บทที่ 10

ทุกคนต่างสงสัย ใช่สิ อะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนี้?!!

มีธุระกันหมดเลยเหรอ?

เฉินเหวินเอียนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้าเมื่อกี้เธอหูฝาด แล้วตอนนี้ล่ะ?

เธอกวาดสายตาไปมาระหว่างเจียงเหยาจิงและซ่งหยุนหยุน เธอพยายามสังเกต

“หมอซ่งมีธุระอะไรเหรอ?” เธอถามหยั่งเชิง

ซ่งหยุนหยุนอยากบอกเฉินเหวินเหยียนไปตรง ๆ ว่าเธอคือภรรยาของเจียงเหยาจิง

จากนั้นก็ให้เจียงเหยาจิงอธิบายรายละเอียดให้เฉินเหวินเหยียนรู้

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอกลับไม่กล้าทำ

เธอมีปัญหากับผู้ชายคนนี้ไม่ได้

เธอเสียโอกาสในการไปโรงพยาบาลกลางแล้วเรื่องหนึ่ง เธอไม่อยากตกงาน

เธอทำได้แต่ก้มหัวและทำท่าเหมือนนกกระทา “ปู่เรียกให้ฉันกลับไป เพราะน่าจะมีเรื่องด่วน ฉันไม่ไปไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าคุณเจียงจะมีธุระเหมือนกัน บังเอิญจังเลยนะคะ ฮ่า ฮ่า”

เธอหัวเราะแห้ง ๆ

เธออยากจะปั่นเขาเล่น แต่เจียงเหยาจิงรู้ทัน “บังเอิญจังเลยครับ ปู่ของผมก็โทรมาเหมือนกัน แล้วคุณปู่ของคุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ? ให้ผมไปส่งคุณระหว่างทางไหม?”

ซ่งหยุนหยุนแทบจะฝืนยิ้มไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะการควบคุมอารมณ์ที่ดีของเธอ เธอคงจะปาถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะใส่หน้าเขาแล้ว!

“คุณเจียงขี้เล่นจังเลยนะคะ คุณกับฉันจะไปด้วยได้ยังไงล่ะคะ? งั้นฉันไปก่อนนะคะ คุณเจียงทำตามสบายเลยค่ะ” พูดจบเธอก็เดินออกไปราวกับกำลังวิ่งหนี

เฉินเหวินเหยียนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เธอมองเจียงเหยาจิงด้วยสายตาที่สงวนท่าที “คุณรู้จักหมอซ่งเหรอคะ?”

เจียงเหยาจิงแสดงท่าทางเย็นชา ราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไม่ใช่ของเขา “ไม่รู้จักครับ”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นทันที

เฉินเหวินหยานถอนหายใจ เธอตั้งใจเชิญเจียงเหยาจิงมาวันนี้เพื่ออวดทุกคนในโรงพยาบาล

ใครจะรู้ว่ามันจะจบลงแบบนี้

อย่างไรก็ตาม เจียงเหยาจิงก็มาแล้ว และทุกคนน่าจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงเหยาจิง

“ฉันไปส่งค่ะ” เฉินเหวินเหยียนตามมาด้วย เพราะเธอกลัวว่าเจียงเหยาจิงกับซ่งหยุนหยุนจะแอบเจอกันข้างนอก

เพราะความจริงแล้วซ่งหยุนหยุนคือคนในคืนนั้น

หลังจากเดินออกจากโรงแรม เจียงเหยาจิงก็มองไปที่ประตู แต่ไม่เห็นซ่งหยุนหยุน

ซ่งหยุนหยุนไม่อยากเข้าใกล้เจียงเหยาจิงขนาดนั้น เธอจะรอเขาได้อย่างไร

เธอนั่งแท็กซี่ออกไปก่อนหน้าแล้ว

ฮั่วซุนเปิดประตูรถเรียก “คุณเจียง”

เจียงเหยาจิงเหลือบมองเฉินเหวินเหยียนแล้วพูดว่า “กลับเข้าไปเถอะ” จากนั้นเขาก็ขึ้นรถออกมา

เฉินเหวินเหยียนยืนมองรถที่ขับออกไป

เธอรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นคงตัดสินใจแต่งงานไปแล้ว

ตอนนี้คงเป็นคุณผู้หญิงเจียงไปแล้ว

เมื่อไหร่เธอจะชนะใจเจียงเหยาจิงบ้าง

เมื่อไหร่เจียงเหยาจิงจะเห็นความดีของเธอ? แล้วรักเธอ?

บ้านเก่าของตระกูลเจียง

ซ่งหยุนหยุนเดินทางมาถึงก่อน

ผู้เฒ่าเจียงอายุเกินแปดสิบปีแล้ว ผ่านเหตการณ์ต่าง ๆ มากมาย บนใบหน้ามีริ้วรอยร่องลึก

เขาเป็นคนจิตใจดี ดวงตาของเขาไม่สดใสเหมือนตอนยังเด็ก แต่ยังคงมีเปล่งประกาย เขาถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ชินกับการใช้ชีวิตหรือยัง?”

ซ่งหยุนหยุนพยักหน้า “ชินแล้วค่ะ”

พ่อของเธอเป็นคนเสนอให้เธอแต่งงานกับเจียงเหยาจิง ตามที่เราทุกคนทราบกันดีว่าหลานชายคนโปรดของผู้เฒ่าเจียงคือ เจียงเหยาจิง

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบ ตามที่ผู้เฒ่าเจียงดีต่อเจียงเหยาจิง ก็ควรจะปฏิเสธ

แม้ว่าจะมีน้ำใจ แต่เขาก็สามารถเสนอผลประโยชน์อื่น ๆ เพื่อโน้มน้าวพ่อของเธอได้

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เพียงแต่เห็นด้วย แต่ยังใช้ความสัมพันธ์ของเขาจัดการเรื่องทะเบียนสมรสของเธอกับเจียงเหยาจิง ตอนที่เจียงเหยาจิงไม่อยู่ด้วย

นอกจากนี้ เขายังเป็นคนริเริ่มให้อาศัยอยู่ในคฤหาสถ์ของเจียงเหยาจิง