ตอนที่ 8 ผมเป็นลูกเศรษฐีจริง ๆ

พิมมามาจำไม่ได้ด้วยว่าซ้ำคืนนั้นเธอกลับบ้านได้อย่างไร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ส่งผลกระทบกับเธอมากเกินไป หลังจากเธอกลับถึงบ้านแล้ว ความสับสนวุ่นวายนี้ก็อาจจะยังคงดำเนินต่อไป

เป็นไปได้ไหมที่ฟานจะพูดความจริง ของขวัญนั้นมาจากเขาจริง ๆ เหรอ

รถสปอร์ตราคาหลายล้านและเครื่องประดับราคาแพงพวกนั้น ฟานเป็นคนให้มาเหรอ

แต่ฟานเป็นแค่ลูกเขยจน ๆ เขาจะไปเอาเงินพวกนั้นมาจากไหนล่ะ

หรือบางทีฟานอาจจะแกล้งทำเป็นคนจนมาตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่ได้มาจากครอบครัวที่ยากจนจริง ๆ แต่มาจากตระกูลที่ร่ำรวยงั้นเหรอ เขาเป็นลูกชายของคนรวยจริง ๆ เหรอ

ยิ่งคิดพิมมาก็ยิ่งสับสน เธอมีคำถามมากมายที่เธออยากจะถามฟาน

“พิมมา ลูกกลับมาแล้ว มาทานอาหารเย็นด้วยกันเถอะ”

เมื่อหงส์เห็นพิมมายืนอยู่ข้างนอกประตู เธอทักทายลูกสาวด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าวันนี้หงส์จะอับอายขายหน้าเช่นกัน แต่เธอก็ยังคงเป็นแม่ของพิมมา เธอเข้าใจดีว่าความคับข้องใจที่ลูกสาวของเธอเจอนั้นหนักหนากว่าเธอเสียอีก ดังนั้นเธอจึงไม่ต่อว่าอะไรพิมมาอีก

“เอ๊ะ”

“ไอ้เศษขยะ ใครบอกว่าแกสามารถกลับบ้านได้กัน”

“แกกลัวว่าจะโดนทำให้อับอายแกเลยหนีออกมาในระหว่างงานเลี้ยง แต่แกทิ้งภรรยาแกไว้ที่นั่น แกยังเรียกตัวเองว่าผู้ชายได้อีกเหรอ”

“มันเป็นโชคร้ายของพิมมาจริง ๆ ที่ต้องแต่งงานกับคนอย่างแก!”

“ไปให้พ้นซะ”

เมื่อเธอเห็นฟานที่ยืนอยู่ข้างหลังพิมมา หงส์ก็ควบคุมอารมณ์ของเธอไม่ได้ ในตอนนั้นความคับแค้นใจที่เธอต้องทนก่อนหน้านี้จากน้ำมือของญาติพี่น้องของเธอถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด

แต่ฟานนั้นชินกับเรื่องนี้แล้ว ยังไงเขาก็ได้ใช้ชีวิตแบบผู้อาศัยอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว มันเป็นเรื่องปกติที่แม่ภรรยาที่จะดุด่าเขา

“แม่ หยุดตะโกนได้แล้ว ไม่ว่าเขาจะแย่แค่ไหน เขาก็ยังคงเป็นลูกเขยของแม่และสามีของลูกสาวของแม่นะ แม่ช่วยให้เกียรติพวกเราหน่อยไม่ได้เหรอ”

พิมมามามาตะโกนใส่แม่ของเธออย่างไม่ทุกข์ใจ เธอเบื่อกับการด่าทออย่างไม่หยุดหย่อนแบบนี้แล้ว จากนั้นเธอก็คว้าตัวฟานมาและกระซิบว่า “คุณมากับฉันที่ห้องนอนฉันหน่อย”

ฟานอึ้งไปเลย ในช่วงสามปีที่ผ่านมา พิมมาไม่เคยยอมให้เขาเข้าไปในห้องนอนของเธอเลย แต่วันนี้...

“ฉันบอกให้คุณมาที่ห้องนอนฉันไง คุณไม่ได้ยินเหรอ คุณไม่อยากเข้ามาข้างในเหรอ” พิมมามาชวนเขาซ้ำ ๆ

จู่ ๆ ฟานก็มีความสุขขึ้นมาทันที “ได้ ได้สิ”

“เอาผ้าห่มมาด้วย คุณไม่ต้องนอนในห้องทำงานอีกต่อไปแล้ว” คำพูดต่อมาของพิมมาทำให้ฟานรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความสุข

เป็นเพราะว่าฉันกำลังจะมีโชครึเปล่านะ

ภายใต้ความปลื้มปิติ ฟานกลับไปที่ห้องของเขาเพื่อหยิบผ้าห่มและไปที่ห้องนอนของพิมมา

“พิมมา ลูกทำอะไรน่ะ บ้าไปแล้วเหรอ ลูกจะปล่อยให้ไอ้เศษขยะไร้น้ำยานี่เข้าไปในห้องนอนลูกแล้วจะนอนกับเขาด้วยเนี่ยนะ”

“แกบ้าไปแล้วเหรอ”

“แกไม่อยากแต่งงานอีกแล้วเหรอไง”

หงส์เริ่มตื่นตระหนกเมื่อเธอได้ยินคำเชิญของพิมมา

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา หงส์ได้พยายามเซ้าซี้ให้พิมมาหย่ากับฟานและหาสามีใหม่ที่ดีกว่านี้ ถึงอย่างไรพิมมาก็เป็นผู้หญิงที่ก็สวยมากและเธอยังบริสุทธิ์แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับฟานแล้ว ด้วยคุณสมบัติแบบนี้มันน่าจะง่ายพอที่จะหาสามีรวย ๆ ให้ตัวเอง แต่ถ้าเธอไปมีอะไรกับฟาน มันก็ไม่ง่ายที่จะหาผู้ชายที่หลอกง่าย ๆ มาดูแลเธอ

ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ครอบครัวของเธอก็จะไม่สามารถกลับไปอยู่จุดเดิมได้

ดังนั้นหงส์จึงคัดค้านไม่ให้พิมมากับฟานนอนด้วยกัน

“แม่ หนูจะพูดอีกทีนะว่าไม่ว่าฟานจะแย่แค่ไหน เขาก็ยังเป็นสามีหนูอยู่ มันเป็นเรื่องปกติที่ภรรยาจะนอนกับสามีตัวเอง และหนูก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว หนูไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแต่งงานอีกครั้ง”

พิมมามาปิดประตูห้องนอนใส่หน้าพ่อแม่ของเธอดัง ปัง

“บ้า แกมันบ้าไปแล้ว”

“คุณลี มาดูลูกสาวของคุณสิ”

“ฉันโกรธมาก มันไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองด้วยซ้ำ!”