บทที่ 152 เกราะป้องกัน

พิชญาใจเต้นตึกตัก รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ“เธอหมายความว่าไง？”

ขยานีกับวรยาก็มองวารุณี

“ลูกรัก ลูกรู้อะไร ที่พวกเราไม่รู้มาใช่ไหม？”วรยาถาม

วารุณีเสยผม ยิ้มให้เธอ“ที่จริงก็ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกค่ะ ถึงไม่มีฉัน ประธานนัทธีก็จะถอนหมั้นกับเธอ เพราะว่าเธอเป็นแค่เกราะป้องกัน！”

“เกราะป้องกัน？”รูม่านตาพิชญาหดลง

พิชญากับขยานีก็ตกใจขึ้นมา

วารุณีพยักหน้า“ใช่ เธอเป็นแค่เกราะป้องกันอันหนึ่งที่ประธานนัทธีตั้งขึ้นมาเพื่อคุณนวิยา ประธานนัทธีมีคนที่รักแล้ว คนนั้นคือคุณนวิยา เพราะว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน คุณนวิยากลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา จนฟื้นคืนมาก่อนหน้านี้”

“ลูกพูดแบบนี้แม่ก็คิดออกแล้ว นวิยา ที่เป็นลูกสาวของบริษัท แก้วสุทธิ กรุ๊ปเมื่อสิบปีก่อนสินะ？”วรยาตบฝ่ามือ

วารุณีตอบอือ“ใช่ค่ะ”

“งั้นก็ไม่แปลกหรอก ตอนนั้นตระกูลแก้วสุทธิกับตระกูลไชยรัตน์มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ลูกสาวตระกูลแก้วสุทธิกับนัทธีก็เป็นเด็กที่เล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจนชอบพอกัน คนภายนอกยังเดากันเลยว่าทั้งสองตระกูลจะหมั้นหมายกันหรือเปล่า แต่หลังจากสิบปีก่อนที่บริษัท แก้วสุทธิ กรุ๊ปล้มละลาย ลูกสาวตระกูลแก้วสุทธิก็หายไป ที่แท้ก็ประสบอุบัติเหตุนี่เอง”วรยาลูบคางพยักหน้าพูด

สองแม่ลูกขยานีกับพิชญาเข้าตระกูลศรีสุขคํามาเมื่อเจ็ดปีก่อน แล้วเข้ามาในแวดวงไฮโซ ดังนั้นเลยไม่รู้เรื่องเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ได้ยินวรยาพูดแบบนี้ ถึงรู้ว่านัทธียังมีเด็กที่เล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจนชอบพอกันด้วย

“พูดถึงแล้ว คุณนวิยาคนนี้กับเธอก็อยู่โรงพยาบาลเดียวกันนะ”วารุณีมองพิชญาอย่างขำๆ

ตอนนี้เองใบหน้าพิชญาก็ขาวซีด ส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ“ไม่ เป็นไปไม่ได้ นัทธีจะรักนวิยาอะไรนั่นได้อย่างไร คนที่เขารัก......”

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆเธอก็คิดอะไรได้ ตาเบิกโตกว้างขึ้น หันหน้าไปคว้ามือของขยานีที่อยู่ด้านหลัง“แม่ เมื่อวานแม่ไม่ได้บอกฉันเหรอ สองสามวันนี้แม่เห็นนัทธีมาโรงพยาบาลตลอด？”

“ชะ......ใช้จ้ะ”ขยานีพยักหน้า

วารุณีเอามือปิดปากและถากถางไปนิดๆ“พวกเธอคงไม่คิดว่า ประธานนัทธีไปโรงพยาบาลเพื่อไปเจอพวกเธอหรอกนะ？”

ขยานีอ้าปาก ทันใดนั้นก็พูดไม่ออก

เธอคิดแบบนั้นจริงๆ

เธอคิดว่านัทธีมาโรงพยาบาล เพราะอยากรู้ว่าพิชญาฟื้นมาหรือยังจากที่‘หมดสติ’ไป

“น่าเสียดายจัง พวกเธอคิดมากไปแล้ว ประธานนัทธีไม่ได้ไปดูพวกเธอ แต่ไปดูคุณนวิยา”วารุณียักไหล่

วรยาสะใจสองคนแม่ลูกขยานี“ฮี่ฮี่ ทำให้พวกเธอผิดหวังซะแล้ว”

มือพิชญาที่วางไว้บนที่วางมือรถเข็นก็สั่น ตัวกับหัวใจเหมือนน้ำแข็ง

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่า ข้างกายนัทธีไม่ได้มีแค่วารุณี ยังมีนวิยาที่ลึกลับอีก

“พิชญา......”ขยานีเอามือวางไว้บนไหล่พิชญาอย่างเป็นห่วง

“ตอนนี้พวกเธอรู้แล้วสินะว่าทำไมฉันถึงบอกว่า ถึงไม่มีฉัน ประธานนัทธีก็จะยกเลิกงานหมั้น เพราะว่าเธอก็เป็นแค่ตำแหน่งที่มาแทนที่คุณนวิยาเท่านั้น และยังช่วยประธานนัทธีไล่พวกคนที่เข้ามาจีบด้วย”สองมือวารุณีวางลงบนเข่า แล้วย่อตัวลง สบตาระดับเดียวกับพิชญา

พิชญาใจสลาย มือทั้งสองข้างคว้าผมของตัวเองไว้แน่น สีหน้าดูน่ากลัวเหมือนผี ในใจท่องคำว่านวิยาสามคำนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า！

วารุณีลุกขึ้น“ดังนั้นวันนี้พวกเธอมาหาเรื่องฉัน ไม่มีความหมายอะไรเลย！”

“ใครว่าไม่มี？”พิชญาเงยตาขึ้น ตาแดงก่ำคู่นั้น ดวงตาที้เหมือนพิษจ้องมองเธอ“ถึงระหว่างฉันกับนัทธีจะมีนวิยาเข้ามาสอดแทรก แต่เธอวารุณีก็ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ ถ้าเธอไม่ได้ปรากฏตัว ถึงแม้นัทธีจะถอนหมั้นเพื่อนวิยา แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ที่มายกเลิก ดังนั้นสุดท้ายแล้ว เธอก็ยังทำร้ายฉัน！”

ถึงแม้วารุณีบอกว่าคนที่นัทธีรักเป็นนวิยาอะไรนั่น แต่เธอกลับรู้ดีว่า นัทธีก็รักวารุณี ถึงเทียบนวิยาไม่ได้ แต่รักก็คือรัก

จากสิ่งนี้ เธอก็ไม่มีทางปล่อยวารุณี เธอจะให้วารุณีกับนวิยาอะไรนั่น หายไปจากตัวนัทธีเหมือนกัน