ตอนที่ 299

ลั่วหลันรู้ หลายวันนี้นางเพราะอาการบาดเจ็บของเสี่ยวจื้อไม่ได้หลับนอนกับเขา เขาคงอดทนไม่ไหวแล้ว ดังนั้นจึงตัดสินใจไม่ล้อเขาเล่นอีก และค่อยๆ หลับตาลงพยักหน้าเบาๆ อนุญาตให้เขาทำขั้นต่อไป

หลังจากได้รับคำอนุญาตจากนาง จู่ๆ เหลิ่งอวี้ก็เหมือนเสือดุร้ายลงจากเขา กินอาหารอย่างตะกละตะกลาม เพื่อแสวงหาความสุขทางกายและความสบายใจ

เปลวเทียนแดงที่สั่นไหว ลมพัดเบาๆ

ค่ำคืนนี้ สองคนพลอดรักบนเตียงไม่หยุด ใช้เวลาที่สวยงาม ล้างความเหนื่อยล้าตอนกลางวัน ล้างความตกใจตอนเย็น มีเพียงการแสดงความรักที่แนบชิดระหว่างคนรัก.....

ตอนเช้าตรู่เพิ่งมีแสง ลั่วหลันก็พลิกตัวเงียบๆ เตรียมลุกขึ้น นางขยับตัวเล็กน้อย เหลิ่งอวี้สะดุ้งตกใจ เขาถามเสียงเบาว่า

“หลันเอ๋อร์ ตื่นเช้าขนาดนี้ไปทำไม?”

ลั่วหลันรวบผมที่อยู่ข้างหน้าไปด้านหลังไปพลาง ยกยิ้มพูดเสียงเบาไปพลาง

“วันนี้ทุกคนอยากรู้ว่าเสี่ยวจื้อจะปรากฏตัวหรือไม่ ดังนั้นข้าจะแอบอู้ไม่ได้”

นางพูดจบโน้มตัวไปในอ้อมกอดของเขา แตะใบหน้ารูปไข่ของเขาเบาๆ ยิ้มตาหยีพูดกับเขาว่า

“ท่านรีบลุกขึ้นออกจากที่นี่ หลันเอ๋อร์ที่มาจากต่างโลกจะแสดงมายากลแล้ว”

เห็นนางไล่ตัวเองไป เขาแสร้งเบะปากอย่างไม่พอใจแล้วบ่นว่า “หลันเอ๋อร์จะใช้งานแล้วทิ้งหรือ? ลืมเรื่องความสุขที่ของพวกเราเมื่อคืนไปแล้วหรือ?”

มองท่าทางเขาเบะปากไม่พอใจเหมือนเด็กน้อย ลั่วหลันอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มของเขา จากนั้นโน้มตัวเข้าใกล้มองดวงตาสวยมีเสน่ห์ของเขา เลิกคิ้วพูดว่า

“เมื่อคืนท่านก็ผิดคำพูดเหมือนกัน ไม่ฟังคำพูดของข้า ตอนนี้รีบลุกเร็ว อีกครึ่งชั่วยามพาเสด็จอามาที่นี่”

“ได้จริงๆ หรือ?”

เหลิ่งอวี้ลุกนั่งอย่างเหลือเชื่อ สีหน้าซุกซนเมื่อครู่หายไป ถามอย่างจริงจังขึ้น

“เสี่ยวจื้ออยู่ไหนกันแน่? อยู่ในวังแห่งนี้หรือ?”

ลั่วหลันเม้มริมฝีปากยิ้ม นางก็ลุกนั่งในเวลาเดียวกัน กะพริบตาอย่างเจ้าเล่ห์ ในดวงตาทำให้คนคาดเดาไม่ได้ ยกมุมปากพูดอย่างได้ใจว่า

“ท่านไม่ต้องสนใจว่าเขาอยู่ไหน ท่านแค่ไปทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว ข้าเป็นภรรยาของท่าน คนที่ร่วมเตียงเคียงหมอนกับท่าน ท่านยังเชื่อใจอีกหรือ?”

เหลิ่งอวี้กวาดตามองในห้องนี้อีกครั้ง จากนั้นถอนหายใจอย่างจนใจ ยกมือหยิกแก้มขาวของนาง ยกมุมปากพึมพำว่า

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า เจ้าเป็นเทพธิดาน้อย ข้าไม่เชื่อเจ้าแล้วจะไปเชื่อใจ เอาล่ะ ข้าแต่งตัวก่อนไปรับเสด็จอา อีกเดี๋ยวให้อาไฉ่ยกอาหารมาให้เจ้า”