ตอนที่ 226

เมื่อเห็นเหล่าชาวบ้านที่ปรบมือ มุมปากของเหลิ่งอวี้ก็ยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย เขามองออกไปไกลและพูดกับลั่วหลานสียงเบาว่า

“เป็นไอ้ขี้แพ้ของแคว้นต้าหนิงจริงๆ ฮ่องเต้ผู้สูงส่ง คิดไม่ถึงเลยว่าขุนนางที่นี่จะบ้าขนาดนี้”

ลั่วหลานถอนหายใจออกมาพร้อมกับพึมพำว่า

“ตั้งแต่โบราณมาก็เป็นเช่นนี้ ข้าหวังแค่ว่าเขาไม่มาหาเรื่องเราก็พอแล้ว”

“เฮ้อ ไม่หาเรื่องก็ไม่ใช่เขาแล้ว พวกเราควรจะรับมือเขา”

พูดจบ เขาจูงมือของนางเดินไปที่หอหุยชุนพร้อมทั้งพูดเสียงเบาว่า

“เมื่อก่อนตอนที่คนอื่นรังแกข้า เจ้าเป็นคนปกป้องข้า หลังจากนี้ถึงเวลาที่ข้าจะปกป้องเจ้าแล้ว”

ได้ยินคำพูดที่เขาพูดให้ชวนใจสั่นแล้ว หัวใจของลั่วหลานก็รู้สึกอบอุ่น นางพยักหน้าอย่างเชื่องช้าพร้อมทั้งใบหน้าที่มีเลือดฝาด

ขณะนี้เอง อาโฮ่วก็ได้วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาตะโกนเสียงดังอย่างร้อนรนว่า

“คุณหนูขอรับ คุณหนู มีคนไข้ มีคนไข้มาตรวจโรคขอรับ”

ได้ยินประโยคนี้แล้วลั่วหลานก็ตื่นเต้น นางสลัดแขนของเหลิ่งอวี้และไปที่หอหุยชุนอย่างรวดเร็ว เขามองตามหลังที่จากไปอย่างรวดเร็วของนาง มุมกปากของเหลิ่งอวี้ก็ยกยิ้มขึ้น ผู้หญิงคนนี้เขาใช้ทั้งชีวิตมาปกป้องนางคงไม่พอ

ภายในศาลาว่าการ

วันนี้เสียเปรียบเป็นอย่างมาก ใต้เท้าสื่อจะเต็มใจยอมพ่ายแพ้ได้อย่างไร หลังจากกลับมาที่ศาลาว่าการแล้ว เขาก็รีบรวมพลเจ้าหน้าที่ทุกคน แม้แต่ข้ารับใช้ที่ทำงานเบ็ดเตล็ดในจวนก็เรียกมา

เขามองดูผู้คนที่อยู่เต็มลาน เขาจึงขมวดคิ้วและพูดเสียงดังว่า

“พวกเราคือผู้เป็นใหญ่ในเมืองหนิงหลัว ใครที่กล้าต่อต้านศาลาว่าการเท่ากับมันผู้นั้นรนหาที่ตาย ตอนนี้เมืองหนิงหลัวได้มีคนต่างถิ่นมากลุ่มหนึ่ง พวกเขาเช่าจวนเก่าของตระกูลอวี๋ แต่กลับไม่รู้ความเปิดโรงหมอของตัวเอง และไม่ส่งมอบเงินให้กับศาลาว่าการ เรื่องนี้ข้าปล่อยไปไม่ได้ พวกเจ้ายอมได้หรือ”

“ยอมไม่ได้...”

ขุนนางเหล่านี้ไหนเลยจะกล้าต่อต้านขุนนางชราผู้นี้ แค่เขาพูดอะไรพวกเขาก็ตามน้ำไปตามนั้น

“ดี ในเมื่อทุกคนคิดว่านี่คือการกระทำที่ยอมไม่ได้ เช่นนั้นตอนนี้ก็ออกเดินทางไล่พวกเขากลับหุยชุนถัง”

พูดจบ ทุกคนกำลังจะหันหลัง แต่ก็มีคนสามคนที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเดินเข้ามา คนที่เดินมาหน้าสุดคือหลิวเวย ที่เป็นองครักษ์ส่วนพระองค์

ใต้เท้าสื่อขมวดคิ้วมองคนที่มา เขาตะโกนออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจว่า

“เจ้าเป็นใครถึงได้บุกเข้ามาในศาลาว่าการ พวกเจ้ารู้ไหมว่าจะมีโทษอะไร”

ได้ยินคำถามนี้ ผู้ที่มาถึงไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเดินเร็วมาตรงหน้าใต้เท้าสื่อต่อไป หลิวเวยยกมือขึ้นกลางมือของเข่มีป้ายทองอยู่