บทที่ 5

เสิ่นจือเฉียนติดรถของเจียงเหยาจิงมาที่นี่เพื่อมาหาซ่งหยุนหยุน

เมื่อเห็นเฉินเหวินเหยียนเดินเข้ามา เขาก็เปิดประตูและลงจากรถ “ผมไปก่อนนะครับ”

หลังจากที่เขาไป เฉินเหวินเหยียนก็เข้าไปนั่งตรงข้ามกับเจียงเหยาจิง เธอรู้สึกกระสับกระส่ายใจเล็กน้อยเพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเจียงเหยาจิงอาจจะจำคนผิด

แต่เธอรู้ดีว่าเขาจะนำผลประโยชน์มาให้

จู่ ๆ ผู้อำนวยการก็สั่งให้เธอไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกลางเขตสอง ทั้ง ๆ ที่เขาชื่นชมซ่งหยุนหยุนมาโดยตลอด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจียงเหยาจิง

เธอตัดสินใจจับผู้ชายคนนี้

เรื่องดี ๆ แบบนี้ โอกาสแบบนี้ ไม่ได้เจอบ่อย ๆ เธอต้องคว้ามันไว้แน่นอน

“ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นขณะพูด

เจียงเหยาจิงไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ เขาทำตัวดูเหมือนสบาย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาเองก็อยากรู้คำตอบของเธอเหมือนกัน

“ฉันไม่อยากได้อะไรค่ะ”

การที่คนเราจะตกลงปลงใจแต่งงานกันจะต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันก่อน

ทันทีที่เธอเอ่ยปากว่าเธอยอมตกลงแต่งงาน หรือต้องการผลประโยชน์ใด ๆ จะเป็นการแสดงให้เห็นว่าเธอมีนิสัยโลภมาก

เธอจึงใช้วิธีถอยก้าวเพื่อก้าวหน้า “แค่เป็นเพื่อนกับคุณก็พอแล้วค่ะ”

เจียงเหยาจิงเม้มริมฝีปากแน่น ยากที่จะเข้าใจอารมณ์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณคิดดีแล้วใช่ไหม?”

เฉินเหวินเยียนพยักหน้า

เมื่อคืนอาจจะป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ

เขาไม่อยากบีบบังคับคนอื่น

“ผมเคารพการตัดสินใจของคุณครับ”

…

ในโรงพยาบาล

ซ่งหยุนหยุนกำลังอ่านตำราแพทย์อยู่ในห้องโถง หลังจากเลิกงานเธอไม่อยากกลับไปในอาณาเขตของเจียงเหยาจิงเลย เรื่องกลับบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แค่ใช้เวลาเรื่อยเปื่อยอยู่ในโรงพยาบาล แค่ได้อ่านหนังสือ เธอรู้สึกดีแล้ว

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูเปิดออก เสิ่นจือเฉียนเห็นเธอจึงเอ่ยถามว่า “ทำไมเธอถึงมาแอบอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“ฉันไม่ได้แอบสักหน่อย”

ซ่งหยุนหยุนปิดหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนที่จะยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา “พี่นั่นแหละ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้คะ?”

“เธอช่วยพี่ พี่ก็ต้องขอบคุณเธอสิถึงจะถูก” เขายิ้ม “ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงอะไรอร่อย ๆ”

เธอส่ายหน้า “ไม่ดีกว่าค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ? มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?” เสิ่นจือเฉียนสังเกตเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดี

ซ่งหยุนหยุนเบือนหน้าหนีแล้วพูดว่า “เปล่านี่คะ”

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นจือเฉียนไม่เชื่อ “เธอมีอะไรจะบอกพี่ไหม หรือว่าเธอไม่เชื่อใจฉันแล้ว?”

“ไม่ใช่ค่ะ” เธอรีบปฏิเสธแล้วถอนหายใจ “ฉันกับพี่คงเป็นเพื่อนร่วมงานกันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”