บทนำ

"หวัดดีครับเฮีย" หนุ่มหล่อเจ้าของผับหรูใจกลางเมืองยกมือรับไหว้เด็กหนุ่มที่เดินสะพายกีตาร์เข้ามาในผับตามมารยาท ใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆหลายร้อยชีวิตได้เป็นอย่างดี บวกกับความสูงที่เทียบเท่ากับนายแบบนิตยสาร ยิ่งขับให้เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายดูหล่อเหลาขึ้นอีกเท่าตัว

"หล่อเกินหน้าเกินตาเหลือเกินนะมึง"

"ผมไปทำงานก่อนนะ" นอกจากแดเนียลจะไม่สนใจคำพูดกระแนะกระแหนของเจ้าของผับอย่างเหมันต์แล้ว เขายังเดินเลี่ยงขึ้นไปบนเวทีในทันทีเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแสดงดนตรีสดในค่ำคืนนี้ ทำเอาเจ้านายที่พวงด้วยตำแหน่งรุ่นพี่อย่างเหมันต์ถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเอือมระอา

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!

เพียงแค่แดเนียลเริ่มประกอบไมค์สำหรับใช้ร้องเพลง ผู้หญิงหลายร้อยชีวิตก็พร้อมใจกันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างพร้อมเพรียงเป็นการให้กำลังใจ แต่เขาก็แค่เงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเท่านั้น เพียงแค่นั้นเสียงกรี๊ดกร๊าดก็เงียบลง

"อย่ามาว้ากลูกค้ากูตอนนี้นะมึง" เหมันต์ที่ยืนอยู่ข้างเวทีบ่นอุบเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของรุ่นน้อง ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดรึเปล่าที่จ้างเฮดว้ากอย่างแดเนียลมาเป็นนักดนตรีสดประจำผับ แต่ก็ต้องยอมรับว่าความหล่อเหลาของแดเนียลเป็นจุดขายสำคัญที่สามารถดึงดูดลูกค้าสาวๆได้ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความสามารถในการเล่นดนตรีของแดเนียล นั่นคือจุดขายที่สำหรับกว่าหน้าตา

"สวัสดีครับ"

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!

เพียงแค่แดเนียลเริ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆนับร้อยภายในผับก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาแดเนียลลอบถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างนึกรำคาญ แต่ก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อโดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงเหล่านั้น

ทว่าในจังหวะที่เขากวาดตามองไปรอบๆ ก็รู้สึกสะดุดตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งดื่มอยู่ตรงโซนวีไอพี ความสวยของเธอสะดุดตาจนหัวใจแกร่งเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ในความมืดเธอยังส่องประกายราวกับดวงดาวที่มีแสงสว่างในตัวเอง อ่า เหมือนร่างกายสูญเสียการควบคุม

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!! พี่แดเนียล!"

"แดเนียล! กรี๊ดดดดดดดดดดด!!"

เสียงกรี๊ดกร๊าดอันแสนน่ารำคาญดึงสติของเขากลับมาอีกครั้ง แดเนียลละสายตาจากเธอคนนั้นอย่างจำใจ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย จึงเดินลงมาหาเหมันต์ที่ยืนรออยู่ข้างเวที