ตอนที่ 304

“แน่นอนอยู่แล้ว เพียงแค่เสี่ยวจื้อฟื้นขึ้นมา เรื่องอื่นใดก็ล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป”

กล่าวจบประโยคนั้น นางก็เงยหน้าขึ้นบอกอาไฉ่ว่า

“ไปเอาข้าวต้มที่ห้องครัวมาให้เสี่ยวจื้อหน่อย เอาเป็นข้าวต้มเปล่าก็พอ”

พอได้ยินดังนั้น อาไฉ่ก็รีบวิ่งออกไปด้วยความดีอกดีใจ

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่เคลื่อนไหวอย่างร่าเริงนั้น อาหงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขื่นขม “หวังเฟย เมื่อครู่นางคงคิดว่าท่านจะกินคนจริง ๆ เสียแล้ว”

ลั่วหลันเพียงแค่อมยิ้มบาง ๆ ในสถานการณ์เช่นนั้น อย่าว่าแต่อาไฉ่เลย เกรงว่าทุกคนที่อยู่ที่นั่นคงคิดว่าคำพูดของเหลิ่งจื่ออันเป็นความจริงเสียกระมัง

แม่ทัพหลายนายภายใต้การนำของหลิ่งจื่ออัน ยกพลทหารกล้าสามหมื่นนายเข้าปิดล้อมเมืองหลวง เหล่าชาวบ้านที่อยู่บริเวณประตูเมืองต่างแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ต่างพากันปิดประตูกันหมด

ประตูเมืองถูกทหารยามปิดตายตามคำสั่งไปนานแล้ว ทว่าผู้คนนอกกำแพงยังคงตะโกนโหวกเหวก อ้างว่าจะมาช่วยเหลิ่งจื่ออันให้ได้ มิเช่นนั้นจะยกทัพบุกตีเมือง

ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้จากปากของหลิวเต๋อชัง พระองค์จึงมีรับสั่งให้หลิวเต๋อชังนำทัพออกไปรับมือข้าศึกในทันที แต่กลับถูกเขาห้ามปรามไว้ เพราะก่อนหน้านี้ ตอนกำลังเข้าวัง เขาบังเอิญเจอเหลิ่งอวี้เข้า เหลิ่งอวี้เล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง เขาจึงรู้ว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนจุดประสงค์ในการเข้าเฝ้า จากที่ขอให้นำทัพออกรบ กลายเป็นห้ามปรามแทน เขาพยายามปลอบประโลมฮ่องเต้ ไม่ให้ทรงผลีผลามสั่งออกรบ รอจนกว่าเหลิ่งจื่ออันจะไปถึงประตูเมือง และเกลี้ยกล่อมให้ทหารจากอวิ๋นหนานล่าถอยกลับไปเสียก่อน

หลังออกจากวัง เหลิ่งจื่ออัน เหลิ่งอวี้ และคนอื่น ๆ ก็ควบม้าเร็วตรงไปยังประตูเมือง ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นกองกำลังหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองเช่นกัน

เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้วมุ่น เขาห้ามไม่ให้แม่ทัพหลิวนำทัพออกไปแล้ว แล้วกองกำลังนี้คือใครกัน?

ทันใดนั้น เสียงเสี่ยวหลิงจื่อก็ร้องตะโกนขึ้นว่า

“ท่านอ๋อง คนผู้นั้นที่นำทัพมา ดูเหมือนจะเป็นอู๋หงขอรับ”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเสี่ยวหลิงจื่อ เหลิ่งอวี้จึงเพ่งตามอง คนผู้นั้นคืออู๋หงจริง ๆ ด้วย เขาสวมชุดเกราะ นำทัพม้าทะลวงฟันนับพันนาย และองครักษ์อีกนับหมื่น มุ่งตรงไปยังประตูเมือง

ในใจเขารู้สึกสังหรณ์ไม่ดี ไม่รู้ว่าเขารับราชโองการจากฮ่องเต้ให้มาสู้รบ หรือว่านำทัพออกมาโดยพลการ?

เขาเร่งควบม้าไปขวางหน้าอู๋หงอย่างรวดเร็ว เพื่อหยุดเส้นทางของเขา

เมื่ออู๋หงเห็นเขาอยู่กับเหลิ่งจื่ออัน ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“อวี้อ๋อง ข้ากำลังจะไปต้านข้าศึกที่ประตูเมือง เหตุใดท่านจึงมาขวางทางเล่า?”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองเหลิ่งจื่ออันอย่างฉับพลัน ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างเหยียดหยามว่า

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังอยู่กับแม่ทัพของฝ่ายศัตรูอีกด้วย ทหาร”

เสียงตะโกนของเขาขาดคำ คนสองคนพลันปรากฏกายขึ้นจากเบื้องหลัง เขาโบกมือสั่งการทันที

“จับกุมตัวเหลิ่งจื่ออัน ผู้บังอาจคิดก่อกบฏ”