บทที่ 3

คนที่โทรมาคือพี่ชายคนสนิท ทั้งสองจบการศึกษาจากโรงเรียนแพทย์แห่งเดียวกัน แต่เขาจบก่อนเธอสองปี เขาเคยไปเรียนที่ต่างประเทศ และตอนนี้ก็มีชื่อเสียงมากในจีน

เขาดูแลตัวเองอย่างดีมาโดยตลอด

ดังนั้นจึงถือได้ว่าทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

“ว่าไงคะ” เธอรีบรับสายอย่างรวดเร็ว

“พี่มีคนไข้ แต่ตอนนี้พี่ติดธุระด่วนไปไม่ได้ เธอช่วยไปแทนพี่หน่อยสิ”

ซ่งหยุนหยุนเหลือบดูนาฬิกา วันนี้เธอไม่มีเคสรักษาคนไข้นอก ช่วงบ่ายมีผ่าตัดสองเคส ดังนั้นเธอจึงว่างในช่วงเช้า “โอเคค่ะ”

“ที่อยู่คือ สวนกุหลาบ เฟสเอ ห้องสามศูนย์หก เธอแค่บอกเขาว่ามาหาคุณฮั่ว คนเฝ้าประตูจะแจ้งเอง”

“อืม”

“อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ และอย่าถามคำถามอะไรมาก เธอแค่รักษาเขาก็พอ” ฝั่งนู้นกำชับมา

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ซ่งหยุนหยุนรับปาก หลังจากวางสายโทรศัพท์ เธอก็นั่งแท็กซี่ไปยังสถานที่แห่งนั้น

ที่แห่งนี้คือเขตพื้นที่ระดับไฮเอนด์ ที่มีการรักษาความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวระดับสูง

คนเฝ้าประตูกันเธอไว้ เธอจึงบอกว่ามาหาคุณฮั่ว คนเฝ้าประตูจึงโทรไปยืนยันก่อนที่จะให้เธอเข้าไป

เธอกดกริ่งที่ห้องสามศูนย์หก

ประตูเปิดอย่างรวดเร็ว

ฮั่วซุนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เสิ่นจือเฉียน “คุณคือ...”

ซ่งหยุนหยุนเข้าใจสิ่งที่เสิ่นจือเฉียนพูดแล้วว่า ผู้ป่วยรายนี้ดูเหมือนจะให้ความสำคัญเรื่องความเป็นส่วนตัวมาก และเธอก็ไม่อยากทำให้ตัวเองมีปัญหาเพราะเรื่องนี้ เธอจึงสวมหน้ากากอนามัยไปด้วย

“หมอเสิ่นให้ฉันมาที่นี่แทนเขาค่ะ”

ฮั่วซุนเหลือบมองชุดปฐมพยาบาลในมือของเธอ “คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?”

“รู้ค่ะ หมอเสิ่นแจ้งฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันไม่บอกใครแน่นอนค่ะ”

ฮั่วซุนคิดว่าเสิ่นจือเฉียนคงไม่เรียกใครมาซี้ซั้ว จึงอนุญาตให้เธอเข้าไปข้างใน

เขาพาซ่งหยุนหยุนเดินผ่านโถงรับแขกขนาดใหญ่ ขึ้นไปยังชั้นสองก่อนจะถึงห้องนอน

ในห้องปิดไฟมืดสนิท เธอจึงเอ่ยถามว่า “ปิดไฟมืดขนาดนี้ หมอจะรักษาได้ยังไงคะ?”

เมื่อเจียงเหยาจิงได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง จึงดึงเสื้อคลุมที่โยนทิ้งไว้ข้าง ๆ มาปิดใบหน้าของเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เปิดไฟ”

ฮั่วซุนเปิดไฟ

จู่ ๆ ภายในห้องก็สว่างขึ้น

ซ่งหยุนหยุนรู้สึกคุ้นเสียงนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เธอเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง เลือดบนเสื้อเชิ้ตสีขาวแห้งเหือดกลายเป็นสีแดงเข้ม

เธอไม่ได้ใส่ใจมากนัก คิดแค่มาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้ใครรู้ตัวตน ดังนั้นเธอเองก็ระวังตัว

เธอวางชุดปฐมพยาบาลไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดฝากล่องออก จากนั้นหยิบกรรไกรแพทย์ออกมาตัดผ้ากอซบริเวณแผลที่บาดเจ็บ

ไม่นานเธอก็เห็นว่าบาดแผลมีการรักษาด้วยผ้ากอซธรรมดา ๆ เท่านั้น พอตัดผ้ากอซออกก็พบว่าบาดแผลถูกแทงสองแผลทางด้านขวาของซี่โครง

เธอทิ้งกรรไกรและทำความสะอาดแผลอย่างเชี่ยวชาญ