ตอนที่ 10
บทที่ 10 (1)
October 22, 2026
นาราภัทรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเหน็ดเหนื่อยไร้เรี่ยวแรง อีตาพอลและอีตาทอมสันใช้แรงงานเธอได้คุ้มค่าเงินจริงๆ ตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่มและปิดฉากลงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเธอเพิ่งมีเวลาได้หยุดหายใจพักเหนื่อย แขกแต่ละคนกินเหล้าต่างน้ำ รินให้เท่าไหร่ก็ดื่มไม่อิ่มสักที
“น้ำหนาว” แองจิล่าสะกิดต้นแขนเพื่อนสาวแล้วยื่นเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบจนไอความเย็นเกาะข้างแก้วมาตรงหน้านาราภัทร
“ดื่มพันซ์สักแก้วสิจะได้ชื่นใจหายเหนื่อยหน่อย”
นาราภัทรสะบัดแขนสะบัดขาไล่อาการเมื่อยขบพลางเหลือบสายตามองพั้นซ์สีแดงสดในแก้วครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ล่ะ เอาเครื่องดื่มของแขกในงานมาดื่มเดี๋ยวก็โดนเจ้าของเขาว่าเอา อีกอย่างเราไม่ค่อยถูกกับแอลกอฮอล์ด้วย”
“เครื่องดื่มแค่แก้วเดียวเขาคงไม่ว่าเราหรอก แขกก็ทยอยกลับจนเกือบหมดแล้วที่เหลืออยู่ก็มีแต่พวกขี้เมา เราบริการพวกเขามาทั้งคืนแล้วถ้าพักเหนื่อยกินน้ำแค่แก้วเดียวไม่ได้ก็ให้มันรู้ไปสิ”
แองจิล่าคะยั้นคะยอติดเสียงห้วนเล็กน้อย เมื่อนาราภัทรไม่ยอมรับแก้วไปถือไว้สักทีเธอก็จับมือบางนุ่มของอีกฝ่ายไว้แล้วยัดแก้วพั้นซ์ลงไปในมือเพื่อนสาว
“ดื่มเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะได้ไปรับค่าแรงจากคุณทอมสันแล้วก็ให้ปีเตอร์ส่งกลับเข้าเมือง ฉันอยากไปอาบน้ำพักผ่อนเต็มทีแล้ว”
“ดื่มก็ดื่ม เห็นว่าแองจิล่าเป็นคนชงให้น่ะถึงได้ยอม” นาราภัทรยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสาวแล้วดื่มพั้นซ์จนหมดแก้ว
แองจิล่ากลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ขณะที่ลอบมองน้ำพั้นซ์สีแดงสดค่อยๆ ไหลออกจากแก้วทรงสูงเลื่อนเข้าสู่ปากอวบอิ่มและหายไปในลำคอระหงของเพื่อนสาว เธอยกมือเช็ดปาดเหงื่อเม็ดใหญ่ๆ ที่ผุดออกเต็มหน้าผากและใบหน้าที่เต็มไปกระสีจางๆ
“ร้อนหรือแองจิล่า? เหงื่อออกเต็มหน้าผากเลย”
นาราภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพอเห็นอาการลุกลี้ลุกลนของเพื่อนสาวต่างชาติก็เอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเข้าใจผิด
“ทำท่าอยู่ไม่เป็นสุขแบบนี้แสดงว่าอยากกลับบ้านแล้วใช่ไหมแองจิล่า”
“ใช่ๆ ไปรับค่าจ้างกับทอมสันเถอะจะได้กลับบ้านกันสักที”
