บทที่ 144 พงศกรสารภาพรัก

เห็นเขาจ้องตัวเองไม่ละสายตาออก วารุณีก็กังวลเล็กน้อย หลังจากรีบยิ้มให้เขาเสร็จ ก็รีบหันหน้ากลับไป

งานแต่งดำเนินการไปอย่างราบรื่น แป๊บเดียวก็ถึงตอนโยนช่อดอกไม้

ผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานหลายคนก็ล้อมรอบเข้าไปทันที อยากรับช่อดอกไม้ไว้

วารุณีไม่มีความเห็นนี้ ยืนอยู่ด้านนอกกลุ่มคน มองทั้งหมดนี้ด้วยรอยยิ้ม

พงศกรเดินไปด้านหลังของเธอ“ไม่ไปแย่งเหรอ？”

วารุณีส่ายหน้า“ไม่ดีกว่า แย่งไม่ได้หรอก”

พงศกรมองเจ้าสาวที่ถูกคนล้อมรอบไว้“ถ้าผู้ชายไปแย่งช่อดอกไม้ได้ ผมก็จะไปแย่งมาให้คุณ ได้ยินว่าผู้หญิงที่รับช่อดอกไม้ไว้ได้ ก็จะเป็นเจ้าสาวคนถัดไป”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็ดันแว่นมองสำรวจตัวเธอ แววตาเปล่งประกาย“ที่จริงการแต่งตัวของคุณตอนนี้ ก็เหมือนเจ้าสาวมาก”

“เหรอ”วารุณีก้มหน้าลงมองตัวเอง

พงศกรพยักหน้า“จริงๆ”

วารุณีถูกหยอกก็หัวเราะ กำลังจะพูดอะไร ก็เห็นเจ้าสาวหันกลับ หลังชนเข้ากับทุกคน ยกช่อดอกไม้ขึ้นสูงทิ้งแล้วโยนออกไป

ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นแล้วยกมือ อยากจะคว้าช่อดอกไม้ไว้

อย่างไรก็ตามช่อดอกไม้กลับข้ามผ่านหัวของพวกเธอ ตกลงไปในอ้อมแขนของชายหนุ่มที่เดินผ่าน

ชายหนุ่มที่โดนช่อดอกไม้ตกลงมากระแทกอย่างกะทันหัน ฝีเท้าก็หยุดลงทันที

ฉากนี้ ทำให้ผู้หญิงทุกคนต่างตะลึง

พวกเธอต่างคิดไม่ถึงว่า ช่อดอกไม้จะถูกผู้ชายคนหนึ่งรับไว้

วารุณีก็ตะลึงไปด้วย มองสภาพนัทธีที่ตกใจหน่อยๆ ก็ทนไม่ไหวจริงๆ เอามืออุดปากแล้วหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะของเธอ ทำลายความเงียบที่แปลกประหลาดนี้

ตอนที่ผู้หญิงพวกนี้กำลังคุยกันว่าจะเอาช่อดอกไม้กลับมาหรือไม่ แล้วโยนไปใหม่อีกครั้ง ก็เห็นชายหนุ่มที่รับช่อดอกไม้ไว้ จู่ๆก็เดินมาทางพวกเธอ

ชายหนุ่มดูทรงพลัง เดินไปทุกที่ พวกผู้หญิงก็จะแยกออก หลีกทางให้เขาเอง

ดังนั้นนัทธีจึงมาตรงหน้าวารุณีอย่างไร้อุปสรรค ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของวารุณี ก็รับช่อดอกไม้มา“ให้คุณละกัน”

“ให้......ให้ฉันเหรอ？”วารุณีอ้าปากอย่างตกใจ

พงศกรที่อยู่ข้างเธอหรี่ตาลง จ้องมองนัทธีอย่างร้ายกาจ

นัทธีรู้สึกได้ แต่ไม่ได้สนใจ เอาช่อดอกไม้วางไว้ในมือวารุณี“คนอื่นๆ ผมไม่รู้จัก ให้พวกเธอไปคงไม่เหมาะสม คุณรับไว้เถอะ”

พูดจบ เขาก็หันกลับจะออกไป

วารุณีกอดช่อดอกไม้ไว้ ตะโกนไปที่แผ่นหลังของเขา“ประธานนัทธี ขอบคุณค่ะ”

ริมฝีปากบางๆของนัทธียกขึ้น ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง

วารุณีเห็นเขาไปแล้ว ก็ก้มหน้าลงลูบช่อดอกไม้ในอ้อมแขน

เธอคิดไม่ถึงว่า จู่ๆจะมีความคืบหน้าเหมือนในละครขึ้นมาได้ เธอไม่อยากไปแย่งช่อดอกไม้ แต่สุดท้ายช่อดอกไม้ก็มาเป็นของเธอเอง

มองวารุณีรู้สึกต่อดอกไม้ที่นัทธีให้ ด้วยสภาพที่ทะนุถนอมอย่างรักใคร่แบบนี้ พงศกรก็รู้สึกแค่ว่าข้างในใจเดือดพล่าน

เขาอยากจะแย่งดอกไม้ในอ้อมแขนเธอ ทิ้งลงพื้นแล้วเหยียบย่ำมาก

แต่สติของเขา ให้เขาอดทนความคิดนี้ไว้

งานแต่งงาน จึงเสร็จสิ้นไปแบบนี้

หลังจากวารุณีเปลี่ยนเสื้อผ้าคืนกลับมา ก็ไปห้องน้ำ

ตอนออกมา เธอตกใจที่ถูกชายหนุ่มเอนพิงอยู่ที่กำแพงนอกห้องน้ำ

“พงศกร คุณรอฉันที่นี่เหรอ？”วารุณีได้สติคืนมา ก็ถามออกไปเบาๆ

พงศกรมองมือเธอที่ยังถือช่อดอกไม้ไว้ สายตามีความโมโหแวบเข้ามา

แม้แต่เข้าห้องน้ำ เธอก็ยังไม่ยอมวางลง เธอชอบของที่นัทธีให้มาก！