บทที่ 1 ใช้อุบายพลิกแพลงเรื่องราว

กลางดึกตีสาม วารุณีลืมตาขึ้นมา

ผู้ชายที่อยู่ข้างกายยังหลับสนิท นอนตะแคง จึงมองรูปลักษณ์ของเขาไม่ชัด

แต่พอนึกถึงเขาที่เอาเธอไปถึงห้าครั้งทั้งคืน ใบหน้าของวารุณีก็ร้อนผ่าวทันที แรงของเขาทำไมถึงได้ดีขนาดนี้นะ？

วารุณีทนกับความเจ็บปวดของร่างกาย กัดฟันออกมาจากห้องชุด ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็มาหยุดเธอไว้

“เป็นอย่างไรบ้าง จัดการเสร็จแล้วใช่ไหม？”

นั่นคือน้องสาวต่างแม่ของเธอ——พิชญา

“อือ”วารุณีพยักหน้า

“เธอแน่ใจใช่ไหมว่าเขาไม่เห็นหน้าของเธอ？”พิชญาถามอย่างไม่วางใจเล็กน้อย

ยังไง ผู้ชายคนนี้ก็เป็นคณิน หัวหน้ากรรมการตัดสินของการประกวดแฟชั่นครั้งนี้ คนแก่ที่เกือบจะห้าสิบคนหนึ่ง

เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่า แค่พิชญานอนกับเขาหนึ่งคืน แชมป์การแข่งขันก็จะเป็นของเธอ

แล้ววารุณีไม่มีเงินพอดี เธอเลยให้วารุณีทำแทน

“เงินล่ะเอามาไหม？”วารุณีไม่ตอบ ในใจคิดถึงแต่น้องชายของตัวเองที่ยังรอเงินทำการผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล

พิชญาเบะปาก หยิบบัตรเอทีเอ็มใบหนึ่งที่มีเงินเก็บหนึ่งล้านออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้วารุณี แล้วแกล้งทำเป็นพูดจาดีใส่

“หวังว่า น้องชายสุดที่รักของเธอจะไม่เป็นไรนะ”

วารุณีรับไปแล้วก็ดูบัตรเอทีเอ็ม ขี้เกียจจะพูดกับเธออีกแล้ว จากนั้นก็หันกลับออกไปเลย

ทั้งหมดก็เพื่อการรักษาน้องชาย！

ส่งวารุณีไป พิชญาก็คลำความมืดเข้ามาในห้อง ถอดเสื้อผ้าทิ้งก่อน จากนั้นจึงปีนขึ้นเตียงแล้วนอนอยู่ข้างชายหนุ่ม

จนตอนที่ฟ้าใกล้สว่าง พิชญาแกล้งทำเป็นผลักผู้ชายข้างๆ พูดเสียงแหบ“คุณแย่มาก ฉันอายสุดๆ”

ในความสลัวๆ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทันที สมองยังมึนเล็กน้อยหลังจากเมาค้าง แต่เขาจำร่างของผู้หญิงคนนั้นอย่างเลือนราง

“ผมจะรับผิดชอบคุณเอง”

เสียงทุ้มหนัก ฟังดูเพราะเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด

เสียงนี้！