บทที่ 4

เธอหลับตาลงแล้วเดินไปเก็บชุดปฐมพยาบาล โดยไม่ลืมว่าตัวเองอยู่ในฐานะหมอ เธอพูดกำชับว่า “ระวังอย่างให้แผลโดนน้ำ ฆ่าเชื้อวันละครั้ง และพยายามสวมเสื้อผ้าหลวม ๆ เพื่อไม่ให้เสียดสีบาดแผลนะคะ”

เธอวางยาลงแล้วพูดว่า “อันนี้สำหรับรับทาน ส่วนอันนี้สำหรับใช้ภายนอกค่ะ”

เจียงเหยาจิงส่งเสียงตอบรับเบา ๆ โดยไม่หันกลับมามอง

ซ่งหยุนหยุนไม่พูดอะไรต่อ

เธอแค่หยิบชุดปฐมพยาบาลแล้วเดินออกไป

เธอนั่งแท็กซี่กลับถึงโรงพยาบาลเกือบสิบเอ็ดโมง จากนั้นก็เดินไปหาของกินที่โรงอาหารของโรงพยาบาล ทันทีที่กลับถึงแผนก ผู้อำนวยการก็เรียกเธอไปพบที่ห้องทำงานของเขา

“ผมจะให้เฉินเหวินเหยียนไปเรียนรู้ที่โรงพยาบาลกลางทหารผ่านศึกเขตสอง” ผู้อำนวยการพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับว่ามีบางอย่างปิดบังอยู่

ซ่งหยุนหยุนตกตะลึงและถามด้วยน้ำเสียงทะเยอทะยาน “คุณบอกว่าจะให้ฉันไปไม่ใช่เหรอคะ?”

“คุณก็รู้ว่าอุปกรณ์การแพทย์เทคโนโลยีชั้นสูงในโรงพยาบาลของเราได้รับการบริจาคจากเทียนจูกรุ๊ป เจียงเหยาจิงสั่งให้ผมดูแลคุณหมอเฉิน ผมเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำ”

ซ่งหยุนหยุนอดรู้สึกประหม่าไม่ได้เมื่อได้ยินชื่อเจียงเหยาจิง แม้เธอจะเป็นภรรยาของเจียงเหยาจิงที่ได้รับการยอมรับจากทั้งสองตระกูล แต่ทั้งสองก็ไม่เคยเจอหน้ากันอย่างเป็นทางการสักครั้ง

เธอเคยเห็นเขาแค่ในนิตยสารและในโทรทัศน์เท่านั้น

เขากับเฉินเหวินเหยียน?

หัวใจของซ่งหยุนหยุนเต้นรัว แต่สีหน้ากลับนิ่งสงบ “งั้นเหรอคะ?”

“ใช่ เรามั่นใจในความเป็นมืออาชีพและทักษะทางการแพทย์ของคุณอยู่แล้ว” ผู้อำนวยการกล่าวปลอบใจ ในบรรดาแพทย์รุ่นเยาว์ เขาเป็นคนที่ชื่นชมเธอมากที่สุด

ซ่งหยุนหยุนลดสายตาลง “เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอซึ่งเป็นภรรยาที่ถูกบังคับ ไม่คู่ควรที่จะนึกถึง และเขาก็คงไม่สนใจด้วยซ้ำ

“ช่วงบ่ายฉันมีเคสผ่าตัด งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอกล่าว

เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แน่นอน

ผู้อำนวยการถอนหายใจ และปล่อยให้เธอไปทำธุระของเธอต่อ

เธอลุยงานตั้งแต่บ่ายหลังผ่าตัดไปสองเคส เธอจึงรู้สึกอ่อนเพลีย เธอล้างมือและถอดชุดผ่าตัดสีฟ้าออก ก่อนจะทิ้งตัวพักผ่อนบนเก้าอี้

จู่ ๆ เฉินเหวินเหยียนก็เดินเข้ามา

“หมอซ่ง” เธอยิ้ม “ฉันจะเลี้ยงข้าวเย็นเธอเอง”

“พอดีฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำน่ะ” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉินเหวินเหยียนไม่ได้สนิทกันมากนัก เป็นเพียงความสัมพันธ์ทั่วไประหว่างเพื่อนร่วมงาน

พวกเขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน

แต่ก็แค่ระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น

แต่เฉินเหวินเหยียนมีบุคลิกที่แข็งกร้าว ชอบทำตัวเด่นและยังชอบเปรียบเทียบกับคนอื่น

ส่วนเธอชอบความสงบ ชอบอ่านหนังสือ ดังนั้นทั้งสองคนจึงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทั้งสองจึงไม่ได้สนิทกัน