EP05 ปากดี

มิเชลลืมตาช้าๆ ทอดสายมองลอดผ้าม่านสีขาวกรองแสง มีแดดส่องเข้ามาเล็กน้อย เธอมองนาฬิกาที่ติดฝาผนัง เวลาในตอนนี้สิบเอ็ดโมงสี่สิบ เธอไม่เคยหลับนานขนาดนี้มาก่อน ถ้าสายสุดไม่เกินสิบโมง นี่ถือว่าเป็นการทุบสถิตในการนอนของเธอเลยทีเดียว

เมื่อมองในห้องกว้างที่มีเตียงนอนสีดำทำจากหนัง ภายในห้องนี้มีแต่สีดำและสีแดงบุด้วยกำมะหยี่ เช่นเดียวกับเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ที่ทำจากกำมะหยี่ แต่เธอไม่ได้นั่งธรรมดา แต่เธอถูกมัดโดยมือเรียวสองข้างติดหลังเก้าอี้

ทันใดนั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพประทาน สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมด้านล่างเพียงสามเม็ดทำให้เห็นซิกแพคที่หนาอยู่ด้านใน เขาสวมกางเกงสแล็กสีดำเช่นกัน เข็มขัดหนังแท้ หัวเข็มขัดสีเทาเกลี้ยงเกลา และรองเท้าหนังขัดมันเงา เขาก้าวเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอมองเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด

“ไอ้เหี้ย มึงจับกูมาทำเหี้ยอะไร ไอ้เหี้ย ปล่อยกูนะ” มิเชลก่นด่าเป็นภาษาไทยเขาอย่างไม่เกรงกลัว

“ปากดีนะ” เขาพูดภาษาไทยสำเนียงอังกฤษ ทำให้เธอยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม

“มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ากูหลุดออกไปได้กูจะแจ้งตำรวจ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน

“เก็บปากไว้อมควยดีกว่ามั้ง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย และยิ้มที่มุมปาก เธอยกเท้าขึ้นข้างหนึ่ง

“ส้นตีน” เธอบอกด้วยน้ำเสียงโกรธอย่างมากที่เขาจับเธอมาที่นี่ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้จักเขามาก่อน