บทที่ 111 ชื่อสตูดิโอ

วินาทีที่ชื่อเขาเซ็นลงไปอย่างสมบูรณ์ วารุณีรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองว่างเปล่าทันที

แต่เธอปิดบังได้ดีมาก ใบหน้าไม่มีความผิดปกติใดๆ

นัทธีลงชื่อเสร็จ มือข้างหนึ่งก็หยิบใบลาออกที่ลงชื่อเรียบร้อยแล้วยื่นให้วารุณี

วารุณียื่นมือไปรับ แต่นัทธีกลับไม่ปล่อยมือ

วารุณีมองเขาอย่างสงสัย“ประธานนัทธี？”

นัทธีละสายตาลงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“รอหลังจากผมสืบหาคนนั้นได้แล้ว คุณกลับมาได้ตลอดเวลา ตำแหน่งผู้จัดการดีไซเนอร์ก็ยังเป็นของคุณ”

“ขอบคุณค่ะประธานนัทธี แต่ว่าไม่ต้องหรอก”วารุณียิ้มปฏิเสธ“สตูดิโอของฉันยังต้องการให้ฉันไปดูแล”

นัทธีหรี่ตาลง จากนั้นก็เหมือนจะปล่อยวาง“ที่แท้ก็แบบนี้ สตูดิโอของคุณชื่ออะไร？”

“Newborn！”ริมฝีปากแดงๆ ของวารุณีค่อยๆ พูดออกมาสองคำ

“Newborn？”นัทธีเลิกคิ้ว

ทำไมเขารู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูหน่อยๆ

เหมือนจะมองออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ วารุณีก็ก้มหน้าลงหุบรอยยิ้มไป“Newbornที่ครั้งที่แล้วฟ้องสตูดิโอพิชญา เป็นของฉัน”

พอพูดแบบนี้ นัทธีก็เข้าใจทันที

ชัดเจนว่ายี่สิบล้านของพิชญาครั้งที่แล้วนั้น เอาเข้ากระเป๋าของเธอ

“โอเคประธานนัทธี ฉันควรไปแล้ว ไว้เจอกันค่ะ ในหนึ่งเดือนนี้ ได้รู้จักคุณช่างมีความสุขเหลือเกิน หวังว่าคุณจะสามารถหาดีไซเนอร์ที่ยอดเยี่ยมได้ใหม่อีกครั้งนะคะ”วารุณียื่นมือไปทางนัทธี

นัทธีมองมือที่สวยและขาวของเธอ สายตาหม่นลง ยื่นมือไปกุม“เดี๋ยวผมไปส่งคุณ”

“อือ”วารุณีพยักหน้าไม่ได้ปฏิเสธ

นัทธีส่งวารุณีมาที่ด้านนอกห้องทำงาน แล้วหยุดฝีเท้าลง

วารุณีโบกมือให้เขา เข้าไปในลิฟต์

ระหว่างที่เดิน มือข้างหนึ่งเธอก็กอดเอกสารลาออกไว้ มืออีกข้างก็กำกางเกงที่ขาไว้แน่น พยายามอดทนแรงกระตุ้นที่จะหันไปมองเขา

เธอกลัวว่าตัวเองหันหน้าไป จะทำใจไม่ได้ที่จะไปจากนี่

แป๊บเดียว วารุณีก็เข้าไปในลิฟต์

วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เบ้าตาของเธอก็ยังเปียกชื้น เพื่อไม่ให้ตัวเองน้ำตาไหลออกมา เธอเลยเงยหน้าขึ้น กลั้นน้ำตากลับไป

จนมาถึงฝ่ายบุคคล เธอก็เช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ แล้วจึงยิ้มออกมาอีกครั้ง เดินออกจากลิฟต์ไป

หลังจากทำเรื่องลาออกเสร็จ วารุณีก็ไม่อยู่ที่บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปนานนัก เก็บของตัวเองเสร็จ ก็ออกไปจากอาคารเลย

ระเบียงที่ชั้นบนสุด นัทธีก้มหน้ามองวารุณีที่โบกรถอยู่ข้างถนน นิ้วมือกำลังเคาะราวบันไดเบาๆ

มารุตยืนอยู่ด้านหลังเขา ได้ยินเขาเคาะอย่างไร้จังหวะชัดเจนขนาดนี้ ก็ทนไม่ไหวพูดไปว่า“ประธานนัทธี ถ้าคุณทำใจไม่ได้ที่คุณวารุณีไป งั้นตอนนี้ไปห้ามเธอก็ยังทันนะครับ！”

“ไม่ต้องแล้ว ให้เธอไปแล้ว จากความสามารถของเธอแล้ว ไปที่ไหนก็เปล่งประกายได้”นัทธีละสายตากลับ หันกลับเข้าไปในห้องทำงาน

มารุตตามอยู่หลังเขา แล้วแอบกลอกตาใส่

ประธานเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า？

ที่เขาบอกว่าทำใจไม่ได้ คือหมายถึงชายหนุ่มที่ทำใจต่อหญิงสาวไม่ได้ ไม่ใช่ทำใจไม่ได้ต่อความสามารถของเธอ

“ที่ให้คุณไปสืบ ยังไม่ได้อะไรมาเลยเหรอ？”นัทธีเดินไปหน้าเก้าอี้ทำงานแล้วนั่งลง

มารุตดันแว่นเล็กน้อย คืนกลับไปในสภาพคนชั้นสูงอีกครั้ง“ไม่ครับ สองสามวันนี้คนที่อยู่เบื้องหลัง ไม่ได้ลงมือกับคุณวารุณี ดังนั้นเบาะแสทุกอย่างเลยขาดตอน”

“สืบต่อไป คนที่สามารถจ้างนักฆ่าได้ และยังทำลายลิฟต์อย่างเงียบๆ โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ได้ ตัวตนจะต้องไม่ธรรมดาแน่ สืบจากผู้หญิงในวงการนี้เอา”มือนัทธีที่วางลงบนโต๊ะทำงาน ก็กำเป็นหมัดแน่น เส้นเลือดหลังมือปูดขึ้นมา

มารุตลังเลเล็กน้อย“แต่แบบนี้ ง่ายมากที่จะไปขัดใจตระกูลที่อยู่ข้างหลังของพวกเธอ”

“ปกปิดหน่อย อย่าถูกจับได้ก็พอ”นัทธีพิงไปที่เก้าอี้ หลับตาลงพูดอย่างอ่อนแรง

มารุตยืดหลังขึ้นแล้วตอบไปว่า“ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไปทำเดี๋ยวนี้”

“อือ”นัทธีพยักหน้า

พอมารุตไป นัทธีก็ลืมตาขึ้นมา มองสัญญาเลื่อนตำแหน่งบนโต๊ะทำงาน หยิบขึ้นมาเตรียมจะทิ้งใส่ถังขยะ

แต่ตอนที่เขาจะทำแบบนี้จริงๆ จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนความคิด

สัญญาสุดท้ายนี้ ถูกเขายัดเข้าลิ้นชัก

ตอนนี้เอง โทรศัพท์ด้านล่างคอมพิวเตอร์จู่ๆ ก็ดังขึ้นมา