บทที่ 6

เจียงเหยาจิงเงยหน้าแล้วยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาตอบด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม “หืม?”

เสิ่นจือเฉียนกัดฟันแล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ เพื่อความสุขของคุณ ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน”

เจียงเหยาจิงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ออกรถ”

ฮั่วซุนสตาร์ทรถแล้วขับออกไป เสิ่นจือเฉียนรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่างให้ซ่งหยุนหยุน ขณะที่เขากำลังหันหลังจะกลับไป เขาเห็นเธอเดินออกมาพอดี

“หยุนหยุน” เสิ่นจือเฉียนก้าวไปหาเธอ

“ฉันต้องกลับแล้ว” เธอยิ้มให้เสิ่นจือเฉียน

เสิ่นจือเฉียนเห็นเธอแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ “คือว่าหยุนหยุน เรื่องที่ต้องหาหัวใจที่เหมาะสมให้แม่ของเธอ พี่จะพยายามเพื่อช่วยหาเต็มที่นะ”

เมื่อคิดถึงแม่ เธอก็รู้สึกบีบหัวใจและพยายามซ่อนความรู้สึกไว้ แต่น้ำเสียงไม่สามารถปกปิดได้ เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน “จริงเหรอคะ?”

หัวใจเป็นอวัยวะที่รอนานมาก ไม่เหมือนอวัยวะส่วนอื่น

บางคนรอไม่ไหวจนต้องตายเสียก่อน

“พี่เสิ่น ขอบคุณมากนะคะ” เธอไม่รู้จะแสดงความขอบคุณอย่างไร

สายตาของเขาอบอุ่นเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรหรอก” เสิ่นจือเฉียนรู้สึกสงสารเธอมาก ถ้าเบื้องหลังไม่ใช่เจียงเหยาจิง เธอก็คงเข้าใกล้ความฝันของเธอไปอีกก้าวแล้ว

“ให้พี่ไปส่งที่บ้านนะ”

ซ่งหยุนหยุนรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอไม่ได้จะกลับไปที่บ้านตระกูลซ่ง ดังนั้น...เธอจึงปฏิเสธ

เสิ่นจือเฉียนจึงไม่ได้เร้าหรือ

...

หลังจากแยกกับเขา ซ่งหยุนหยุนก็นั่งแท็กซี่กลับไปที่วิลล่า

เมื่อคิดว่าเจียงเหยาจิงคงไม่ก้าวเท้ามาเหยียบที่นี่ เธอก็ยิ่งรู้สึกสบายใจขึ้น จนป้าหวู่ดูออกว่าเธอไม่อึดอัดเหมือนตอนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ ๆ จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ? วันนี้คุณดูมีความสุขจัง”

เธอก้มลงเปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเดิน “ฉันชอบอยู่กับป้าหวู่มากเลยค่ะ อยู่ด้วยกันแค่เราสองคน”

ป้าหวู่ “...”

“งั้น ฉันเป็นส่วนเกินเหรอ?”

เสียงนี้...

ทันทีที่ซ่งหยุนหยุนเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องรับแขก ท่าทางของเขาเย็นชา เขามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม ซึ่งดูเหมือนจะเจือด้วยความรังเกียจ

ถ้าเธอไม่เห็นเขาในนิตยสารหรือในทีวี เธอคงไม่รู้ว่าคน ๆ นี้คือ 'สามี' ของเธอ

เธอไม่คิดว่าเขาจะโผล่มา

“คุณมา...ที่นี่ได้ยังไงคะ?”

ซ่งหยุนหยุนไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร เขาไม่ได้เกลียดการแต่งงานครั้งนี้หรอกเหรอ?

เขาน่าจะไม่อยากเห็นหน้าเธอสิ