บทที่ 5 (1)

5 นาที ก่อนที่ The Long Night Pub จะปิดให้บริการ

เด็กเสริฟภายในผับได้เดินเข้ามาสะกิดนาราภัทรแจ้งให้ทราบว่าพอลให้เข้าไปพบที่ห้องทำงานเป็นการด่วน หญิงสาวก้มลงมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแล้วถอนหายใจยืดยาวอีกไม่ถึง 10 นาทีก็เลิกงานแล้ว อีตาพอลจะมาเรียกคุยอะไรตอนนี้ แต่เมื่อไม่มีทางเลี่ยงหญิงสาวก็จำต้องวางมือจากการช่วยแองจิล่าเก็บขวดเหล้าทำความสะอาดเคาร์เตอร์บาร์ก่อนจะเดินไปพบเจ้านายบนชั้นสองของผับ หญิงสาวได้แอบกวาดสายตามองหาเจ้าชายซารีฟร์ว่ายังคงอยู่หรือเปล่า แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจยาวออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าตนเองโล่งอกหรือเสียใจกันแน่ที่เจ้าชายหนุ่มแห่งอัลนูรีนไม่ได้อยู่รอคอยเธอตามที่ตนเองเป็นคนออกคำสั่งเสียงหนักแน่น

“ไหนย้ำหนักนักหนาว่าให้เรารอ ที่ไหนได้ตัวเองกลับหนีกลับบ้านก่อนเราจะเลิกงานอีก”

นาราภัทรงึมงำต่อว่าเจ้าชายหนุ่มเสียงขึ้นจมูกทั้งโมโหทั้งน้อยใจและไม่เข้าใจตนเองว่าทำไมรู้สึกเช่นนี้กับบุรุษหนุ่มชาติอาหรับที่เพิ่งพบเจอะเจอกันแค่ไม่กี่นาที

“คราวหลังถ้าทำตามที่พูดไม่ได้ก็ไม่ต้องมาสัญยิงสัญญากับเราเลยน่ะ”

อาการโมโหฮึดฮัดยังมีให้เห็นเสียงบ่นพึมพำต่อว่ายังคงลอยมาเรื่อยๆ ขณะที่เจ้าตัวได้สาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสองของผับและเมื่อมาหยุดยืนหน้าห้องทำงานของเจ้านายจอมแตะอั๋งนาราภัทรก็สำรวจเสื้อโค้ทตัวยาวว่าติดกระดุมเรียบร้อยหรือยัง การที่จะเข้ามาพบกับเจ้านายชีกอตามลำพังแบบนี้จำเป็นต้องแต่งตัวให้รัดกุมเพื่อไม่ให้ถูกลวนลามด้วยสายตา

ก๊อก...ก๊อก...

นาราภัทรเคาะประตูแค่ให้อีกฝ่ายรับรู้การมาถึงของเธอจากนั้นก็ได้เปิดประตูกระจกเข้าไปโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยอนุญาต

“คุณพอลต้องการพบดิฉันหรือคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามเสียงราบเรียบแทนตัวเองว่าดิฉันเพราะไม่ต้องการให้ความสนิทสนมกับอีกฝ่ายและหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานใหญ่ของเจ้านายจอมชีกอหลายโยชน์

“ขยับเข้ามาใกล้หน่อยแล้วก็นั่งลงก่อนสิน้ำหนาว”

พอลออกคำสั่งเสียงเข้มด้วยหวังว่าลูกจ้างสาวจะยอมทำตามคำสั่ง ออกจะเสียดายอยู่มากที่นาราภัทรสวมเสื้อโค้ทตัวยาวมิดชิดปกปิดสิ่งสวยงามไม่ให้เขาได้เห็น

“คุณพอลมีเรื่องด่วนจะคุยกับดิฉันหรือเปล่า ถ้าไม่...ดิฉันจะขอตัวกลับเพราะถึงเวลาเลิกงานแล้ว”

นาราภัทรยังคงยืนนิ่งไม่ทำตามคำสั่งอีกฝ่าย เพราะหากขยับกายเข้าไปนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน อีตาพอลก็จะเอื้อมไม้เอื้อมมือมาลอบแตะอั๋งจับนิดจับหน่อย เพราะฉะนั้นยืนคุยอยู่ตรงนี้นั่นแหละดีแล้วจะเป็นการปลอดภัยสำหรับเธอที่สุด

พอลมองตามเรือนร่างอรชรในชุดโค้ทที่ยังคงยืนนิ่งเฉยอยู่ที่เดิมก็ลอบถอนหายใจยาวอย่างแสนเสียดายก่อนจะเอ่ยบอกวัตถุประสงค์ที่ให้ลูกจ้างเข้าพบ

“วันหยุดสุดสัปดาห์นี้คุณติดธุระหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ ดิฉันว่าง”

