บทที่ 1

ซ่งหยุนหยุนแต่งงาน แต่เจ้าบ่าวกลับไม่เคยออกมาปรากฏตัวเลย

สีแดงของผ้าปูที่นอนและอักษรมงคลที่อยู่บนผนังนั้นเตะตา ราวกับฟาดเข้าที่ใบหน้าของเธอ

อับอาย! ไม่ยอม!?

แล้วอย่างไรล่ะ?

ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของเธอก็ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนอื่น รวมไปถึงเรื่องการแต่งงานด้วย

เพียงเพราะความโลภของพ่อ จึงทำให้เธอต้องแต่งงานกับตระกูลเจียง

ปู่ของเธอเคยเป็นคนขับรถของผู้เฒ่าเจียง แต่บังเอิญเกิดอุบัติเหตุ ทำให้เขาเสียชีวิตขณะพยายามช่วยผู้เฒ่าเจียง

ธุรกิจครอบครัวเล็ก ๆ ที่ต้องแบกรับภาระหนี้ก้อนโตและเผชิญหน้ากับภาวะล้มละลายนั้น พ่อที่ฉลาดหลักแหลมจึงรู้ดีว่า ถ้าเขาเอ่ยปากขอเงินจากตระกูลเจียง บุญคุณนี้ก็จะสิ้นสุดลงทันที ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีทำร้ายคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง โดยการขอให้เจียงเหยาจิง ซึ่งเป็นหลานชายของผู้เฒ่าเจียงแต่งงานกับเธอ

ด้วยฐานะร่ำรวยของตระกูลเจียง สามารถมอบสินสอดก้อนโตให้เขาได้อย่างแน่นอน

อีกทั้งยังได้ปรองดองกับตระกูลเจียงอีกด้วย

ตระกูลเจียงเองก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวเสียหน้า

เจียงเหยาจิงไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้มาก เขาจึงไม่ไปเข้าร่วมพิธีงานแต่งที่มีแค่สองตระกูล และห้ามไม่ให้เธอแสดงตัวเป็นภรรยาของเขาต่อหน้าสาธารณชน

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่มีใครถามเธอสักคำว่าเธอต้องการหรือไม่

เธอลืมตาขึ้นด้วยแววตาใส ขนตาโค้งงอนสั่นเบา ๆ ซ่อนความดื้อรั้นไว้เล็กน้อย

ในเมื่อเธอก็ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาในค่ำคืนแรกของการแต่งงานอย่างไร ขณะเดียวกันก็ได้รับข้อความจากเพื่อนร่วมงาน

ช่วยเปลี่ยนกะกับฉันหน่อยสิ

เธอเรียกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

ชุดแต่งงานสีแดงเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์สีขาว

จู่ ๆ ประตูห้องเวรก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

ขณะที่เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรตกลงบนพื้น และไฟในห้องก็ดับทันที

ซ่งหยุนหยุนตกใจมากจนขนลุก

“ใคร...”

ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ร่างเล็กก็ถูกผลักลงบนโต๊ะ ของบนโต๊ะร่วงกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด มีดแหลมกดลงที่ลำคอของเธอ พร้อมเสียงขู่ “หุบปาก!”

แสงไฟสลัวทำให้เธอมองเห็นได้เพียงใบหน้าที่เปื้อนเลือด และสายตาที่ดุดันของชายคนนั้น

กลิ่นเลือดฉุนโชยเข้าจมูก เธอจึงรู้ว่าชายคนนั้นได้รับบาดเจ็บ

อาจเป็นความเคยชินทางสายอาชีพ จึงทำให้เธอมีนิสัยใจเย็น แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแบบนี้

เธอค่อย ๆ งอขาและพยายามจะโจมตีจุดอ่อนของชายคนนั้น แต่ทันทีที่เธอขยับ เขาก็สังเกตเห็นซะก่อน มือหนาพลันจับขาที่แกว่งไปมาของเธออย่างแรง

“ฉันเห็นเต็มตาว่าเขามาทางนี้”

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตู

ฟังจากเสียงแล้วเดาได้ว่าพวกเขากำลังจะเปิดประตูเข้ามา

ไม่มีทางเลือก ชายคนนั้นพลันก้มศีรษะจูบริมฝีปากของเธอทันที

ซ่งหยุนหยุนขัดขืน และผลักชายคนนั้นออกไปได้อย่างง่ายดาย เขาไม่ได้ทำร้ายเธอด้วยของมีคมที่อยู่ในมือ

เธอตกตะลึงครู่หนึ่ง

คลิก!

มือจับประตูบิดออก

ซ่งหยุนหยุนเปลี่ยนใจ เธอเงยหน้าขึ้นแล้วจูบริมฝีปากของเขาพลางเอื้อมมือไปโอบรอบคอของชายคนนั้นไว้

น้ำเสียงของเธอสั่นเทา แต่เธอกลับนิ่งเพื่อกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า “ฉันช่วยคุณได้นะ”