ตอนที่ 273

“ข้าจะละเลยสิ่งที่พูดไปได้อย่างไร อวี้หวังเฟย หากท่านมีคำขอร้องใด ๆ ก็โปรดบอกข้าได้เลย”

ลั่วหลานยกคิ้วขึ้น เดินไปหาเขาช้าๆ มองดูเขา และเอ่ยทีละคำ

“วันนี้ต่อหน้าฝ่าบาทและคนอื่นๆ แม่ทัพอู๋ติดหนี้ข้าสามเรื่อง แต่ตอนนี้ข้าจะทิ้งสามเรื่องนี้ไว้ก่อน วันหน้าข้าหวังว่าเขาจะไม่ผิดสัญญา ไม่เช่นนั้นท่านอาจถูกสงสัยได้”

“เจ้า...”

อู๋หงจ้องมองนางด้วยความโกรธ แต่เขาเห็นว่านางเลิกคิ้วมองเขาและกระพริบตาให้เขาสองสามครั้งอย่างพึงพอใจ

เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก อู๋หยวนจางกลัวว่าลูกชายของเขาจะไม่สามารถระงับความโกรธได้ จึงรีบพูดกับลั่วหลาน

“อวี้หวังเฟยอย่าได้กังวลไป การแข่งขันวันนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น อวี้หวังเฟยชนะติดต่อกันสามรอบ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าท่านมีทักษะบางอย่าง ข้าจดบันทึกสามสิ่งนี้ไว้ หากอวี้หวังเฟยมีคำแนะนำใดๆ ในอนาคตก็มาหาราชครูได้”

ดวงตาของลั่วหลานเป็นประกายด้วยความร่าเริงขณะที่นางโค้งคำนับต่อราชครูอู๋

“ราชครูอู๋เป็นบุรุษผู้มีความชอบธรรมอย่างยิ่งและเป็นผู้รักษาคำพูดเสมอ ลั่วหลานรับรู้แล้ว ในอนาคตจะไปเยี่ยมเยียนท่านแน่นอน”

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็ยกกระโปรงขึ้นอย่างสุภาพ เดินช้าๆ ไปยังที่นั่งข้างเหลิ่งอวี้แล้วนั่งลง นางยกมือขึ้นเพื่อหยิบชาที่เหลิ่งอวี้ส่งมาให้และจิบ จากนั้นก็กระพริบตาให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาของเหลิ่งอวี้จ้องมองนางอยู่พักใหญ่

ในงานเลี้ยงประจำปีของราชวงศ์ บางคนมีความสุข บางคนเศร้า หลังจากการแข่งขัน หลิวสี่ก็สั่งให้คนรับใช้ยกอาหารเข้ามา

เมื่อเที่ยงคืนผ่านไป ฮ่องเต้ก็เสด็จกลับไปยังพระที่นั่งหย่างซินเพื่อพักผ่อน เมื่อเห็นเช่นนั้นเหล่าสนมก็ค่อยๆ จากไปทีละคน

สองพ่อลูกตระกูลอู๋ยังคงโกรธแค้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ดังนั้นพวกเขายังคงรักษาความมึนเมาไว้ หลิวเต๋อชางดื่มสุราเพียงไม่กี่อึก หวงซื่อสยงดื่มมากเกินไปเล็กน้อยและเริ่มคุยโวเกี่ยวกับความสำเร็จของเขาในสนามรบ หลิวเต๋อชางสั่งให้ลูกน้องพาเขาออกไปจากพระราชวัง อ๋องเจิ้นหนานดื่มอีกสองสามอึกและได้รับการดูแลจากลูกน้องของเขา งานเลี้ยงประจำปีของราชวงศ์สิ้นสุดลงยามโฉ่ว

เมื่อเหลิ่งอวี้และลั่วหลานกลับมาถึงจวนอวี้อ๋องก็เป็นยามอิ๋นแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะถึงรุ่งสางแล้ว

ลั่วหลานนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ง่วงเลย เหลิ่งอวี้เพิ่งกลับมาจากการจัการเหลิ่งจื่ออัน เมื่อเห็นนางนอนอยู่ตรงนั้นด้วยอาการมึนงงโดยสวมเสื้อผ้าอยู่ เขาจึงวางมือลงบนเตียงแล้วมองลงมาที่นางและถามเบาๆ

“หลานเอ๋อร์ เหนื่อยหรือไม่ พักสักหน่อยเถอะ”

ลั่วหลานเม้มริมฝีปาก ส่ายหน้าอย่างซุกซน เงยหน้าขึ้นมองเขา และพูดเบาๆ ด้วยริมฝีปากสีแดงที่เม้มไว้

“ไม่ง่วง วันนี้เป็นวันปีใหม่ วันนี้มีเรี่ยวแรง ปีนี้ข้าก็จะมีเรี่ยวแรงทั้งปี”

“จริงหรือ?”

เขาสงสัยในคำพูดของนางแต่ก็เชื่ออย่างมั่นคง “เช่นนั้นข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ถอดรองเท้า เอนตัวเข้าไปนอนลงข้างๆ นางโดยสวมเสื้อผ้าอยู่ เขาดึงมือของนางเข้ามาที่หน้าอกของเขา ลูบใบหน้าของนางด้วยนิ้วมืออีกข้าง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับหยกทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมาก ไม่เบื่อที่จะมอง ไม่เบื่อที่จะสัมผัสมัน

นางหันมามองเขา ยิ้มกว้าง แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า