ตอนที่ 282

ขุนนางสองคนที่เคยได้รับความกรุณาจากเหลิ่งอวี้ ถือว่าเป็นคนของเหลิ่งอวี้ เเต่พวกเขากลับซ้ำเติมจวนอวี้อ๋องในช่วงที่ตกต่ำที่สุด พาคนมาหัวเราะเยาะเหลิ่งอวี้ เเละใช้สิ่งนี้เพื่อเอาใจเหลิ่งอวิ๋น อาศัยอำนาจของเหลิ่งอวิ๋น เลื่อนตำแหน่งเเละร่ำรวย สร้างความเดือดร้อนให้ประชาชน คนเช่นนี้ ไม่ฆ่าก็ไม่สาสมใจประชาชน

ดังนั้นการที่เหลิ่งอวี้ทำเช่นนี้ ลั่วหลันไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม ตรงกันข้าม นางยังรู้สึกสะใจ เเต่ฉงเซิงถังที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้นางรู้สึกกังวล

นางมองไปที่เหลิ่งอวี้ สีหน้าของนางค่อนข้างซีด เมื่อเหลิ่งอวี้เห็นเช่นนั้น ก็รีบยกมือขึ้นลูบใบหน้าของนางเบาๆ ถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“หลันเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง ไม่สบายหรือ”

“เปล่า”

นางส่ายหัวอย่างเเรง จากนั้นวางมือบนมือของเขา สูดหายใจลึกๆเเละพูดช้าๆว่า

“ท่านพี่ ไม่ว่าท่านจะทำอะไร ข้าก็ไม่ขัดข้อง เเต่ท่านต้องไม่ทำร้ายตัวเอง รู้หรือไม่”

“รู้เเล้ว”

เขามองนาง พยักหน้าด้วยสายตาเคร่งขรึม ขณะที่ยกมือขึ้นปัดผมที่หน้าผากของนางออก พูดพึมพำเบาๆว่า

“ข้าสร้างฉงเซิงถังนี้ขึ้นก็เพื่อความสงบสุขของจวนอวี้อ๋องของเรา นอกจากนี้ เสี่ยวหลิงจื่อ เสี่ยวซวงจื่อ เสี่ยวหนิงจื่อกับเสี่ยวถานจื่อ จางหยวน อาอวี่ อาโฮ่ว ทั้งหมดถูกข้ารับเข้าไปในฉงเซิงถังเเล้ว เเต่พวกเขายังคงทำงานอยู่ในจวนอวี้อ๋อง ภายนอกจะไม่มีใครรู้ฐานะของพวกเขา”

ลั่วหลันพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นถามอีกว่า “งั้นตอนที่ทำร้ายคน ทำไมต้องทิ้งชื่อไว้ด้วย”

คำถามของนาง ทำให้คิ้วของเหลิ่งอวี้ปรากฏความเย็นชา เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เเละพูดเสียงเย็นชาว่า

“ข้าต้องการให้คนในราชสำนัก เมื่อได้ยินชื่อฉงเซิงถังก็หวาดกลัว ทำให้พวกเขาเมื่อคิดจะทำชั่ว ก็ต้องคิดถึงฉงเซิงถัง ที่ปล้นคนรวยช่วยคนจน”

น้ำเสียงของเขามีความสง่างาม มีอำนาจที่ทำให้คนไม่กล้าสงสัย

พูดจบ เขาก็หันไปมองลั่วหลัน ยกมุมปากขึ้น เเละพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“หลันเอ๋อร์ เรื่องนี้ อย่าพูดกับคนนอก”

“ข้ารู้”

ลั่วหลันเม้มปากยิ้มเบาๆ ดวงตาที่หล่อเหลาของเหลิ่งอวี้คู่นี้ จะเเสดงความอ่อนโยนดุจสายน้ำเมื่อมองมาที่นางเท่านั้น

รถม้าจอดที่หน้าประตูวัง ตามกฏของวัง พวกเขาทำได้เพียงเดินเท้าเข้าไป

เหลิ่งอวี้ลงจากรถม้าก่อน เสี่ยวหลิงจื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบนำบันไดลงจากรถม้ามาให้

หลังจากที่เขาลงจากรถม้า ลั่วหลันก็เดินตามลงมา เขายื่นมือออกไปประคองนางลงจากรถม้า ท่าทางระมัดระวังเหมือนแม่ที่คอยปกป้องลูกน้อย

“ท่านอ๋องอวี้ พระชายาอวี้อ๋อง ในที่สุดพวกท่านก็มากัน ในวังเกิดเรื่องแล้ว”