บทที่ 8

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินแต่เครื่องปรับอากาศภายในรถเท่านั้น เรียวตะรอให้รีนลดาเปลี่ยนที่นั่ง แต่คนตัวเล็กกับนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทั้งที่ตัวเขาเปลี่ยนมานั่งฝั่งคนขับแล้ว

"อ้าว แม่คุณ จะนั่งอยู่แบบนั่นเหรอ ฉันไม่ใช่คนขับรถเธอนะ" เรียวตะบอกกับคนที่นั่งนิ่งเบาะด้านหลัง มาด้วยความไม่พอใจ ที่รีนลดายังไม่ยอมมานั่งข้างหน้ากับเขา

"พี่เรียว ไม่ต้องไปส่งรีนหรอกคะ รีนกลับเองได้คะ" รีนลดาบอกเขาไปและเปิดประตูหวังจะกลับเอง แต่มันกับถูกล็อคเปิดไม่ออกเพราะฝีมือของเรียวตะนั้นเอง

"มานั่งข้างหน้าอย่างเรื่องมาก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" นี้แหละพี่เรียวตัวจริง เขาเคยคุยดีๆ กับฉันที่ไหนกัน รีนลดาจึงยอมจำใจมานั่งข้างๆเขา เมื่อร่างบางมานั่งหน้าข้างคนขับ เรียวตะเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนที่จะขับรถออกไปจากคอนโดของอรัณรีนลดารู้สึกอัดอันขึ้นมาที่เธอต้องอยู่กับเขาเพียงลำพัง

"รีนไม่อยากรบกวนพี่ รีนกลับเองได้คะ" รีนลดาบอกเขามาด้วยน้ำเสียงเรียบ เธอไม่หน้าหลงเชื่อพี่อรัณเลยจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องมานั่งกับคนใจร้ายแบบนี้

"นี้ฉันไม่ได้มาใจดี ให้เธอขัดคำสั่งฉันบ่อยๆ หรอกนะ" เขาต่อว่าเธอมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก บ่งบอกว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน

เมื่อเรียวตะขับรถออกมาได้ซักพักรีนลดาถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมา เส้นทางที่เขาพาเธอขับออกมามองยังไงก็ไม่ใช่ทางไปคอนโดของเธออย่างแน่นอน

"ถ้าพี่เรียวไม่ได้ตั้งใจจะไปส่งรีนตั้งแต่แรก ก็จอดให้รีนลงตรงนี้เถอะคะ" รีนลดาหันไปบอกกับเขาด้วยนำเสียงแข็ง

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาสั่ง" เขาบอกเธอมาขณะที่สายตายังคงจับจ้องที่ถนนไม่ได้มองหน้าคนถาม

"พี่เรียว..." รีนลดาว่าให้เขาอยากไม่พอใจเช่นเดียวกัน ที่เรียวตะไม่ไปส่งและไม่ยอมจอด แล้วนี้เขาต้องการอะไรกันแน่

"ทำไม หรือเธอมีปัญหาอะไร ฉันแค่ขี้เกลียดวนวนรถกลับไปส่งเธอที่คอนโด คืนนี้เธอกลับไปค้างที่บ้านก่อนละกัน ฉันขี้เกลียดก็คือขี้เกลียดนะ อย่าถามมาก ก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้" ร่างบางที่โดนต่อว่า ได้แต่หันหน้ามองกระจกรถแทนหน้าคนขับ

@คฤหาสตระกูลเรียว

รีนลดาลงมาจากห้องเป็นเวลา 8 โมงกว่าๆ เมื่อคืนเธอได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมง เช้านี้เลยทำให้เธอต้องรีบแต่งตัวไปมหาลัย รีนลดาเหลือบมองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีจะเก้าโมง วันนี้เธอมีเรียนตอนสิบโมง จากคฤหาสน์ไปมหาลัยก็ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง ร่างบางกุรีกุจอเพราะกลัวจะไปไม่ทันเรียนในช่วงเช้า คนตัวเล็กถึงกับต้องรีบวิ่งลงบันไดมายังหน้าบ้าน แต่ในจังหวะนั่นพี่ใหญ่ของบ้านอย่างเคนตะนั้นเดินลงมาพอ เขากำลังจะเข้าบริษัทเช่นกัน เนื่องจากพึงลงเครื่องมาเมื่อคืนนี้เอง นานๆ เคนตะจะกลับไทย เพราะส่วนใหญ่ชายหนุ่มจะดูแลกิจการของครับครัวสาขาที่ญี่ปุ่นซะมากกว่า

"น้องรีน จะไปมหาลัยใช่ไหม มาครับเดียวพี่ไปส่ง" เคนตะเอ่ยถามคนที่ยืนหันหลังอยู่หน้าบ้านเดาว่ารีนลดาคงรอแท็กซี่อย่างเช่นเคย เพราะเธอนั้นไม่ยอมใช้รถของที่บ้านเขา เนื่องจากให้เหตุผลว่าเกรงใจ ทั้งที่รถในบ้านก็จอดทิ้งไว้หลายสิบคัน

รีนลดาหันมองตามเสียง ก็เจอเคนตะยิ้มทักทายมาให้เธอ

"มอนิ่งคะ แล้วนี้พี่เคนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี้ย ไม่เจอตั้งหลายเดือนดูดุๆ แบดๆ ไปไหมคะ" รีนลดาเอ่ยถามแซวชายหนุ่ม พร้อมกับเอียงคอถามอย่างสงสัย เพราะเคนตะนั้นไว้เคาขึ้นมายาวเต็ม รีนลดาถึงกับอดแซวพี่ใหญ่ของบ้านไม่ได้

"พี่พึงลงเครื่องมาเมื่อคืนนี้เอง พี่เบื่อหน้าหล่อๆ ของพี่แล้วเต็มทีแล้วนะครับ อยากเปลี่ยนแนวแบดบอยบ้างไง เป็นไง เท่ห์ปะละ" เคนตะตอบรีนลดามา คนตรงหน้าถึงกับยิ้มและยกนิ้วให้กับเขา ดูแบดขึ้นจริงๆ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปขึ้นรถซุปเปอร์คาร์คันหรูที่จอดเอาไว้นิ่งมานานหลายเดือน

ใช้เวลา 1 เพียงหนึ่งชั่วโมงเคนตะก็มาถึงมหาวิทยาลัยB เข้าขับเข้ามาส่งรีนลดาจนถึงหน้าคณะ

"ขอบคุณนะคะพี่เคน ขับรถดีๆ คะ" จากนั้นรีนลดาก็ยกมือไหว้ชายหนุ่มและรงจากรถรีบวิ่งเข้าชั้นเรียนเนื่องจากตอนนี้เธอสายไป 20 นาทีแล้ว

@S KY คลับ