6 ผู้หญิงที่รู้ใจ

จิรวินเดินนำเจ้าของร่างเล็กสมส่วนเข้ามาในห้องนอนของเขาแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แม่กำชับให้ฉันนอนห้องเดียวกับเธอ”

‘ลูกอย่าคิดที่จะแยกห้องนอนกับลลิชเด็ดขาด ถ้าแม่รู้แล้วล่ะก็…อย่าหาว่าแม่ไม่เตือน’

“ให้ลลิชไปนอนห้องอื่นก็ได้ค่ะ”

“พูดอย่างกับว่าฉันอยากให้เธอนอนด้วยอย่างนั้นแหละ ถ้าฉันไม่เกรงใจแม่ ฉันก็ไม่ให้เธอมานอนร่วมเตียงกับฉันแน่” เขาพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“งั้นเราก็อย่าให้คุณท่านรู้สิคะว่าลลิชกับคุณนอนคนละห้องกัน” เธอช่วยออกความคิดเห็นเพราะไม่อยากให้เขาลำบากใจที่ต้องนอนเตียงเดียวกับเธอ

“เธอนอนห้องนี้แหละ ฉันไม่อยากมีปัญหากับแม่ และเธอนั่นแหละคือตัวปัญหาของเรื่องทั้งหมดนี้…”

“ย้ายออกไปจากบ้านฉันแล้ว แล้วทำไมยังมาวุ่นวายกับแม่ฉันอีกล่ะ” เขาพูดออกไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธอย่างเห็นได้ชัด

“...” เธอเงียบเพราะคิดว่าถ้าเธอจะอธิบายความจริง เขาคงไม่อยากฟังและเขาก็คงไม่เชื่อ เพราะฉะนั้นอย่าพูดเลยดีกว่า

“งานทุกอย่างในบ้านหลังนี้เธอจะต้องทำทั้งหมด รวมไปถึงงานสวน เธอจะต้องรดน้ำต้นไม้และตัดหญ้าหน้าบ้านด้วย”

“ได้ค่ะ”

“บ้านหลังนี้ไม่ได้มีฉันกับเธอแค่สองคน”

“จะมีใครมาอยู่ด้วยเหรอคะ” เธอถามออกไปด้วยสีหน้ามีความสงสัย

“ชิตาจะมาอยู่ที่นี่ด้วย”

“ชิตาคือใครเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อชื่อที่เขาเอ่ยออกมานั้นเป็นผู้หญิง

“ชิตาคือผู้หญิงที่รู้ใจฉันทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง” เรียวปากหนาได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเยาะหยัน พลางคิดในใจว่าในระหว่างสองปีที่เธอมาอยู่กับเขา เขาจะทำให้เธอเห็นว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขา เขาจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและขอหย่ากับเขาไปเอง ดีไม่ดีอาจจะไม่ต้องทนอยู่กับเธอจนถึงสองปีด้วยซ้ำ

“...” เธอนิ่งเม้มปากแน่นเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขาจะพามาอยู่ด้วยคือคนสำคัญของเขา ถ้าไม่สำคัญเขาคงจะไม่พามาอยู่ด้วยหรอก

“ถึงฉันจะนอนห้องเดียวกับเธอ แต่เวลาที่ฉันต้องการเรื่องนั้นฉันจะไม่ทำกับเธอเด็ดขาด แต่ฉันจะไปทำกับชิตา”

“คุณจิรวินอยากทำอะไรก็ทำได้ตามสบายเถอะค่ะ งั้นลลิชขอเอาเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อนนะคะ” เธอเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้อะไร จากนั้นจึงจัดการหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าแล้วนำเข้าตู้ที่มีเสื้อผ้าของเขาแขวนอยู่ ก่อนที่จิรวินจะลงชั้นล่างไปขึ้นรถและขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเขา

คอนโด

“คุณไปจดทะเบียนมาแล้วเหรอคะ” เมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด ชิตาก็เอ่ยถามทันที

“อืม” เขารับคำในลำคอพร้อมกับเดินมาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาข้างเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิด ชิตาที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจและรู้ใจ

“คุณอยากให้ชิตาอมให้ไหมคะ เผื่อจะได้หายหงุดหงิด”

“ไม่ต้อง”

“ถ้าไม่อยากให้อม งั้นก็สอดใส่อย่างเดียวก็ได้นะคะ เดี๋ยวชิตาขึ้นให้ค่ะ”

“ฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่แบบนี้ แล้วจะให้เอาอารมณ์ไหนไปทำเรื่องนั้นได้ล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์