยายามไล่ล่าเขา

ตอนนี้ชายคนนี้กำลังเตือนเธออีกครั้ง เขากลัวว่าเธอจะเกาะเขาหรือเปล่า?

หมิงซี กัดริมฝีปากล่างของเธอ กลืนความรู้สึกฝาดในลำคอ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษคุณฟู่ ฉันคิดมากไป เชิญคุณกลับไปได้แล้ว อีกหน่อยก็ไม่จำเป็นต้องมาที่อ่าวชิงสุ่ยอีก"

หลังจากพูดอย่างนั้น หมิงซี ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงรื้น

เธอจะไม่เสียใจได้อย่างไรนี่คือผู้ชายที่เธอรักมาสิบปี...

แต่ถึงแม้จะยาก แต่เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง

เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตเหมือนเรื่องตลกได้

ไฟเซ็นเซอร์ในทางเดินกะพริบเปิดและปิด

ฟู่ซือเยี่ยน หรี่ตาลงเล็กน้อย เม้มริมฝีปากบางของเขาแน่น และร่างกายของเขาก็ส่งสัญญาณอันตรายออกมา

เขาสามารถตามใจเธอได้เป็นครั้งคราว แต่คราวนี้เธอล้ำเส้นไปจริงๆ!

ความโกรธที่กำลังจะล้นออกมาส่วนใหญ่หายไป เมื่อเขาเห็นร่องรอยของน้ำในดวงตาของเธอ เขาลดเสียงลง "ถ้าเป็นเพราะซ่งซิน——"

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ คุณฟู่ ได้โปรดกลับไปเถอะ”

ระหว่างพวกเขาไม่ได้มีแค่ซ่งซินคนเดียว

หมิงซี รู้สึกเหนื่อยมาก เธอจึงเปิดประตูตรงไปหาเขาและเตรียมจะเข้าไป

ฟู่ซือเยี่ยน ไม่พอใจอย่างมากกับท่าทีเย็นชาของ หมิงซี

เขาดึงเนคไทออกอย่างฉุนเฉียว จากนั้นก้าวไปข้างหน้า คว้าข้อมือของเธอแล้วจับไว้แน่น

“ช่วยหยุดสร้างปัญหาหน่อยได้ไหม?”