บทที่ 8

“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”

จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น

“ท่านซื่อจื่อ!”

สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้น

เจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้เขาจะไม่อยู่ในตู้เสื้อผ้า แต่ก็ยังอยู่ในห้องของนาง นี่ไม่เหมาะสม จะอธิบายให้ชัดเจนอย่างไร?

จ้าวหยวนเช่อยืนอยู่ตรงนั้น สูงส่งสง่างาม เถรตรงแข็งกร้าว ไม่มีความลำบากใจที่ถูกจับได้สักนิด

“มานี่”

จ้าวหยวนเช่อปรายตา ดวงตากระจ่างมองมาที่นาง

เจียงโย่วหนิงเดินไปอย่างว่าง่าย แพขนตาดำหลุบต่ำ ริมฝีปากเม้มหาเข้าหากันเล็กน้อย

ตั้งแต่จ้าวเชียนหัวกลับมา พอสบโอกาสก็จะรังแกนาง นางชินกับการกระทำของจ้าวเชียนหัวนานแล้ว ยามปกติจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอจ้าวเชียนหัว

มือของจ้าวหยวนเช่อกำแน่นแล้วคลายออก ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว บังอยู่หน้านางแล้วมองจ้าวเชียนหัวเยือกเย็น

พอจ้าวเชียนหัวเห็นจ้าวหยวนเช่อ ก็รู้สึกกลัวเขายิ่งกว่าเจียงโย่วหนิง สะดุ้งไปทีหนึ่ง แม้แต่พูดจายังตะกุกตะกัก “พี่ใหญ่...ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่...”

ชีวิตนี้นางไม่เคยกลัวสิ่งใด มีเพียงตอนพบจ้าวหยวนเช่อที่เหมือนได้เจอยมบาลที่ยังมีลมหายใจ

มิใช่เพราะอื่นใด แต่เป็นเพราะตั้งแต่เด็กเมื่อนางทำผิด ในบ้านมีเพียงพี่ใหญ่ที่ลงโทษนางจริง

อีกอย่างเมื่อครู่พี่ใหญ่ว่าอะไรนะ? จะใช้ไม้ตีมือลงโทษนาง? นางได้เจ็บตายกันพอดี?

จ้าวซือรุ่ยเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน หลบอยู่หลังนาง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

จ้าวหยวนเช่อไม่ผ่อนปรนให้ใครทั้งนั้น น้องชายน้องสาวในบ้าน ไม่มีใครไม่กลัวเขา

“เด็ก ๆ ไปเอาไม้ตีมือมา”

จ้าวหยวนเช่อไม่ชอบพูดมาก สั่งการโดยตรง

ชิงเจี้ยนที่อยู่ข้างนอกตอบรับ แล้วรีบไปเอา