แองจิล่ารีบสมอ้างรับคำพลางลุกขึ้นยืนแล้วฉุดให้เรือนร่างบอบบางของเพื่อนสาวได้ลุกขึ้นบ้าง เธอไม่ได้อยากกลับบ้านจนตัวสั่นเช่นนี้ แต่ที่รีบเร่งเพราะกลัวว่ายาปลุกเซ็กส์ที่เธอแอบใส่ในพั้นซ์ให้คนถามดื่มนั้นจะออกฤทธิ์ก่อนที่เธอจะพานาราภัทรไปส่งถึงปากของทอมสัน
“ถ้างั้นไปกันเถอะ รีบๆ รับค่าจ้างจะได้กลับไปพักผ่อน เราเหนี่อยจนแทบจะพับแล้ว”
นาราภัทรยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ให้เพื่อนสาวโดยหารู้ไม่ว่าแองจิล่านั้นได้ทรยศหักหลังตนเองทำหน้าที่เป็นนางนกต่อส่งเธอเข้าปากคนชั่วอย่างทอมสัน
“พระองค์พะยะค่ะ คุณน้ำหนาวเดินตามผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว”
องครักษ์ราชิตกระซิบบอกด้วยภาษาอาหรับพร้อมกับขยับกายลุกขึ้นเตรียมสะกดรอยตามแก้วตาดวงใจของเจ้าเหนือหัว
“เราเห็นแล้วราชิต ตามห่างๆ อย่าให้เพื่อนของน้ำหนาวรู้ตัว”
เจ้าชายแห่งทะเลทรายกระซิบตอบเป็นภาษาอาหรับเช่นเดียวกัน การที่เขาและราชิตสนทนากันด้วยภาษาประจำชาติก็เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงให้คนอื่นได้เข้าใจด้วย
ทั้งเจ้าชายซารีฟร์และองครักษ์ราชิตต่างก็เคลื่อนตัวตามสองสาวไปอย่างเงียบเชียบทั้งๆ ที่มีเรือนกายใหญ่โตแต่บุรุษหนุ่มทั้งสองก็เดินได้อย่างแผ่วเบาไร้เสียงฝีเท้ารบกวนคนอื่น
“ทอมสันเขารอเราที่ไหนหรือแองจิล่า”
นาราภัทรเอ่ยถามเพื่อนสาวเสียงแผ่วเบา ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ก็รู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็รัดตึงคับแน่นจนอยากถอดทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป
“ทอมสันรออยู่ห้องนะ...เอ่อ...ที่ห้องทำงาน” แองจิล่าเอ่ยตอบตะกุกตะกักเกือบหลุดปากแล้วว่าทอมสันรออยู่ที่ห้องนอน
“ห้องนี้แหละน้ำหนาว เธอเข้าไปก่อนน่ะ ฉันปวดท้องขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
แองจิล่าไม่รอให้นาราภัทรตอบรับหรือปฏิเสธพอเปิดประตูห้องนอนได้ก็ผลักหลังให้ร่างบอบบางถลาหัวคะมำเข้าไปในห้องนอนใหญ่จากนั้นก็ปิดประตูแล้วล็อกจากภายนอกกันไม่ให้นาราภัทรเปิดออกมาได้
“แองจิล่า! เดี๋ยวก่อนสิ”
นาราภัทรวิ่งตามไปทุบประตูห้องจับลูกบิดพยายามเปิดออกแต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ได้ ใบหน้างามถอดสีเผือดไร้สีเลือดรับรู้ได้ทันทีว่าแองจิล่าทิ้งเธอไปแล้ว
“ไม่ต้องเปิดให้เมื่อยหรอกน้ำหนาว ประตูติดล็อกจากภายนอก เปิดยังไงก็เปิดไม่ได้หรอก”
พอลหัวเราะร่วนยืนอยู่ใกล้ๆ กับทอมสันซึ่งนั่งยิ้มหื่นกระหายอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่กลางห้องนอน
