พัง 6

เรานั่งกันมาเงียบ ๆ ไม่คุยกันอีกแล้ว… จนมาถึงมหาลัย... เขามองรอบ ๆ มหาลัยนิดหน่อยก่อนจะหันมามองฉัน

ไม่มองสำรวจได้ไง ก็เป็นมหาลัยเดียวกับน้ำหวานนี่

"ตั้งใจนะเมย์..." ฉันพยักหน้าให้เขา แล้วหยิบเอกสารลงจากรถ

สายฝนยืนรอฉันอยู่ไกล ๆ ฉันเดินไปหาสายฝน ไม่ได้มองกลับมาหาพี่ที ไม่ได้สนใจว่าเขาขับรถออกไปรึยัง

"แก ทำไมพี่ทีมาส่งล่ะ" ฉันรีบดึงมือสายฝนเข้าตึก

"ตบหัวแล้วลูบหลัง สไตล์เดิม"

"เห้อ เมื่อไหร่เส้นความอดทนแกจะขาด" ฉันถอนหายใจยาว ๆ

"ไม่รู้เหมือนกัน วันนี้ฉันเริ่มงานวันแรกด้วย ฉันจะได้หาเงินไว้เลี้ยงลูก อยากมองผ่านเรื่องพี่ทีไปสักพัก" สายฝนพยักหน้า

"มีอะไรขาดเหลือ บอกได้นะแก" ฉันยิ้มเบา ๆ ขอบคุณสายฝน ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบโปรเจค วันนี้คือรอบสุดท้าย... อีกไม่กี่ชั่วโมงถ้าฉันเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อไหร่...

คือฉันเรียนจบแล้ว...

และมันก็จริง... ตอนนี้ฉันเดิมยิ้มออกมาจากห้องสีเหลี่ยมนั้นได้แล้ว! ฉันเรียนจบแล้ว!

สายฝนกับฉันกอดกันกลม...

"เห้อ เรียนจบสักที ไปฉลองกันมั้ย" สายนตบบ่าฉันยิ้มดีใจ ยิ้มไม่หุบ

"ไม่ได้ วันนี้เริ่มงานวันแรก วันอื่นนะแก" สายฝนทำหน้าบึ้ง แต่ก็ยอมมาส่งฉันที่ร้าน Best Time Cafe

"น้องเมย์ลินนะครับ พี่ดีใจมากที่เรามีประสบการณ์มา… ส่วนสูตรทางร้านจะติดไว้ที่ฝาผนัง สำคัญหน่อยนะครับ ส่วนผสมบางส่วนแต่ละร้านไม่เหมือนกัน" ฉันพยักหน้ายิ้มให้กับผู้จัดการ ก่อนจะพยายามอ่านสูตรต่าง ๆ บนผนัง

วันแรกของการทำงานผ่านไปด้วยดี ฉันไม่อ้วก ไม่เวียนหัว เหมือนลูกเข้าใจฉัน เขาคงอยากจะออกมาจากพ่อเขาเหมือนกัน…

‘ครืน ครืน ครืน~’ พี่ทีโทรมา

"ค่ะพี่ที"

(เมย์ อยู่ไหน) ฉันกรอกตามองบน

"รถเมล์ค่ะ กำลังกลับ"

(พี่ซื้อข้าวไว้ให้แล้ว วันนี้พี่ไปนอนด้วยนะ พี่เคลียร์งานก่อน) ฉันถอนหายใจใส่โทรศัพท์มือถือ

"ค่ะ"

ป้ายรถเมล์อยู่เยื้องจากคอนโดพี่ทีไม่มาก… ฉันก้าวขาลงมา จะเหยียบพื้นฟุตบาทแล้ว แต่! ทะ… ทำไมรถออกตัว

ดะ… เดี๋ยว!

"กรี๊ด!"

"เห้ย!" ฉันเกือบล้มลงไปนอนที่ฟุตบาท แต่โชคดีที่ผู้ชายคนที่ลงก่อนหน้าได้ยินเสียงร้องฉัน หันมารับฉันไว้พอดี!

"ฮือ ๆ ๆ" ฉันร้องไห้ที่อกเขา มือลูบท้องไปมา ลูก… ลูกเป็นอะไรไหม ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม

"เธอ ยัยผี ร้องอีกแล้ว" เขาดันตัวฉันออก ฉันเงยหน้ามองเจ้าของอก... เห้ย เขาคือไอ้ผู้ชายข้างห้องคนนั้น

"เห้ย " ฉันถอยหลังออกจากเขาก้าวนึง จนเท้าที่ก้าวถอยหลัง ตกฟุตบาท...

"ว้าย…!"

ฉันเกือบหงายหลังล้มลงไปนอนที่ถนน แต่คนข้างห้องคนนั้นดึงมือไว้ก่อน... โล่งอก

"โคตรซื่อบื้อเลย"เขาดึงฉันกลับมาเอามือกอดอก บ่นฉันพึมพำ และเดินเข้าไปในซอยคอนโด...

ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเขา ได้แต่เดินมาเงียบ ๆ ตามหลังเขา

ทำไมฉันซุ่มซ่ามแบบนี้... ดีที่ไม่ล้ม เห้อ... คราวหลังแม่จะระวังมากกว่านี้นะลูก

‘ปึก!’ อยู่ ๆ เขาก็หยุด หน้าฉันชนหลังเขาเต็ม ๆ

"นี่!" เขาหันมาดุฉันทันที... นี่คนหรือหมา ดุชะมัด!

"อะไร อะไรของนาย" ฉันเดินหลบเขาไปกดลิฟต์ ไม่อยากคุย

"ขอบคุณอ่ะ เป็นไหม ยัยผี" ฉันขมวดคิ้วใส่เขา กอดเอกสารในมือแน่น รีบเดินขึ้นลิฟต์ทันที และกดปิดประตูรัว ๆ

"เห้ย รอด้วยสิ!" เขารีบโดดเข้ามาในลิฟต์ ทำยังไงฉันถึงจะหนีตาบ้านี่พ้น เห้อ

"ทำไมไม่ขึ้นรอบอื่น" ฉันถอนหายใจรำคาญ

"ไม่มีน้ำใจ เมื่อกี้จะล้มหัวฟาดพื้นคนช่วย ยังไม่ขอบคุณสักคำ" ฉันกรอกตามองบน

"เออ ขอบคุณ"

‘ติ๊ง~’ ลิฟต์เปิดพอดี เราสองคนเดินออกไปพร้อมกันจนตัวเบียดกันที่ประตูลิฟต์

โอ้ย อะไรอีกเนี่ย!

"นาย ฉันออกก่อน" ฉันหันไปค้อนทีนึง ก่อนจะรีบเดินไปแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง เขาหันมาจ้องฉันอย่างกวนประสาท

เหอะ! ไอ้บ้า