บทที่ 9

หัวใจ หมิงซี สับสนวุ่นวาย และเธอก็มองดูกระจกด้วยความงุนงง ผมสีดำของชายคนนั้นเปียกโชก และเขาดูแตกต่างไป

กลิ่นที่คุ้นเคยยังคงเข้ามาในจมูกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว

การเข้าใกล้ของเขาเป็นการทรมานเธอ และเธอกลัวว่าเธอจะลังเลที่จะปล่อยมือไป

หลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เธอก็มองไปที่ชายในกระจกแล้วกระซิบขอบคุณ

ฟู่ซือเยี่ยน ยืนอยู่ข้างหลังเธอ และทั้งสองคนก็อยู่ใกล้กันมาก

เขาท้าวเคาน์เตอร์ด้วยมือเดียวแล้วมองเธอในกระจกอย่างเกียจคร้าน เขาถามว่า "ฉันจะขอบคุณได้อย่างไร"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หมิงซี ก็แทบจะสำลัก ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เบิกกว้าง และเธอก็มองดู ฟู่ซือเยี่ยน อย่างพูดไม่ออก

เมื่อก่อนเธอใช้ร่างกายเพื่อขอบคุณเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้

พวกเขากำลังจะหย่าร้างกันแล้ว!

ในกระจก มุมตาของหญิงสาวเป็นสีดอกพีช และปลายจมูกของเธอก็ยังเป็นสีชมพูอ่อน ดูเหมือนเลืดลมพลุ่งพล่าน

ฟู่ซือเยี่ยน รู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือไปบีบคางของ หมิงซี หันหน้าแล้วพูดอย่างดุเดือดเล็กน้อย: "อย่ามองคนอื่นแบบนั้นอีกในอนาคต"

หมิงซี ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง และค่อนข้างสับสนว่าเขาหมายถึงอะไร

ดวงตา ฟู่ซือเยี่ยน มืดลงและเสียงของเขาก็แหบห้าว: "ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นสุภาพบุรุษเหมือนฉัน"

เธอไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่จะหุนหันพลันแล่นเมื่อเธอเป็นแบบนี้

เมื่อเห็นใบหน้าของ ฟู่ซือเยี่ยน เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ หมิงซี ก็รู้สึกสูญเสียเล็กน้อย เธอจึงหันหลังกลับและพยายามหลบหนี

แต่ชายคนนั้นจับไหล่ของเขาและเสียงของเขาก็แหบห้าว: "อย่าขยับ"

เมื่อริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันและดวงตาของพวกเขาพันกัน หมิงซี คิดว่าเขากำลังจะจูบเธอ หัวใจของเธอเต้นแรง และเปลือกตาของเธอก็สั่นเล็กน้อย

แต่ไม่เลย ชายคนนั้นจูบหน้าผากเธอเบาๆ ราวกับจะทำเครื่องหมายเธอ

จากนั้นเขาก็บีบแก้มที่ร้อนระอุของเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบห้าวว่า "นี่คือการลงโทษ"

นั่นค่อนข้างจริงจัง

หมิงซี: "..."

คุณแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ? !

ขณะที่เธอโกรธเธอก็รู้สึกว่าเธอไม่พอใจเกินไป

มันง่ายมากที่จะเมากับความอ่อนโยนของผู้ชาย

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ดึง หมิงซี ออกจากบ้านอันอ่อนโยนที่เธอจมน้ำทันที

เธอตั้งใจจากไปเพื่อสร้างที่ว่าง

ฟู่ซือเยี่ยน รับโทรศัพท์และเดินไปที่ระเบียง

หลังจากพูดคุยกันสักสองสามนาที ชายคนนั้นก็วางสายโทรศัพท์แล้วเดินไป