บทที่ 10

"ทำไมต้องให้ฉันขึ้นเวทีด้วย"

"เสี่ยสั่งครับ"

ภูเบศเลยต้องยกเหล้าแก้วที่เขาดื่มคาไว้ขึ้นมาดื่มจนหมด แล้ววางแก้วลงกระแทกโต๊ะพร้อมกับดันตัวลุกขึ้น

ตอนที่ภูเบศเดินตรงไปหน้าเวทีแขกที่มาร่วมงานก็มองให้ความสนใจมาก คนในสังคมส่วนใหญ่รู้จักแค่ภูผาแต่ก็ได้ยินอยู่ว่าเสี่ยภูริยังมีลูกชายคนโตอีกหนึ่งคนที่ทำธุรกิจอยู่ทางภาคใต้

เขาไม่ได้เดินไปบันไดเหมือนคนอื่นหรอก แต่พอเดินมาถึงหน้าเวทีภูเบศก็ใช้แรงมือดันร่างตัวเองขึ้นไปด้านบน

ภูริรู้ว่าลูกชายทำเพื่ออยากให้พ่อขายหน้า แต่นาทีนี้เขาจะทำอะไรก็เชิญขอให้ขึ้นมาบนเวทีก็พอแล้ว

"คนนี้หรือคือลูกชายคนโตของเสี่ยภูริ" สาวๆ ในงานต่างก็ให้ความสนใจ ถึงแม้จะดูไม่มีมารยาทแต่รูปร่างหน้าตาของเขากร้าวใจสุดๆ

"คงจะใช่แต่เสียดายจังเลยมารู้ตอนที่กำลังจะมีเมีย"

"อ้าวเจ้าบ่าวงานนี้คือคนนี้หรือ ทีแรกคิดว่าเป็นลูกชายอีกคน"

"ไม่ได้ยินเสี่ยประกาศเมื่อสักครู่หรือว่าให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นเวที"

"แล้วเจ้าสาวเป็นใครล่ะ" สิ้นเสียงนี้ก็มีหญิงสาวที่อยู่ในชุดวิวาห์ก้าวขึ้นมาบนเวที ใบหน้าของเธอมีผ้าบางๆ ปิดไว้เหมือนรอให้เจ้าบ่าวเป็นคนเปิดมันเอง

แต่พอคนเป็นเจ้าสาวก้าวขึ้นมาเห็นว่าเจ้าบ่าวของเธอคือใคร เท้าที่กำลังจะก้าวต่อถึงกับชะงักอยู่กับที่เหมือนถูกแช่แข็ง

"พ่อเล่นอะไรผมไม่สนุกด้วยนะครับ" ภูเบศมองไปหาผู้หญิงที่ใส่ชุดเจ้าสาว แต่เธอมีผ้าบางๆ คลุมปิดไว้เลยดูไม่ออกว่าเป็นใคร

"ใครเขาเล่นในงานแต่งกัน เชิญนายทะเบียนขึ้นมาด้วย"

แต่พอได้ยินพ่อเรียกให้นายทะเบียนขึ้นมาภูเบศก็กำลังจะกระโดดลงทางเดิม เดินมายังไม่ถึงขอบเวทีลูกน้องของเสี่ยภูรินับสิบก็มายืนล้อมรอบแถวนั้น

เขาเลยต้องหยุดแล้วหันไปมองหน้าพ่ออีกที เป็นจังหวะเดียวกับนายทะเบียนที่พ่อบอกให้ขึ้นมา ก็ได้ขึ้นมาบนเวที

ส่วนทางด้านเจ้าสาวยังคงตัวแข็งอยู่กับที่ เพราะเธอไม่คิดว่าเจ้าบ่าวของเธอคือผู้ชายคนนี้

"ผมไม่แต่งงานนะครับ"

"ฉันถามแกหรือยังว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง"

"มันหมดยุคคลุมถุงชนแล้วครับพ่อ"

"แล้วแต่แกจะเรียกมันว่าอะไร แต่ผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียของแกต้องคนนี้เท่านั้น"

ภูเบศมองไปรอบๆ เพื่อหาวิธีหยุดยั้งงานแต่งนี้ แต่ก็มองไม่เห็นหนทางไหนเลยลูกน้องก็ไม่เห็นมาสักคน ตกลงมันตายห่ากันไปหมดแล้วเหรอ

"เชิญเจ้าบ่าวด้านนี้เลยครับ" นายทะเบียนเรียกเจ้าบ่าวให้มาเซ็นทะเบียนสมรสก่อน

"ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่"

"แกคิดจะแข็งข้อกับพ่อใช่ไหม"

"ผมคิดว่าเจ้าสาวคงไม่อยากจะแต่งงานกับผมหรอกครับพ่อ ลองถามเจ้าสาวดูหรือยังครับ" ในเมื่อเขาหยุดยั้งงานนี้ไม่ได้เลยหันไปหาคนที่จะเป็นเจ้าสาวเพื่อให้เธอช่วยพูด

และพอเสี่ยภูริหันมาทางนี้ คำตอบของเธอคือหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเซ็นชื่อลงไปก่อน เพราะสิ่งนี้มันอาจจะเป็นทางรอดเดียวของเธอกับครอบครัวก็ได้

"เธอจะบ้าเหรอ! คงคันอยากได้ผัวมากล่ะสินะ" ประโยคนี้เขาไม่ได้พูดเสียงดังหรอก อาจจะมีแค่คนบนเวทีที่ได้ยิน

"อย่าทำให้งานแต่งล่าช้า" ภูริยื่นปากกาไปใส่มือลูกชาย และพอเห็นแววตาของพ่อภูเบศเลยยอมเซ็นชื่อตัวเองลงไปแบบลวกๆ

"ครั้งนี้ผมยอมตามใจพ่อก็ได้ แต่ถ้าถึงวันหย่าพ่ออย่ามาขัดขวางผมแล้วกัน" เขาจงใจพูดต่อหน้านายทะเบียนเลยว่าอนาคตต้องมีการหย่าเกิดขึ้นแน่

"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วย" ภูริเอื้อมไปจับมือกับนายทะเบียน

"มันเป็นเกียรติของผมมากเลยครับ" ไม่มีใครหรอกที่ไม่อยากสานสัมพันธ์กับเสี่ยภูริ ยิ่งให้ความช่วยเหลือเสี่ยได้นั่นมันถือเป็นนิมิตหมายที่ดีเลยล่ะ