ตอนที่ 247

ลั่วหลันบ่นพึมพำ หลังจากข้าวต้มลงท้องไปหนึ่งคำ ก็ซักถามอีกว่า

“เช่นนั้นข้าอยู่แต่ในมุมไม่สนใจใครได้หรือไม่?”

“ไม่ได้”

เขาพูดเสียงดังถลึงตามองนาง และกล่าวอย่างไม่มีความสุขว่า

“เจ้าเป็นภรรยาของข้าเหลิ่งอวี้ จะนั่งในมุมได้อย่างไร? ข้าคิดดีแล้ว พวกเราจะเป็นคู่สามีภรรยาที่เรียบง่าย เงียบ ๆ ไม่มีใครคุ้นเคย ในเมื่อทำไม่ได้ เช่นนั้นก็เป็นที่ไม่มีใครเทียบเคียงและไม่มีใครกล้ายั่วยุ”

“เพราะอะไร?”

ลั่วหลันบ่นพึมพำและมองเขา สายตาแฝงไปด้วยความไม่เข้าใจ

เขาตักข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปากนาง จากนั้นหยิบผ้าข้าง ๆ ขึ้นมาเช็ดมุมปากให้นาง และกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า

“หากอยากอยู่รอดในราชวงศ์ ถ้าไม่แข็งแกร่งจนไม่มีใครเทียบเคียง ก็จะอ่อนแอจนขาดความแข็งแกร่ง เมื่อก่อนกับตอนนี้มีคนอยากให้ข้าตายมาตลอด ข้าต้องทำให้คนแบบนั้นหายไปให้หมด”

คำพูดของเขา ลั่วหลันเข้าใจระดับหนึ่ง ตั้งแต่โบราณมาราชวงศ์จิตใจโหดเหี้ยมมาก เอาชีวิตรอดในราชวงศ์ ก็เหมือนกับสัตว์ที่อยู่ในป่า ผู้อ่อนแอเป็นเนื้อ ผู้แข็งแกร่งได้กินเนื้อนั้น

บางครั้งคิดดูแล้ว นางรู้สึกโชคดีมาก ที่นางได้เจอคนมีความรู้สึกอย่างเหลิ่งอวี้

ขณะนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูจากข้างนอก เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้วเบา ๆ และกล่าวอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“ข้าจะออกไปดู…”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้น เดินผ่านฉากกั้นห้อง และเปิดประตู

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมา ลั่วหลันอดเค้นถามไม่ได้ว่า

“ใครมาหรือ?”

มุมปากของเหลิ่งอวี้ยกขึ้น เลิกคิ้วยิ้มเบา ๆ

“ผู้มาเยือนมาหาเจ้า แถมยังเป็นคนใหญ่คนโต ถูกข้าปฏิเสธไปแล้ว”

คนใหญ่คนโต?

ได้ยินคำพูดนี้ ความอยากรู้อยากเห็นของลั่วหลันก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที นางมองเขาด้วยสายตางุนงง “มาหาข้า? ใครหรือ?”

เหลิ่งอวี้นั่งอยู่ข้างเตียง ดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ใช้นิ้วอันเรียวยาวลูบเส้นผมของนาง และกล่าวเบา ๆ อย่างอ่อนโยนว่า

“หลี่ซ่างซู เชิญเจ้าไปตรวจรักษารัชทายาท”

ตรวจรักษารัชทายาท?

ได้ยินคำพูดนี้ ลั่วหลันก็สนใจขึ้นมาทันที นางนอนอยู่ในอ้อมอกของเขา เงยหน้าซักถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“รัชทายาทเป็นอะไรหรือ?”

เหลิ่งอวี้หัวเราะเบา ๆ ดวงตามีความเหยียดหยามแฝงอยู่ ทันทีที่สบตานาง ปากก็พึมพำว่า

“เขาถูกกักบริเวณ ขาสองข้างบาดเจ็บอย่างอธิบายไม่ได้ นักฆ่าจนถึงตอนนี้ยังหาตัวไม่พบ ข้าคิดว่าเขาสมควรได้รับมัน ควรจะเป็นเช่นนี้”

เมื่อฟังคำพูดของเขา และมองสีหน้าบนใบหน้าของเขา ลั่วหลันก็หรี่ตามองเขา ยกมือกดปลายจมูกของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า