ตอนที่ 244

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงในอ้อมเเขนดังขึ้นทันที ไฟดับอย่างผิดปกติ ทำให้เหลิ่งอวิ๋นตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที

“เด็กๆ!”

แต่ไม่มีใครตอบ เขาตะโกนเสียงดังมาก แต่ก็ยังไม่มีใครตอบรับ เขากับผู้หญิงในอ้อมแขนทำอะไรไม่ถูก

“รัชทายาท น่ากลัวจังเลยเพคะ นี่เกิดอะไรขึ้น หรือว่ามีผีเพคะ”

ผู้หญิงในอ้อมแขนยังคงไม่ลืมที่จะออดอ้อน เขาผลักนางลงไปกับพื้นอย่างโกรธเคือง ขณะที่พูดคำว่าไสหัวไป เขาก็ตะโกนอีกครั้งด้วยเสียงเข้มงวดว่า

“เด็กๆล่ะ จุดไฟ เด็กๆอยู่ไหน ทุกคนตายกันหมดแล้วหรือไง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงหัวเราะที่ก้องกังวานเหมือนมาจากท้องฟ้าก็ดังขึ้นทั่วห้องโถง ผ่านบานหน้าต่างที่กระพริบและแกว่งไปมา เข้าสู่หูของเหลิ่งอวิ๋น ทำให้เขาสับสนจนทำอะไรไม่ถูก โบกมือไปมาในความมืดมิด แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศเปล่า

“ใคร เจ้าเป็นใคร”

เสียงของเขาสั่นเครือ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เสียงที่ดังราวกับระฆังใหญ่เหมือนจะทะลุแก้วหูของเหลิ่งอวิ๋นแทงเข้าไปในหูของเขา

“เหลิ่งอวิ๋น เจ้าทำร้ายผู้คนมากมาย แต่ยังมีใจมาเสวยสุขอยู่ที่นี่ แม้แต่ยมบาลยังทนดูไม่ได้ สั่งให้ข้ามาเอาตัวเจ้าไป”

พูดจบ ขณะที่เหลิ่งอวิ๋นกำลังจะเอื้อมมือไปจับดาบเพื่อต่อสู้ ดาบยาวที่ส่องประกายสีเงินก็พุ่งมาจ่อที่คอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว จิตวิญญาณของเขาในขณะนั้นถูกทำให้ตกใจกลัวไปแปดส่วน เหลือเพียงสองส่วนที่สั่นเทาอยู่ตรงนั้น

“เจ้า…เจ้าเป็นใคร เจ้า…เจ้าต้องการอะไร ข้า…ข้าสามารถให้เจ้าได้ทุกอย่าง”

“ข้าต้องการชีวิตของเจ้า”

เสียงของคนที่ถือดาบยาวเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกหนาวสั่น

เหลิ่งอวิ๋นตัวอ่อนยวบทันที ล้มลงนั่งบนพื้น ก้มหัวขอร้องไม่หยุด

“จอมยุทธ์ ไม่ว่าท่านจะเป็นคนหรือผี โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด! ข้ายังไม่เคยเห็นหน้าลูกชายของข้าเลย โปรดอย่าฆ่าข้าเลย ท่านต้องการอะไรก็ได้ เงินทอง? บ้าน? หญิงงาม? ตำแหน่ง? ข้าให้ท่านได้ทุกอย่าง”