“ถ้างั้นดีเลย ผมมีงานพิเศษให้คุณทำ” พอลเอ่ยบอกแล้วเว้นจังหวะด้วยการยกบุหรี่ขึ้นโชว์ราวกับขออนุญาตก่อนจะจุดสูบ

นาราภัทรรีบพยักหน้าพร้อมกับแอบบ่นอยู่ในใจ ‘เฮ้อ...จะถ่วงเวลาไปถึงไหนอีตาพอล ขอเนื้อๆ เลยได้หรือเปล่า’

“งานพิเศษที่ว่าคืองานอะไรคะ”

คราวนี้นาราภัทรเป็นคนเร่งให้นายจ้างได้พูดบ้างเมื่ออีกฝ่ายทำสบายใจอัดครัวพิษหลายนาทีแล้วแต่ไม่ยอมเอ่ยพูดออกมาสักที

“ใจเย็นๆ สิน้ำหนาว อย่าเพิ่งเร่ง ผมกำลังจะบอกอยู่นี่แล้ว” พอลเอ่ยปลอบก่อนจะพ่นควันสีเทาออกจากปาก

‘ไม่ให้เร่งได้ไง ถ้าฉันไม่ได้ออกจากห้องนี้ภายใน 5 นาที ฉันก็ต้องนั่งรอรถเมล์นานอีกเป็นชั่วโมง’

นาราภัทรบ่นงึมงำอยู่ในใจขณะเหลือบสายตามองเวลาบนนาฬิกาเรือนสวยที่แขวนไว้บนฝาผนัง พอลรู้เรื่องเวลาเดินรถดีถึงได้แกล้งถ่วงเวลายืดยาวเช่นนี้

“ถ้าคุณไม่บอกภายใน 1 นาที ดิฉันจะกลับบ้านแล้ว”

หญิงสาวไม่ได้เอ่ยขู่ เธอขยับเท้าหันหลังกำลังจะก้าวออกจากห้องแต่ก็ถูกตรึงไว้ด้วยเรื่องเงินที่เจ้านายจอมชีกอได้เอ่ยหลอกล่อ

“โอเคผมบอกแล้ว เพื่อนผมต้องการจ้างคุณให้ไปชงเหล้าให้ในวันเกิดเขา”

เมื่อเห็นว่าลูกจ้างสาวแสนสวยน่ากินทำท่าไม่สนใจสักเท่าไหร่พอลจึงแกล้งเอ่ยบอกจำนวนค่าจ้างดังๆ

“ไม่สนใจหรือน้ำหนาว เขาให้ค่าจ้างชั่วโมงละ 50 ดอลลาร์เชียวน่ะ”

“50 ดอลลาร์ บ้าหรือเปล่าใครจะบ้าจ้างเยอะขนาดนี้”

นาราภัทรหันขวับเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสักเท่าไหร่ 50 ดอลลาร์ออกจะแพงเกินไปสำหรับการทำหน้าที่ชงเหล้า คงไม่มีใครโง่จ้างบาร์เทนดี้แพงขนาดนี้หรอก

“สำหรับเราอาจจะคิดว่าแพง แต่สำหรับคนรวยอย่างทอมสันนั้นเป็นเรื่องขี้ผง คุณก็พอจะรู้นี่ว่าทอมสันนั้นรวยมากแค่ไหน”

พอลหลุบสายตาดีดขี้บุหรี่กับจานรองลุ้นอยู่ในใจจนตัวโก่งให้หญิงสาวตอบรับคำ ถ้าหากน้ำหนาวตกลงใจรับทำงานนี้นอกจากเขาจะได้รับส่วนแบ่งเป็นเงินแล้วยังได้รับส่วนแบ่งที่เป็นเนื้อสดหอมหวานด้วย

‘ไม่อยากรู้หรอกว่าทอมสันรวยมากแค่ไหน ขอแค่ให้จ่ายเงินตามที่จ้างก็พอแล้ว’

เรื่องโอ้อวดว่าร่ำรวยนักร่ำรวยหนาใครๆ ก็พูดได้ทั้งนั้นแหละ เธอไม่อยากรู้หรอกว่านักท่องราตรีเหล่านี้จะมีเงินถุงเงินถังมากสักเพียงใด เธอสนใจแค่ว่าทอมสันจะยอมจ่ายค่าจ้างให้เธอตามที่พูดเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

“เพื่อนของคุณจะจัดงานเมื่อไหร่คะ”

“วันศุกร์นี้ ที่คฤหาสน์บนเนินเขา”

“ไกลแค่ไหนคะแล้วเขาจะจ้างดิฉันกี่ชั่วโมง”

ปากเอ่ยถามหัวสมองทำหน้าที่เป็นลูกคิดรางแก้วเตรียมคำนวณจำนวนตัวเลขดอลลาร์ที่ตนเองจะได้รับ