7.วันเกิด

นิชาที่ตั้งแต่วันที่พายุไม่อยู่ เธอก็ไปเรียนและกลับเพ้นท์เฮ้าส์ทันที ไม่ได้ไปแวะไหนแต่อย่างใด ใจจริงเธออยากจะส่งข้อความหาเขา เพราะเขาเงียบไปหลายวัน เธอเริ่มที่จะเป็นห่วงเขา แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทักไป เธอทำได้แค่รอเขาโทรมาหรือส่งข้อความมา แต่มันก็ไม่มีเลย พายุหายเงียบไปเลย นิชาเลยมักจะใจลอยและคิดถึงเขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมาจนตอนนี้

“ นิชา ๆ ” เพลินขวัญเรียกเพื่อนสนิทของเธอหลายครั้งแต่นิชาก็เหม่อลอยจนเธอต้องตะโกนออกไป

“ ห๊ะๆ แกจะตะโกนทำไม ” นิชาที่กำลังคิดว่าพายุหายไปทำงานหรือว่าหายไปไหน เธอเลยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง จนกระทั้ง เพลินขวัญตะโกนที่ข้างหูของเธอ เธอเลยได้สติกลับมา

“ เป็นอะไรเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว ” เพลินขวัญถามขึ้น

“ ป่าวๆ ” นิชารีบตอบเพื่อนออกไป

“ ไม่เป็นอะไรแน่นะ ” เพลินขวัญถามเธอออกไปอีกครั้ง

“ อืม วันนี้วันเกิดฉันเย็นนี้เราไปหาอะไรกินที่ห้างกันมั้ย “ นิชาชวนเพื่อนของเธอออกไป เพราะเธอไม่อยากกลับไปนอนเหงาอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์คนเดียว

” นิ ฉันขอโทษนะ วันนี้ฉันไม่ว่างอะ แม่ฉันใช้ฉันไปธุระแทน “ เพลินขวัญที่รู้สึกผิด ทุกปีเธอจะไปกินข้าวกับนิชา แต่ปีนี้เธอมีความจำเป็นต้องไปทำธุระแทนแม่ของเธอที่ไม่สบาย

“ ไม่เป็นไร เธอไปทำธุระเถอะ เดี๋ยวค่อยไปฉลองวันอื่นก็ได้ ”

นิชาตอบออกไป ถ้าเพื่อนไม่ว่างเธอก็ไม่รบกวน ส่วนเพื่อนสนิทอีกคนของเธอ ก็เอาของขวัญมาให้แต่เช้าแล้ว แต่นนท์ไม่เคยไปฉลองกับนิชาสักปีเลย เธอเลยไม่กล้าชวนนนท์ ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่นนท์ก็คือผู้ชาย เขาเที่ยวกับผู้ชาย หลังจากที่คุยกันกับเพลินขวัญแล้ว ในเมื่อเพื่อนไม่ว่าง เธอก็คงจะให้พี่ชาน พาแวะห้าง แล้วเดินเล่นสักพักก่อนกลับเพ้นท์เฮ้าส์ก็ได้ ถึงจะไม่ได้ฉลองแต่ก็ไม่เป็นไร

เลิกเรียน ( ช่วงเย็น )

หลังจากที่โรงเรียนปล่อยนิชาก็เดินมาที่รถที่มีชานยืนรออยู่เหมือนทุกวัน แต่ว่า วันนี้สองมือของนิชามีกล่องของขวัญจำนวนสองกล่องที่เพื่อนทั้งสองของเธอให้มา ทำให้นิชาต้องหอบกล่องของขวัญนี้อย่างพะรุงพะรัง ชานที่เห็นแบบนั้นเลยเดินเข้ามาช่วยถือ

“ ผมช่วยถือครับ คุณนิชา ” ชานบอกกับเธอและรับกล่องของขวัญที่มีขนาดใหญ่หนึ่งกล่องและขนาดไม่ใหญ่มากอีกหนึ่งกล่องไปถือไว้

“ ขอบคุณค่ะ ”

หลังจากที่ชานช่วยเธอถือของแล้ว นิชาก็เดินนำชานมาที่รถ แต่ครั้งนี้เธอเปิดประตูรถเอง ทันทีที่เปิดประตูออกมา เธอก็เห็นใบหน้าของคนที่หายไปเป็นอาทิตย์นั่งอยู่ในรถ

“ คุณพายุ ” นิชาเรียกชื่อเขาออกไป และเธอก็ยืนค้างอยู่ที่ประตูรถ จนพายุต้องดึงแขนเธอให้ขึ้นมาบนรถ พอเธอขึ้นมาบนรถทั้งคู่ก็มองหน้ากัน โดยพายุต้องพูดขึ้นมาก่อน

“ ฉันไม่อยู่เป็นไงบ้าง ไปแอบซนที่ไหนรึป่าว ” เขาถามเธอออกไป

“ ไม่ค่ะ ”

นิชาตอบเขาออกไป แล้วเธอก็มองทอดสายตาออกไปนอกรถแทน พายุที่เห็นคนตัวเล็กทำป็นเมินเขา เขาก็หัวเราะในลำคอ

“ หึ ”

แล้วนั่งในรถกันเงียบๆ จนกระทั่งรถของเขามาจอดที่หน้าเพ้นท์เฮ้าส์ นิชาเลยเปิดประตูลงรถและเดินเข้ามาข้างในก่อน ตามด้วยพายุที่เดินตามเธอมาติดๆ พอนิชาเข้ามาในห้องชั้นล่างที่เป็นโซนนั่งเล่น เธอก็มองเห็นถุงแบรนด์เนมต่างๆหลายถุงวางอยู่ แต่เธอก็ไม่คิดจะสนใจเพราะคิดว่า คงเป็นของพายุนั่นแหละ

“ นิชา ” พายุที่เห็นคนตัวเล็กเดินผ่านของขวัญที่เขาตั้งใจซื้อมาให้เธอ เขาก็ได้เรียกชื่อเธอขึ้นมา

“ ค่ะ ” นิชาหันมาหาเขา

“ ของขวัญของเธอ สุขสันต์วันเกิด ” พายุบอกกับเธอในเมื่อเจ้าของมันจะเดินผ่าน สงสัยเธอคงไม่รู้ว่า เป็นของเธอเขาเลยบอกออกไป

“ ของขวัญนิ “ นิชาถามออกไป แล้วมองถุงจำนวนหลายใบสลับกับหน้าของพายุ