บทที่ 8

ฟู่ซือเยี่ยน หยุด ดวงตาของเขาตกลงไปที่นิ้วเรียวที่ดึงเสื้อของเขา และดวงตาของเขาก็มองลึกลง

"ทำไม?"

หมิงซี หรี่ตาลงและโกหก "ฉัน...กลัว"

หมิงซี ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นหลังจากแก้ตัวที่งี่เง่าเช่นนี้ และไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่

เธอกล่าวเสริมด้วยเสียงแผ่วเบา: "ฉันเพิ่งกินยาไป ฉันจะไม่เป็นไรถ้าได้นอนพักสักครู่"

ฟู่ซือเยี่ยน หลับตาลง จากมุมของเขา เขาสามารถมองเห็นใบหน้าของ หมิงซี ที่สว่างครึ่งหนึ่งและซ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครึ่งหนึ่ง

เธอมีใบหน้าเล็กและดวงตาที่สวยงาม ขนตาที่โค้งงอทำให้เกิดเงาใต้ดวงตาของเธอ เนื่องจากเธอเป็นไข้ ผิวขาวของเธอจึงแต่งแต้มด้วยสีชมพู ทำให้เธอดูอ่อนแอเป็นพิเศษ

หัวใจของ ฟู่ซือเยี่ยน อ่อนลงอย่างอธิบายไม่ได้

เขาหันกลับมาเปิดประตูอย่างชำนาญแล้วส่งผู้หญิงคนนั้นไปที่เตียงในห้องนอน

หมิงซี รู้สึกโล่งใจ เธอเหงื่อออกไปทั่วตัวเพราะความกังวลใจ ทำให้ร่างกายของเธอเหนียวและแม้แต่ผมของเธอเปียก ตอนนี้เธอแค่อยากจะอาบน้ำแล้วนอนอีกครั้ง

“ฉันสบายดี” เธอตั้งใจจะไล่แขกออกไป

ท้ายที่สุดแล้ว ฟู่ซือเยี่ยน เคยชินกับการนอนในวิลล่าหลังใหญ่และไม่เคยต้องอาศัยอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอเลย

“อืม”

ชายคนนั้นตอบรับแต่ไม่ได้จากไปแต่กลับยกมือดึงไทด์ออกแล้วปลดกระดุมเสื้อ...

หมิงซี ตกตะลึงและแทบจะหายใจไม่ออก ลมหายแรกสะดุด ดวงตาของเธอเบิกกว้าง: "ทำไมคุณถึงถอดเสื้อผ้าออก!"

เธอเป็นแบบนี้แล้ว แต่คนนี้ยังแค่อยากระบายเขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า? ?

ฟู่ซือเยี่ยน ยกเปลือกตาขึ้นและจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มของเขา

เมื่อมองไปที่ หมิงซี หัวใจของเขาก็เต้นแรง

เธอทนไม่ได้ที่ ฟู่ซือเยี่ยน จะมองอย่างใกล้ชิดขนาดนี้

ดวงตาของเขาแตกต่างจากคนอื่น เต็มไปด้วยความปรารถนาเมื่อเขามองเธอ

ราวกับว่าเธอไม่ได้สวมอะไรเลยในขณะนี้

หมิงซี กัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันรู้สึกไม่สบายใจ"

ความหมายก็คือฉันไม่สามารถรับใช้คุณชายใหญ่ได้อีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากำลังจะหย่าร้างกัน ดังนั้นพวกเขาจึงทำอย่างนั้นไม่ได้

ฟู่ซือเยี่ยน ไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึม และดูเหมือนว่าจะมีสีที่ลุกไหม้ในดวงตาของเขา

วินาทีต่อมา เขาโน้มตัวไป วางมือบนข้างเตียง เข้ามาใกล้หูเธอแล้วกระซิบ: "ซีซี ฉันไม่ใช่สัตว์ ร้ายขนาดนั้น"