ตอนที่ 2 ขายเรือนหอ

เจี่ยนมู่เหยี่ยเห็นอานหนานเซิงเดินโงนเงนเข้ามาพลันขมวดคิ้วมุ่น

“ดื่มเหล้าเหรอ?”

อานหนานเซิงไม่แยแสเขา ถีบรองเท้าส้นสูงทิ้งแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอันนุ่มนิ่ม

สภาพเธอในตอนนี้ขาดคุณสมบัติผู้ดีเหลือเกิน

ทว่าเจี่ยนมู่เหยี่ยเคยเห็นความป้ำๆเป๋อๆ ต้อยต่ำ และสภาพซวยซ้ำซวยซ้อนของเธอมานักต่อนักแล้ว

ไม่ว่าเธอจะสง่างามก็ดี หรือจะก้าวร้าว เย่อหยิ่งก็ช่าง เจี่ยนมู่เหยี่ยล้วนไม่อยากเหลียวแล

หย่ากันแล้วก็แล้วแต่จะทำตัวเลย

เธอเหนื่อยล้าและง่วงเหลือเกิน ไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำกับสามีเก่า

“มีธุระอะไรก็ว่ามา”

เจี่ยนมู่เหยี่ยมองหญิงสาวแต่งหน้าอย่างปราณีตกลับจากปาร์ตี้แล้วก็เกิดความรู้สึกอันซับซ้อน

ตอนแรกคิดว่าจะเห็นอานหนานเซิงในสภาพหมดอาลัยตายอยาก ทว่ากลับเห็นเธอสดใสร่าเริงแทน

เจี่ยนมู่เหยี่ยระงับความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะบอกเจตนาการมาเยือน

“โปรเจคที่พวกเราร่วมมือกันเกิดปัญหา เดี๋ยวคุณไปจัดการหน่อย...”

ไม่รอให้เขาพูดจบอานหนานเซิงก็หัวเราะเยาะ

“ให้ฉันจัดการ? ประธานเจี่ยน สมองยังดีอยู่ไหม?”

“แฟนของคุณเป็นคนรับผิดชอบโปรเจคนี้ แต่พอมีปัญหาก็ให้เมียเก่าไปสะสาง คุณคิดว่าเหมาะสมแล้วเหรอ?”

อานหนานเซิงพูดแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด

เธอนำทีมเตรียมการจนคว้าโปรเจคนี้มาด้วยความยากลำบาก แต่สุดท้ายเจี่ยนมู่เหยี่ยกลับแย่งไปให้แฟนสาวตัวเอง

เรื่องนี้ทำให้อานหนานเซิงเสียความรู้สึกมาก ตัดสินใจหย่ากับเขาในท้ายที่สุด จะไม่อยู่กับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเธออีกต่อไป

พองานมีปัญหา เขาก็มาขอความช่วยเหลือจากเมียเก่าอย่างหน้าด้านหน้าทน

ทั้งยังจัดอยู่ในเชิงเจ้ายศเจ้าอย่างราวกับเธอควรทำตามอย่างไรอย่างนั้น

คิดว่าเธอยังเป็นอานหนานเซิงที่หายใจเข้าออกก็เป็นเจี่ยนมู่เหยี่ยอยู่หรือ?

อานหนานเซิงหมุนกายเดิน

เวลานี้มีกลุ่มพนักงานใส่เครื่องแบบเปิดประตูเข้ามากะทันหัน ด้านหลังยังมีสามีภรรยาวัยกลางคนตามเข้ามาด้วยหนึ่งคู่

เจี่ยนมู่เหยี่ยเห็นคนแปลกหน้าพากันเข้ามาเป็นโขยง ใบหน้าหล่อพลันเคร่งขรึม

“พวกคุณเป็นใคร ทำไมถึงมีกุญแจบ้านผม?”

อานหนานเซิงถึงนึกขึ้นได้ “พวกเขาเป็นเอเจนซี่ ฉันประกาศขายบ้านหลังนี้แล้ว”

เจี่ยนมู่เหยี่ยไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย

“อานหนานเซิง คุณจะขายเรือนหอของพวกเราเหรอ?”

อานหนานเซิงเลิกคิ้ว

“แล้วจะทำไม? หย่ากันแล้ว ฉันจะเก็บไว้ซ้ำเติมตัวเองหรือไง?”

ไม่ว่าจะคนหรือสิ่งของที่นี่ เธอล้วนไม่เอา