ตอนที่ 301

“หลันเอ๋อร์ เจ้าตัดสินใจจะทำเช่นนี้จริงหรือ?”

“ใช่แล้วเพคะ”

ลั่วหลันพยักหน้าอย่างสงบ “หม่อมฉันสัญญากับเขาแล้วว่าจะให้พบเสี่ยวจื้อวันนี้ ก็ย่อมต้องให้พบ เพียงแต่เขาใจร้อนเกินไป ไม่อยากรอให้เสี่ยวจื้อฟื้น”

กล่าวจบ นางก็โบกมือให้เสี่ยวหลิงจื่อและคนอื่น ๆ อีกครั้ง เสี่ยวหลิงจื่อและเสี่ยวซวงจื่อ เมื่อได้รับคำอนุญาตจากเหลิ่งอวี้แล้ว จึงร่วมกันจับตัวเขาไว้และพาไปส่งที่หน้าประตู

เหลิ่งจื่ออันยืนอยู่หน้าประตู กัดริมฝีปากแน่น จ้องมองลั่วหลันด้วยแววตาเคียดแค้น

ในวินาทีนั้นเอง ลั่วหลันก็ชักกระบี่ยาวออกจากฝักที่เอวของเสี่ยวหลิงจื่อ วาดกระบี่ตรงเข้าหาเหลิ่งจื่ออันในชั่วพริบตา โดยไม่มีใครทันตั้งตัว

“หลันเอ๋อร์…”

เหลิ่งอวี้ต้องการจะเข้าไปห้ามปราม แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว

ขณะที่ทุกคนเงียบงันกลั้นหายใจ เหงื่อไหลชุ่มกาย เชือกที่มัดร่างของเหลิ่งจื่ออันพลันหลุดร่วงสู่พื้น คลี่คลายพันธนาการที่รัดเขาไว้

เมื่อเห็นภาพนั้น หัวใจของเหลิ่งอวี้ที่แทบจะหลุดออกจากอกจึงค่อย ๆ กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ผู้คนโดยรอบต่างพากันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เหลิ่งจื่ออันชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นเสียงหยันผ่านจมูก และตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดว่า

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? คิดจะลงมือสังหารข้าด้วยตัวเอง แต่กลับพลาดท่างั้นรึ?”

เมื่อได้ยินคำกล่าวหาที่ไร้มูลความจริง ลั่วหลันส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น จากนั้นจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แยแสว่า

“เสด็จอาเข้าไปดูข้างในก็จะรู้เอง”

“หึ!”

เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของนาง เหลิ่งจื่ออันบังเกิดความสงสัยแคลงใจ ประสาทสัมผัสทั่วร่างตื่นตัวขึ้นมาทันที

“สุ่ยลั่วหลัน เจ้าเป็นปีศาจกินคนที่กลืนกินเนื้อมนุษย์เป็นอาหารใช่หรือไม่? เจ้าใช่หรือไม่ที่เขมือบเสี่ยวจื้อจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก บัดนี้ยังคิดจะทำร้ายข้าอีกหรือ? อย่าได้เพ้อฝันไปเลย ข้า เหลิ่งจื่ออัน แม้ตัวตายก็จะขอตายอย่างมีเกียรติ!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น ลั่วหลันก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นางยกมือขึ้นปิดปาก พลางหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ผู้คนโดยรอบต่างเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปาก

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น ลั่วหลันก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นางยกมือขึ้นปิดปาก พลางหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ผู้คนโดยรอบต่างเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปาก

ถ้อยคำของเหลิ่งจื่ออันเป็นเพียงเรื่องขบขันในสายตาของนาง ทว่าในสายตาผู้อื่นกลับแฝงไปด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้หวาดผวา

ทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตาว่า เสี่ยวจื้อหายเข้าไปในห้องนั้นแล้วมิได้ออกมาอีกเลย ทั้งยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยภายในห้องนั้น ดังนั้น ถ้อยคำของเหลิ่งจื่ออันจึงดุจดังสายฟ้าฟาดปลุกผู้คนจากภวังค์ เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสูดลมหายใจด้วยความตื่นตระหนก

ในท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ เกรงว่าจะมีเพียงเหลิ่งอวี้ที่ยังคงเชื่อมั่นในตัวลั่วหลันอยู่บ้าง เพราะเขาไม่เคยพบว่าหลันเอ๋อร์ของตนมีรสนิยมชอบกินเนื้อมนุษย์ ทว่า การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของเสี่ยวจื้อนั้นเป็นความจริงที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้