2 เลิกเพ้อฝันลมๆแล้งๆ

“คุณจิรวินคะ ชิตามีเรื่องจะบอกคุณค่ะ”

“เรื่องอะไร” เขาถามแต่ไม่ได้หันมามองเธอที่นอนอยู่ข้างกัน

“ชิตา...รักคุณจิรวินค่ะ” เธอบอกออกไปตรงๆเพราะไม่อยากเก็บไว้ในใจอีกต่อไปแล้ว เธอหลงรักเขามานานแล้ว

“...” ร่างสูงชะงักไปเมื่อหญิงสาวบอกรักเขา พลางคิดในใจว่าเธอจะรักเขามันก็ไม่แปลก เพราะเธออยู่กับเขามานานพอสมควร ดังนั้นความรู้สึกผูกพันธ์และรักมันก็ต้องมีอยู่แล้ว ซึ่งเขาก็รู้สึกผูกพันธ์กับเธอเหมือนกัน

“คุณจิรวินมีความรู้สึกยังไงกับชิตาบ้างหรือเปล่าคะ" เธอเอ่ยถามออกไปตรงๆเพราะความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา มันไม่สามารถเก็บไว้ในใจได้อีกต่อไปแล้ว

“แล้วจะต้องให้ฉันรู้สึกยังไงกับเธอเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณ…มีความรู้สึกรักชิตาอย่างที่ชิตารักคุณบ้างไหมคะ”

“เธอรักฉัน แล้วมันจำเป็นด้วยเหรอที่ฉันจะต้องรักเธอ”

“...” หญิงสาวนิ่งชะงักเมื่อเขาเอ่ยยอกย้อนกลับมาด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย

“อย่ามาถามหาความรักจากฉัน เธอเป็นได้แค่คู่นอนของฉันเท่านั้นแหละ วันแรกที่เธอเข้าหาฉันก็เพราะเธอมาเสนอตัวเป็นคู่นอนของฉันไม่ใช่เหรอ”

“ชิตาขอโทษค่ะที่หวังมากเกินไป แต่ชิตารักคุณจริงๆนะคะ” เธอพูดออกไปด้วยสีหน้าผิดหวัง

“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ” พูดจบ คนตัวสูงก็ลุกจากเตียงแล้วหยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะหยิบบุหรี่และเดินออกไปสูบนอกระเบียง ชิตามองแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาเศร้าหมอง เมื่อคิดว่าต่อให้อยู่กับเขานานแค่ไหนแต่เขาก็ไม่มีวันจะรักเธอ

ด้านลลิช

ลลิชกับสมภพผู้เป็นพ่อเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยอาการเหม่อลอยเมื่อได้รู้ผลตรวจจากหมอว่าสมภพป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง หมอบอกว่าต้องทำการผ่าตัดด่วน อย่างช้าก็ไม่เกินเดือนหน้า ซึ่งเงินที่จะต้องใช้ในการผ่าตัดตกอยู่ที่สามแสนบาท

เมื่อลลิชได้ยินหมอบอกแบบนั้นเธอก็เกิดความเครียดทันที เนื่องจากว่าไม่รู้จะไปหาเงินมาจากไหนตั้งสามแสนบาทในเวลาแค่เดือนเดียว

“พ่อว่าไม่ต้องผ่าตัดหรอกลูก ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ” สมภพเอ่ยขึ้นอย่างทำใจเมื่อรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองและลูกสาวไม่สามารถหาเงินสามแสนบาทมาจากที่ไหนได้ในเวลาอันรวดเร็วแบบนี้

“ไม่ได้หรอกพ่อ ถ้าปล่อยไว้พ่ออาจจะตาบอดนะคะ”

“แต่เงินตั้งสามแสนเราจะหามาได้ยังไงในเวลาเดือนเดียวล่ะลูก”

“ลลิชขอคิดดูก่อนนะพ่อ ถ้าคิดออกเดี๋ยวลลิชจะบอก ลลิชไม่มีทางปล่อยให้พ่อต้องตาบอดหรอกนะ” คนตัวเล็กเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตามุ่งมั่น

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

บ้านโฉมฉายแม่ของฮาร์ท

ร่างบอบบางสมส่วนของลลิชลงจากรถแท็กซี่แล้วจ้องมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่เธอกับพ่อเคยอาศัยอยู่มาเป็นเวลาสิบปี ซึ่งเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้เลย

เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนพ่อของลลิชเข้ามาทำงานเป็นคนสวนและคนขับรถให้กับเจ้าของบ้านหลังนี้ ตอนนั้นลลิชอายุสิบเอ็ดปี ส่วนแม่ของลลิชได้เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวซึ่งตอนนั้นลลิชอายุได้ห้าขวบ

จนกระทั่งปีที่แล้ว

เมื่อลลิชเรียนจบเธอก็พาสมภพย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เพราะเธอรู้สึกละอายใจที่เธอเคยบอกว่าชอบใครคนหนึ่ง แต่เขาบอกว่าไม่ชอบเธอและจะไม่มีวันชอบ

บ้านโฉมฉาย หนึ่งปีก่อน

ลลิชเดินมายืนข้างร่างสูงที่นั่งก้มหน้าดูโทรศัพท์ในสวนหย่อมหน้าบ้าน ก่อนจะเอ่ยออกไป

‘คุณจิรวินคะ’

เธอเคยเรียกเขาว่าคุณฮาร์ท

‘คุณฮาร์ทคะ’

‘เรียกฉันว่าจิรวิน’