บทที่ 105 ตกอยู่ในอันตรายที่ห้องน้ำ

“ไม่เลย ผมก็เพิ่งถึงไม่นาน”พงศกรลุกขึ้น ดึงเก้าอี้ออกให้วรยา“เชิญคุณป้านั่งครับ”

วรยาปิดปากยิ้มด้วยความดีใจ“เด็กคนนี้นี่รู้จักคิดเป็น”

“สมควรครับ”พงศกรดันแว่น จากนั้นก็ดึงเก้าอี้ออกมาให้วารุณีกับเด็กๆ อีกสองคนด้วย สุดท้ายก็เป็นตัวเขาเอง

ทำพวกนี้เสร็จ พงศกรก็เอาเมนูให้วรยา“คุณป้าดูสิว่าอยากกินอะไร”

“งั้นป้าไม่เกรงใจแล้วนะ”วรยารับเมนูไป แล้วดูเมนูอาหารกับเด็กทั้งสองคน

พงศกรเสิร์ฟขนมจานเล็กๆ หนึ่งจานวางตรงหน้าวารุณี“ขนมหวานที่คุณชอบกิน”

“ขอบคุณค่ะ”วารุณีรับมาด้วยรอยยิ้ม

พงศกรหยิบน้ำเปล่าตรงหน้าตัวเองขึ้นมาดื่ม“ผมได้ยินนวิยาบอกว่า วันนี้คุณหกล้มกับเธอ ไม่เป็นไรใช่ไหม？”

“ไม่เป็นไร แค่แขนถลอกหน่อยๆ ประธานนัทธีช่วยทายาให้ฉันแล้ว”วารุณีจิ้มขนมคำเล็กๆ มาใส่ปากแล้วตอบ

สายตาพงศกรเย็นชาเล็กน้อย“ประธานนัทธี？”

“ใช่？”วารุณีพยักหน้า

พงศกรใช้แก้วน้ำปิดบังมุมปากที่คว่ำลง“เขามาทายาให้คุณได้ไง？”

“ไม่รู้ เขามาหาฉันที่อพาร์ทเม้นท์”วารุณียักไหล่

พงศกรลูบไล้แก้วน้ำ ไม่พูดอะไร ความเย็นชาในสายตานั้น ทำให้คนเริ่มรู้สึกกลัว

ตอนนี้เอง วรยากับเด็กทั้งสองคนสั่งอาหารเสร็จ ก็ยื่นเมนูไป“พอแล้ว พวกคุณเอาแต่คุยอย่างเดียว ดูสิว่าจะกินอะไร”

“ฉันได้หมด พงศกรสั่งเถอะ”วารุณีเอาเมนูให้พงศกร

พงศกรเก็บความร้ายกาจภายในใจไป ใบหน้าก็มีรอยยิ้มอบอุ่นคืนมาอีกครั้ง พยักหน้า“โอเค”

สั่งอาหารเสร็จ พนักงานเสิร์ฟก็เอาเมนูไปเตรียมอาหารที่ครัว

วารุณีกินของหวานเสร็จ ก็หยิบทิชชูมาเช็ดปาก ยืนขึ้นมา“ฉันไปห้องน้ำก่อน”

พูดจบ หลังจากเธอถามตำแหน่งห้องน้ำกับพนักงานคนอื่นแล้ว ก็ออกไปจากร้านอาหาร

เข้าห้องน้ำเสร็จ วารุณีออกมาจากห้องส้วม เดินมาตรงหน้าอ่างล้างหน้า เตรียมเติมแป้งทาปากเพิ่ม

ตอนที่เธอก้มหน้าหาลิปสติกในกระเป๋า จู่ๆ ห้องส้วมด้านหลังเธอก็เปิดออก ชายหนุ่มที่สวมเสื้อฮู้ดก็ออกมาจากด้านใน หลังจากก้าวเท้าไปสองก้าวจนถึงหลังเธอ ก็กดที่ด้านหลังศีรษะของเธออย่างแรง

วารุณีตกใจจนหน้าเสียกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ กระเป๋าที่วางบนอ่างล้างมือ ก็ถูกมือของเธอกวาดลงไปที่พื้น ของด้านในก็ตกออกมา

“คุณเป็นใคร ปล่อยฉัน ช่วยด้วย！”วารุณีพยายามสลัดออกไป ก็ตะโกนเสียงดังด้วยความกลัวไปด้วย

ชายหนุ่มไม่ใช่แค่ไม่ได้ปล่อยเธอ แต่ยังเพิ่มแรงไปที่มือ เอาหัวของเธอกดเข้าไปที่อ่างล้างมือ จากนั้นก็เอามืออีกข้าง เปิดก๊อกน้ำ

น้ำที่เย็นเฉียบไหลลงมาจากหัว วารุณีหนาวจนตัวสั่น จากนั้นก็มีน้ำไหลเข้าไปในจมูกจากแก้มของเธอ สำลักจนเธอไอออกมา

หลังจากน้ำในอ่างล้างมือเต็มไปได้ครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มก็กดหัวของวารุณีเข้าไปในน้ำ

“อย่าว่าผม ผมก็ทำตามคำสั่ง ใครให้คุณไม่เป็นผู้หญิงที่ดี ต้องไปแย่งผู้ชายของคนอื่นให้ได้ล่ะ”ในที่สุดชายหนุ่มก็พูด แต่เสียงจงใจกดลงให้ทุ้มต่ำอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่อยากให้คนได้ยินเสียงเดิม

ถึงแม้วารุณีจะได้ยินคำพูดของเขานี้ แต่ก็ไม่มีเวลาไปคิดว่าใครสั่งเขากันแน่

ตอนนี้หน้าเล็กๆ ของเธอแดงออกมา ความรู้สึกหายใจไม่ออก ทำให้เธอทรมานไปทั้งตัว แขนทั้งสองข้างก็เริ่มตะเกียกตะกายขึ้นมากลางอากาศ

“อื้ออื้ออื้อ……”หน้าของวารุณีจมอยู่ในน้ำหมด ที่หัวยังมีน้ำไหลอย่างต่อเนื่อง เธอพูดออกมาไม่ได้ พอพูดออกมาก็เป็นเสียงอู้อี้ ดังนั้นจึงได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือออกมาจากลำคอ หวังว่าผู้ชายคนนี้จะปล่อยเธอ

แต่ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจอะไรเลย ยังกดหัวเธอไว้อยู่ตลอด แม้แต่โอกาสในการหายใจก็ไม่ให้ อยากทำให้เธอจมน้ำตายอย่างชัดเจน

ตระหนักถึงจุดนี้ได้ ในใจวารุณีก็หมดหวัง เมื่อเวลาผ่านไป แรงที่เธอขัดขืนก็ยิ่งน้อยลง สติก็เริ่มเบลอ

ตอนที่เธอคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ ด้านนอกห้องน้ำก็มีเสียงผู้หญิงสองคนเข้ามา“จริงๆ เลย เข้าห้องน้ำก็ยังให้ฉันมาด้วย”

“ก็ฉันเดินไม่ไหวนี่”

“โอเค ฉันรอเธออยู่หน้าประตู เธอรีบๆ ล่ะ”

“รู้แล้วรู้แล้ว”