นาราภัทรหันขวับมามองตามต้นเสียงพอได้เห็นเตียงนอนขนาดใหญ่และชายต่างชาติสองคนที่อยู่ในชุดกึ่ง
เปลือยสวมแค่กางเกงชิ้นเดียวก็ยิ่งตกใจหวาดกลัวมากกว่าเดิม รู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ตั้งใจอยู่รอจ่ายค่างวดจากการทำงาน แต่พวกเขามีจุดมุ่งหมายอื่นซึ่งเห็นได้ชัดว่านั่นก็คือตัวเธอ
“พวกคุณต้องการอะไร”
น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นห้วนจัด พยายามแสดงออกให้รู้ว่าตนเองเข้มแข็งไม่หวาดหวั่นตี่นตระหนกกับภัยที่รออยู่เบื้องหน้า ใบหน้างดงามเชิดขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายชั่วที่คิดร้ายกับตนเองเขม็งทั้งๆ ที่จริงแล้วในใจนั้นหวาดกลัวใจเต้นตุบๆ ดวงตาพร่ามัวครั้นเนื้อครั้นตัวร้อนรุ่มไปหมด
พอลกับทอมสันต่างก็หัวเราะร่วนกับคำถามของกวางสาว พวกเขารู้ว่ายาที่แองจิล่าเอาให้หญิงสาวกินนั้นเริ่มก่อตัวออกฤทธิ์แล้ว
“ดูไม่ออกหรือไงน้ำหนาวว่าฉันต้องการอะไร”
พอลยิ้มหื่นกระหายขณะสาวเท้าเข้ามาใกล้เรือนร่างบอบบางที่โฉยกลิ่นหอมกรุงใจเข้ามาแตะจมูกกระตุ้นให้แก่นกายของเขาตั้งเด่นตระหง่านอย่างระงับไว้ไม่อยู่
“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้ พวกแกเลวมากเอาเงินเอางานมาล่อเพื่อหลอกให้ฉันตกหลุมพราง”
หญิงสาวตวาดลั่นข่มความกลัวสู้กับความชั่วร้าย สายตากวาดมองรอบห้องเพื่อหาอาวุธป้องกันตัว ขณะเดียวกันก็นึกถึงบิดามารดาพี่สาวรวมทั้งเจ้าชายซารีฟร์เจ้าชายแห่งแผ่นผืนทะเลทรายได้ช่วยคุ้มครองให้เธอรอดพ้นจากปากแร้งปากกา
“ถ้าไม่เอางานดีๆ เงินดีๆ มาล่อ กูจะได้เชยชมเรือนร่างอันสุดเซ็กซี่เร้าใจของเธอหรือ เวลาอยู่ที่ผับกูแตะนิดแตะหน่อยทำเป็นสะดีดสะดิ้งหวงเนื้อหวงตัว วันนี้มึงหนีกูไม่พ้นแน่ ยังไงก็ต้องตกเป็นของเล่นให้กูกับทอมสัน”
สันดานชั่วที่พยายามปิดไว้เท่าไหร่ก็ปิดไม่มิดหางจิ้งจอกที่เก็บงำซ่อนเร้นไว้นานได้โผล่ออกมาให้เห็นเต็มตัว ร่างที่เปลือยกายท่อนบนได้เดินต้อนนาราภัทรไปเรื่อยๆ ส่วนอีกหนึ่งชายชั่วทอมสันก็หัวเราะร่วนจิบบรั่นดีนั่งมองเพื่อนของตนไล้ต้อนเหยื่อสาวให้จนมุม
“กรี๊ดดดดด!!!...ช่วยด้วย!!!...ช่วยน้ำหนาวด้วย ”
นาราภัทรกรี๊ดร้องลั่นเมื่อถูกพอลไล่ต้อนจนถอยเข้าไปอยู่มุมห้องไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้อีก เมื่อมือสกปรกของคนใจชั่วเอื้อมมากระชากเสื้อที่สวมขาดดังแคว็กหญิงสาวก็กรีดร้องลั่นอีกครั้งพร้อมๆ กับบานประตูห้องที่ถูกถีบออกอย่างแรงเต็มสองเท้า
“กรี๊ด!!!...ช่วยน้ำหนาวด้วย”
โครม!!!...