ตอนที่ 140

“อวี้หวังเฟยนี่คืออะไร? หรือในห้องนี้มีความลับอะไร?”

ลั่วหลันได้ยินคำนี้เลิกคิ้วพูดจริงจังกับเขา

“คนข้างในนี้เป็นน้องชายบุญธรรมของข้า เขาบาดเจ็บหนักกำลังพักฟื้น หากท่านอยากค้นจริงๆ ก็เข้าไปค้นได้เหมือนเมื่อครู่เข้าไปได้แค่สองคน อย่ารบกวนเขาพักผ่อน”

เหลิ่งอวิ่นย่นหน้าผาก โบกพัดในมือพูดเสียงเยาะเย้ยว่า

“ได้ ไม่ต้องใช้ถึงสองคน ครั้งนี้ข้าไปตรวจด้วยตัวเอง”

ลั่วหลันไม่มองเขาสักนิด แต่พูดกับจางฮูหยินว่า

“หลีกทางให้เขาเข้าไปดู”

จางฮูหยินนี่ถึงถอยออกมาจากประตูอย่างไม่เต็มใจ ในดวงตาของเหลิ่งอวิ่นเผยความชั่วร้ายนิดๆ ยกเท้าก้าวเข้าประตูไป

จางฮูหยินกลัวเขาจะทำเรื่องทำร้ายต้าจื้อ ดังนั้นตอนเขาเข้าไปก็รีบตามหลังของเหลิ่งอวิ่นไปติดๆ

เหลิ่งอวิ่นหน้าเย็นชา ค่อยๆ เดินมาถึงกลางห้อง เดินไปพลาง มองสำรวจรอบๆ ไปพลาง กลัวว่าข้างในจะซ่อนคนหนึ่งไว้จริงๆ

ในตอนที่เขาเดินถึงข้างเตียง จางฮูหยินเดินตรงมากางแขนขวางตรงหน้าเขา “อย่าเข้าใกล้ ลูกชายข้าต้องการการพักผ่อน”

ได้ยินนางพูดแบบนี้ หางตาของเหลิ่งอวิ่นเหล่มองคนที่นอนบนเตียง แต่ตอนเห็นใบหน้าคมนั้น ใบหน้าราวกับกระดาษขาว เขาขมวดคิ้วแน่น รูม่านตาขยายอย่างตกใจ

แต่ชั่วพริบตาเขาก็กลับมาเป็นปกติ หันไปมองรอบๆ เห็นรอบห้องไม่มีที่สามารถซ่อนคนได้ นี่ถึงหมุนตัวออกไปแล้ว

เห็นเขาออกมา เจ้าอ้วนหลิวรีบเดินเข้าหา “องค์รัชทายาทเจอตัวหรือไม่?”

เขามองเจ้าอ้วนหลิวพูดเสียงเย็นชาว่า

“กลับ!”

เขาพูดจบก็หันไปมองลั่วหลัน ในดวงตาซับซ้อน ทำให้คนเดาไม่ออก แต่ว่าลั่วหลันไม่ได้มองเขา นางไม่อยากสบตากับดวงตาชั่วร้ายของเขา

เหลิ่งอวิ่นไม่พูดสักคำ เดินนำหน้าตรงไปทางประตู เจ้าอ้วนหลิวพาเจ้าหน้าที่ตามหลังเขาไปติดๆ

อาโฮ่วตะโกนไล่หลังพวกเขา

“รัชทายาทเดินระวัง ธรณีประตูจวนอวี้อ๋องเราสูง ท่านระวังอย่าสะดุดล้มหัวแตก เอวเคล็ดแล้ว”

ถึงแม้เหลิ่งอวิ่นจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่รีบเดินออกจากประตูใหญ่ของจวนอวี้อ๋องไปแล้ว

ก่อนขึ้นม้า เขาเรียกเจ้าอ้วนหลิวมาตรงหน้าถามเสียงเข้มว่า

“เจ้าเห็นอะไรในห้องของเหลิ่งอวี้? ทำไมรีบออกมา? เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”