3 ข้อแม้

เมื่อลลิชคิดไปถึงเรื่องราวในอดีตที่น่าอับอายอยู่ครู่หนึ่งก็ออกจากภวังค์ความคิดแล้วยกมือกดกริ่งพลางคิดในใจว่าขออย่าให้เขาอยู่ที่นี่เถอะ

เธอรู้ว่าเขาอยู่คอนโดเป็นหลัก เขาไปอยู่คอนโดตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง หนึ่งอาทิตย์เขาจะกลับมานอนบ้านครั้งนึง หรือบางทีก็สองอาทิตย์กว่าเขาจะกลับมานอนบ้าน

ตอนนั้นที่เธอให้การ์ดสารภาพว่าชอบเขาก็เป็นวันที่เขากลับมานอนบ้านพอดี เมื่อสบโอกาสเธอจึงเอาการ์ดให้เขาเสียเลย

ติ๊งต่อง!

หลังจากที่เธอกดกริ่ง จากนั้นไม่นานสาวใช้ในวัยสามสิบห้าปีที่ชื่อว่าสาก็วิ่งมาหน้าบ้านทันที สาที่เห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยจึงเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าตื่นเต้น

“อ้าวลลิชนั่นเอง ไปไงมาไงถึงได้มาที่นี่ล่ะ”

“ลลิชมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณท่านค่ะ คุณท่านอยู่ไหมน้าสา”

“คุณท่านอยู่ข้างในน่ะ เข้ามาสิ” สาเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเล็กให้หญิงสาวได้เข้ามา ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่และหรูหรา

ลลิชที่เห็นโฉมฉายนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นจึงเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งพับเพียบบนพื้นพร้อมกับยกมือไหว้นอบน้อม

“สวัสดีค่ะคุณท่าน”

“อ้าวลลิช ไม่ได้เจอกันนานเลยสบายดีไหม แล้วพ่อเธอสบายดีหรือเปล่า” โฉมฉายเมื่อเห็นเด็กสาวคนที่ตัวเองโปรดปรานก็วางหนังสือแล้วถอดแว่นสายตายาวออก ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มมีเมตตา

“ก็...” เธอมีสีหน้าลำบากใจที่จะบอกว่าสบายดี เมื่อในความเป็นจริงมันไม่ได้สบายเลยเมื่อนึกไปถึงพ่อของตัวเองที่กำลังป่วย

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลลิช” โฉมฉายที่เห็นสีหน้าของหญิงสาวซึ่งดูแล้วไม่สบายใจจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกห่วงใย

“คือ...พ่อไม่สบายค่ะคุณท่าน” หญิงสาวเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“สมภพไม่สบาย? แล้วเขาป่วยเป็นอะไร”

“พ่อเพิ่งตรวจเจอเนื้องอกในสมองค่ะ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดด่วน ถ้าไม่อย่างนั้นพ่อจะตาบอดค่ะ"

“ต้องใช้เงินในการรักษาเยอะใช่ไหม” โฉมฉายถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกเข้าใจปัญหาของหญิงสาวตรงหน้าดี

“ต้องใช้เงินในการผ่าตัดสามแสนบาทค่ะคุณท่าน แล้วทีนี้ลลิชก็...” เธอจะบอกว่าไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนได้ทัน แต่โฉมฉายก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อนอย่างรู้ว่าเธอจะพูดอะไร

“เธอจะมาขอความช่วยเหลือจากฉันใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ลลิชอยากจะขอยืมเงินคุณท่านก่อน แล้วหลังจากนั้นลลิชจะผ่อนคืนคุณท่านเป็นรายเดือนค่ะ” เธอกัดฟันพูดออกไปเพราะรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยขอยืมเงินใครมาก่อน